Eerste schooldag met glans doorstaan !

Eindelijk was de grote dag aangebroken en konden de kids terug naar school. Rosemarie had er verschrikkelijk veel zin in. Vooral de gedachte om vanaf nu elke dag met huiswerk naar huis te komen, vindt ze fantastisch. Wij vinden dat bewonderenswaardig maar vragen ons vooral af hoe lang dat gaat duren. Gepakt en gezakt, en volledig uitgedost in haar uniformpje stond ze dus te trappelen van ongeduld om te vertrekken.
Ze zit in de Kindergarten Red klass bij Mrs Rochow, er zitten 9 jongens in haar klas en een nog niet nader bepaald aantal meisjes (maar er zijn wel meer meisjes dan jongens). Ze hebben gespeeld, getekend (schrijfoefeningen denk ik) en geluisterd. Wat de juf allemaal verteld heeft, wist Rosemarie niet meer, maar ze heeft geen enkele keer moeten zeggen : "Mrs, I do not understand". Flink he, van ons dochter. Vanmiddag kwam ze met een even grote smile buiten als degene waar ze vanmorgen mee binnen ging. Ze was thuis wel wat teleurgesteld dat ze nog geen echt huiswerk had - enkel wat woordjeskaarten knippen - en dus is ze maar wat beginnen werken in een oefenboekje. Maar dan sloeg de vermoeidheid (en de frustraties) toe en was het knuffelen-met-mama tijd.
En dan Jan-Willem, man, wat was die flink. Ik had er zooo`n schrik voor dat het afscheid met heel wat tranen en trekken gepaard zou gaan. `t Is immers de allereerste keer in zijn leven dat hij ergens zonder Rosemarie in een nieuwe omgeving terecht komt. Awel, hij heeft geen kick gegeven. Hij was best wel trots dat hij in zijn nieuwe "school" (een Early Learning Center zoals dat hier heet) al meteen in de klas van de groten mocht zitten. Hij heeft mee gegeten, geschilderd, gespeeld, geslapen. Hij was nog wel wat stil en timide en moet duidelijk zijn draai nog vinden. Maar wat een prestatie voor ons kereltje !
Toen ik hem met Rosemarie ging halen, wilde hij trots zijn klas en schilderij laten zien. Toch een teken dat hij het er goed had, denk ik.
Daarnet vertelde hij dat hij een ijsje had gegeten en ook een rood blubber-puddinkje. Hmmm, misschien toch die menu eens checken.
En de juf vertelde me dat hij echt zo`n "handsome & gorgeous" kereltje is. Vind ik natuurlijk ook, maar als iemand anders dat zegt, is dat altijd leuk (en het leek echt dat ze het oprecht zo vond en het niet zomaar zomaar zei - natuurlijk niet)
Vandaag was ook de eerste dag in bijna 4 maanden die Rosemarie en Jan-Willem niet samen hebben doorgebracht. En dat heb ik mogen voelen. Toen we naar huis wandelden wilden ze niet mij, maar mekaar een handje geven. En ik stond erbij en keek er naar - met een smeltend hart.

Nu ben ik benieuwd naar het enthousiasme van morgen.
En dan moet ik toch ook eens uitzoeken hoe ik op een veilige manier de grote straat kan oversteken, zonder een halve kilometer rond te moeten lopen naar het verkeerslicht. Want ik heb daarstraks aan de lijve mogen ondervinden dat het hier een auto-is-koning-land is en er dus niemand stopt voor een moeder met 2 kinderen die de weg probeert over te steken.

Nieuwigheden

Heet van de naald ! Hij is er uit, de eerste melktand van Rosemarie. Het zat er al een paar dagen aan te komen, maar `t was toch best spannend afwachten wanneer HET nu ging gebeuren. Vanmorgen dus, toen ze nog even bij ons in bed kwam knuffelen.
Nu ligt de tand in een potje naast haar bed te wachten op de tandenfee, hier the Toothfairy. Onze buurman Ole heeft verteld dat die hier ook komt. Nu is het dus weer in spanning afwachten wat ze zal in ruil geven voor dat kostbaar kleinood.

