Dag 3 & 4 : Kangaroo Island - Brown Beach

Aaahhh, wat een leven ! Kerst moeten doorbrengen op het strand. Op dit eigenste ogenblik zitten we er nog. Op Browns Beach, aan de rand van het water, bij de ondergaande zon, kids spartelen nog in wat na in het water, en op 10 meter van ons zwemt een mantaray .
Gisterennamiddag reden we de ferry op. De zee was ferm woelig en even dacht ik dat ik beter een pilleke had gepakt. Maar Kangaroo Island was steeds in zicht, het was prachtig weer, enkele dolfijnen voor de boot zorgden voor wat afleiding en de overtocht duurt maar 45 minuten. De beschrijving van de camping in Browns Beach klonk mooi, dus reden we daar recht naar toe. Een halfuurtje later waren de eerste schelpen geraapt, en was onze hele vakantie al goedgekeurd. Tent opgezet tussen de bomen op een boogscheut van het strand. Het was natuurlijk kerstavond dus moest er gesmuld worden. Op zijn campings dan wel. Kip met appelmoes en veenbesjes en hashbrowns. En als dessert uiteraard kersenpavlova`s ! Het maakte het gemis van de kerstkalkoen een beetje minder zwaar.
Op kerstochtend werden we gewekt door het geluid van een tractor en wat hohoho`s. Santa Claus !! kwam uit het niets, op zijn tractor de kamperende kinderen wat snoepjes brengen. Leuk hoor.
Tijd voor een uitstapje. Eerst naar Antechamber Bay, waar we even door de duinen en de rivier moesten om een gigantisch strand helemaal alleen voor ons te hebben. De zwemkleren lagen nog in de auto, dus gingen we maar skinny dippen ;-)
Dan verder naar Cape Willoughby en de vuurtoren daar voor een mooi uitzicht. Maar het is kerstdag en dan is alles dicht, dus we konden hem niet bezoeken. Dan nog verder en 512 trappekes op naar de top van een heuvel - waarvan we de naam niet meer weten... - voor nog meer mooie uitzichten. Vanop de top zagen we een bijzonder mooie baai met turqouise water en we kenden onze volgende bestemming. Pennington Bay. Daar hadden we het strand ook weer bijna helemaal alleen, dus gingen de kids weer skinny dippen. Even hilariteit alom toen Jan-Willem met zijn blote poep ergens op ging zitten en ineens "keiveel pijn had". Hij staat recht, en we zien een dode blue bottle op het strand liggen, een zeer pijnlijke soort kwal. Dat deed natuurlijk een ferme schep bij zijn psychologische pijn, en hij leek halfdood te gaan. Ik dacht niet dat het raak was geweest, maar toch maar terug naar de auto gegaan. Halfweg het strand viel hij echter uit zijn rol van stervende en huppelde hij weer rond als een jong veulen.
Terug aan ons eigen strand hebben we de snorkels van de sint uitgeprobeerd en goedgekeurd, tot Rosemarie en Jan-Willem zo onderkoeld waren en door het klappertanden de snorkels niet meer in hun mond konden houden.
Wat een geslaagde kerst. De enige zware taak die ons nu nog rest is te beslissen of we nog een dag langer op dit plekje blijven of naar het volgende paradijselijke strand. Aaah, a hard day at the beach ;-)

Christmas Party

Christmas-party met de schoolvrienden.... Moet ik het erbij zeggen dat het leuk was ? of is dat duidelijk genoeg als je naar de foto`s kijkt.
`t Was dan ook zo`n op en top Australische party, in de tuin onder de pergola (voorzien van allerhande middeltjes om de mozzies-muggen weg te houden-), met Christmas-crackers, worsten op de barbecue (een echte Weber ;-), en Kersenpavlova als dessert. Mmmmmm.



Als uitsmijter kregen we nog een mooie zonsondergang-hemel. De kerstman bakt koekjes en draait duidelijk overuren.



Bij deze is de kerstvakantie officieel begonnen !