Jan-Willem heeft de laatste dagen ook niet stilgezeten. De Sint had een vogelhuisje gebracht dat hij nog zelf moest beschilderen en monteren. Met een beetje hulp van Jurgen is het echt een prachtig ding geworden. Morgen hangen we het op. En dan monteren we ook nog het vogelvoedertafeltje dat de jongens zondag in elkaar getimmerd hebben. En dan hopen dat de rainbow lorikeetjes de graantjes lekker vinden.

Australia Day

26 januari is de nationale feestdag van Australia - eigenlijk zouden ze het beter de nationale verkleeddag noemen - kijk maar op de fotootjes.
Er is wat gedoe over de keuze van die dag als nationale feestdage, die is nl niet helemaal gelukkig gekozen. Het verwijst naar de dag in 1788 dat James Cook met de "First Fleet" aan land is gekomen en de Britse vlag heeft gehesen in wat later de Sydney Harbour zou worden. Voor het Britse Rijk een heuglijke dag, maar voor de Aboriginals geen reden om veel te vieren. Er was dus onlangs weer heel wat discussie of de 26ste januari nog wel behouden kon worden als datum om "Australie" te bejubelen...Maar hoewel de huidige regering heel duidelijk erkent dat de Aboriginals heel veel onrecht is aangedaan en daar ook heel duidelijk excuses voor heeft uitgesproken, is toch beslist de nationale feestdag op 26 januari te blijven vieren. Het is al een traditie van in 1808 en tradities van 200 jaar moet je nu eenmaal niet veranderen.
Wij hebben op onze eerste Australia Day gedaan wat de meeste Aussies doen : naar `t water geweest en gebarbecued. `s Morgens over de Sydney Harbour Bridge gelopen, naar de massa`s bootjes gaan kijken, sommige mooi versierd, andere dan weer heel oud (tall ships) en de verklede Aussies bewonderd.
In de namiddag kwamen onze buren barbecuen, een Deense Australier (Ole) en een volbloed Australische (Tony) van in de 60. Heel gezellige mensen, de kinderen zijn er dol op en `t is wederzijds. Goeie wijntjes gedronken, lekker vlees gegeten, veel gebabbeld en nog meer gelachen.

Foto`s van deel 2 van Tasmanie

En dan nog de foto`s van het tweede deel van onze vakantie in Tasmanie. Klikken en ....Mooi he

Dag 9 : Einde van een schoon liedje

Na een hele week natuur, tijd voor een dagje australische geschiedenis met een bezoek aan Port Arthur, de historic site van de vroegere "Penal Settlement" die er ingericht was tussen +/- 1830 en 1870. `t Is lange tijd een model-gevangenis geweest, al was het meer een strafkamp met gratis duizenden werkkrachten voor de Britse overheid die hen allerlei hard werk liet doen : er werd hout gehakt en verwerkt, boten gemaakt, bakstenen gebakken, zandstenen gehakt, er was een grote en beroemde schoenmakerij, ... En veel gevangenispraktijken werden in Port Arthur "uitgeprobeerd" : de allereerste gevangenis in het Britse rijk voor jongens (vanaf 14 jaar en zelfs jonger soms) werd er geinstalleerd, het "Solitary Prison" werd er uitgeprobeerd, etc. Geen prettige toestanden dus. Maar langs de andere kant werd er volgend de gids misschien ook wel de basis gelegd voor het systeen van Australische gezondheidszorg (hmmm...): wanneer de gevangenen echt te oud waren om te werken, maar geen plek hadden om naar toe te gaan - ook al zat hun straftijd er op - dan werden ze opgevangen in een soort van hospitaal / ouderlingen-pension en werden ze verzorgd en entertained door de overheid.
Port Arthur is een bijzondere plek, ook goed gedaan. Aan `t begin krijg je een kaart met een gevangene op die er echt geleefd heeft en dan kan je aan de hand van die persoon gaan ontdekken hoe het er echt aan toe ging (waarom hij er was, voor hoe lang, welk werk hij moest doen etc). Wij hadden alle vier gestolen ergens in Engeland en werden allemaal tussen de 7 jaar en levenslang weggestuurd. Interessant als je bedenkt dat dat allemaal maar 150 jaar geleden is.
Na dit boeiende bezoek was het tijd om terug naar Hobart af te zakken en op het vliegtuig te stappen. Dat anderhalf uur te laat was. Maar niet geklaagd, wij hadden een heerlijke vakantie !

Dag 8 : Wineglass Bay & Tasman Peninsula

De wind was wat gaan liggen en was vooral minder warm geworden. De wandelpaden in het Freycinet National Park waren opnieuw open. Wij kozen voor de wandeling naar de Wineglass Bay Lookout. Bergop om dan met open monden van verbazing te genieten van de perfecte ronding van de wijnglas baai (en aan bompa te denken...)
Omdat het de dag er voor gesloten was, was het er eens druk, ook weer eens wat anders ... en het valt dan steeds weer op dat waar je in de wereld ook komt, je toch altijd wel ergens Nederlands hoort praten (meestal wel Hollanders, maar toch).
Na de middag ging het dan richting de Tasman Peninsula, waar ook weer enkele pareltjes van Moeder Natuur te vinden zijn. We hebben de kleine weg genomen, de grindweg, Jan-Willem was nog eens toe aan een portie "crossen".
Aan de Tasman Arch hadden we dan eindelijk echidna-geluk. Ik was al dagenlang de wegen aan afspeuren en we hadden er al een paar keer een gezien, maar tegen dat we gestopt en uitgestapt waren, hadden die beestjes zich steeds al helemaal weggestoken in de struiken. Nu hadden we meer geluk en maakten we kennis met een minder gestresseerde echidna. Die trok zich niet te veel van ons aan en zo hebben we toch eens zijn snuitje kunnen zien en hebben de kids zelfs aan zijn stekeltjes mogen komen. Weer een geslaagd dagje dus.

Dag 7 : Veel wind en Antarctica

We hadden de wind `s nachts al voelen razen rond en in onze caravan in Coles Bay, en `s morgens werd hij nog sterker en warmer. `t Was weer zo`n fohn-wind, heel warm en ook erg gevaarlijk. Want de bomen en struiken zijn kurkdroog en kunnen met de minste vonk in brand schieten en met zo`n wind zijn de gevolgen dan niet te overzien. Toen we aan het National Park aankwamen voor de wandeling naar de Wineglass Bay stonden we dan ook voor gesloten deuren (of, paden). Te groot risico voor bush-fires en het hele schiereiland was afgesloten.
Dan naar plan B, de Friendly Beaches : kilometers witte zandstranden met rockpools en mooie schelpjes. Maar ook veel wind.
Na een tijdje kwamen er dikke rookwolken overvliegen, heel de lucht werd er donker en grijs van en je kon de bush-fire ruiken. Beetje griezelig wel, daar op `t strand heb je er echt geen idee van hoe ver of hoe dicht dat vuur is. We zijn dan maar eens een kijkje gaan nemen, maar `t bleek nog erg ver weg te zijn...
In de namiddag naar Bicheno gereden, nog maar eens mooie rotsen, een blow-hole, spleten tussen de rotsen met mooie zeedieren (of zijn het planten). Een eindje konden we zelfs Antarctica zien liggen : Echt waar, een rots, met pinguins, en `t was een witte rots - dus dat moest volgens Rosemarie echt Antarctica zijn. Klein detail, de rots was niet wit omdat ze van ijs was, maar van de pinguinkak...

En dan het spannendste nieuws van de dag : Rosemarie krijgt een nieuwe, grote tand. ze was al een tijdje aan `t zeggen dat haar tandje losstond, maar wij voelden dat niet. En plots zei ze dat ze een nieuwe tand kreeg. Ja hoor, achter haar melktandje is haar grote tand al doorgebroken. Nu zit ze constant voor de spiegel te zien of die kleine tand er alsjeblieft wil uitvallen. Het moet en zal gebeuren voor ze naar de grote school gaat... nog 2 dagen te gaan.