Plan B

Plan A was om vandaag enkele gingerbread-huisjes te versieren. Gisterenavond leek dat prima in orde te gaan komen. Gingerbreadhuisje ineen gestoken en dat zag er mooi uit. Vanmorgen toen ik opstond, voelde ik de bui al hangen. De koek van het huisje was helemaal slap geworden, en de gesmolten en terug geharde suiker - die ik als lijm had gebruikt - was terug stroperig. Tegen dat we ontbeten hadden was het hele spel in elkaar gestuikt, en zag het er ongeveer zo uit.....



Ik steek het op de vochtige warme lucht hier. Peperkoekenhuisjes zijn een uitvinding van het noordelijk halfrond. Peperkoekenhuisjes zijn er om gebakken en versierd te worden in huizen met centrale verwarming, met van die droge lucht. Niet in van die landen waar de straatstenen gaan stomen als het nog maar eens geregend heeft...

Gelukkig zitten we hier nooit verlegen om een plan B. Een beetje boter, bloem, suiker en een ei of 2 later zaten we aan de koekjes. Zo kwamen de frutsels en sprinkels etc toch nog van pas, en ik heb niemand horen klagen.

Kerst-trip - deel 1

We hebben er weeral een mooi tripje opzitten, van de Blue Mountains trokken we noord en west-waarts, naar waar 100 keer meer kangoeroes dan mensen wonen. `k Ga er niet over klagen, want elke druppel regen is hier nog steeds een godsgeschenk, maar door een overdosis hemelnat hebben we ons tripje wat ingekort. Een tent die 1 keer in een lekkend vlot verandert, leek ons wel voldoende. Nu zitten we terug in Sydney en wachten het volgende "blauw gat" af om weer te kunnen vertrekken. Zoals steeds hadden ook deze wolken een "silver lining".... Net op tijd kon ik op 2de kerstdag immers naar de luchthaven sjeezen om Iris en Els te gaan halen. Heel blij weerzien en nu gezellig "full house" met zijn tienen !
`k Heb dan ook niet al te veel tijd voor epistels en verhalen over ons tripje. Dan maar veel foto`s....

Eerste stop : de Blue Mountains. Een wandeling voor "experienced walkers only". Moest wel kunnen met onze 4 en 6 jarigen ;-) Vooral omdat er heel wat loodrechte ladders op en af te klimmen waren en watervallen en kreekjes over te steken. Prachtige wandeling, heerlijk weertje,.... moe maar voldaan en allemaal een paar blauwe plekken rijker kwamen we in de namiddag in de Conservation Hut aan.
Nog een kort bezoekje aan de Three Sisters en dan naar de camping in Lithgow.


Alle foto`s van onze wandeling staan hier.......


Lithgow kennen we natuurlijk van de Glow Worm Tunnel. Ze leken wat minder fel te "glowen" als de vorige keer schenen (die beestjes mogen ook eens vakantie hebben zeker), maar `t blijft een bijzonder verschijnsel. Op de weg er naar toe zagen we ook de eerste kangoeroe. Na Lithgow trokken we richting Mudgee. Leuk stadje, om nog eens naar terug te komen (dat heb ik heel vaak gezegd de afgelopen dagen...).

Van Mudgee naar Coolah en het Coolah Tops National Park, middenin de bush. Geen mens te bespeuren, kangoeroes en kaketoes daarentegen met hopen. Aangekomen met een platte band... gelukkig kan Jurgen dat allemaal fixen. In het park zijn allerlei grote wilde watervallen. Zo beloven de brochures toch. Want door de aanhoudende droogte stonden ze nu kurkdroog. Het park is ook bekend van zijn Giant Grass Trees. Verschrikkelijk oude grasbomen die tergend langzaam groeien, maar als ze "goesting" hebben wel plotsklaps een metershoge bloemstengel kunnen produceren. De kangoeroes waren erg blij dat er nog eens iemand op de camping stond, ze kwamen zelfs de afwas doen ;-)



Foto`s van Mudgee en Coolah Tops.....


Hup, de volgende dag weer verder naar Coonabarabran en het Warrumbungle National Park. Coona is de "astronomy capital of Australia". De bergen en het algehele gebrek aan lantaarnpalen zorgen voor donkere en meestal heldere nachten. Als wij er niet zijn dan toch. Met ons, kwamen ook de wolken aan en we kregen daar een zondvloed op ons dak. Man, man, man, wat was me dat ! De tent leek met momenten meer op een vlot. Ik heb onder een plastieken picknickdeken geslapen (of toch gedaan alsof) en nog maar eens gezworen om nooit meer te kamperen tot we een ferme tarp hebben om over de tent te spannen.
De Warrumbungles zijn verder wel prachtig, overschotten van oude vulkanen. Mooie wandeling, mooie lookouts. En weerom veel kangoeroes en wallabies, een dode slang, een goanna in de boom. Maar de kers op de taart was toch die allereerste wilde koala die de kids zagen. Ik hoorde een pluizige bol in de boom knorren als een varken : En ja, daar zat die, een mannetjes-koala !
Aan de keukenblok zat nog een verpieterd kangoeroetje. Het beestje leek ook wat last te hebben van de grote hitte. Rosemarie en Jan-Willem hebben hem water en gras gegeven en zijn er nu zeker van het beestje van een gewisse dood te hebben gered.... onze dierenvriendjes !



Nog meer foto`s van koalas, kangoeroes en de Warrumbungles


Volle zon, 40 graden, en dan een ritje in een airco auto met een frisse cola in de hand : Ik ben voor ! We profiteerden ervan om al naar het volgende nationale park te rijden : Mt Kaputar National Park. Nog wat meer naar het noorden. En rara, ook hier stonden we weer helemaal alleen op een prachtig plekje, met afwassende kangoeroes ! Ook hier weer oude vulkanen en basaltrotsen om op te kruipen.



Hier vierden we ook kerstmis. Het blijft erg vreemd om kerst te vieren in de zomer, tussen de kangoeroes. Maar 8 kerstmutsen, een potje veenbesjes en een stukje lamsvlees perfect gebakken op het kampvuur verder, waren we helemaal in ho-ho-ho-stemming !



Kerstfoto`s



Op Kerstdag reden we nog een stukje verder, richting Armidale en het Oxley Wild Rivers National Park. Veelbelovende naam, maar ook hier weer opgedroogde watervallen en rivieren. Knap om zien, maar ook om nog eens terug naar toe te komen na een nat seizoen als de de watervallen naar beneden bulderen.
Kerstdag is een van de enige dagen dat de supermarkten hier dicht blijven. We hebben het winkeltje van het tankstation dan maar leeggekocht en ons culinair kerstdiner bestond uit een potje aiki noodles en rijst met ketchup ;-) Op smaak gebracht door een vlieg of honderd. De vliegennetjes waren populair en zagen er plotsklaps ook een pak minder lullig uit.

Bijna toevallig en omdat we nog eens in een gebied met gsm-ontvangst zaten, checkten we toen het weerbericht voor de volgende dagen : "heavy rain", "flash floods", "showers" en nog meer "heavy rain" en dat voor de volgende 4 dagen.... Alle hens aan dek voor verbouwingswerken aan de tent die voor een droge nacht moesten zorgen. Maar er viel geen druppel uit de lucht (dat zul je dan altijd hebben he). Maar de beloofde regen bleef niet uit... We konden nog een mooie wandeling maken, maar we zaten nog niet goed en wel in de auto of daar waren de eerste druppels. We besloten terug naar Sydney te rijden en daar het vallen van de regen af te wachten. Onderweg nog een schildpadje gered en over straat geholpen (hopelijk naar de juiste kant ;-)

De weg naar huis langs de Thunderbolts Way, via Walcha en Gloucester is heel erg mooi en een aanrader voor alle kamperende bloglezers !

Foto`s van Mt Kaputar National Park en Oxley Wild Rivers


Nu zitten we dus gezellig thuis. Lang leve de overdekte shoppingmalls ! En als de was nu alstublief toch eens zou willen drogen, dan kunnen we morgen weer inpakken en vertrekken voor nog een kampeer-uitstapje !

Carols in the park

Kerstmis in Australie is Christmas Carols zingen in het park. Elk zichzelf respecterende suburb organiseert dezer dagen wel een avondje kerstliederen zingen in het plaatselijke park. Uiteraard compleet met sausage sizzle, cupcake-verkoop en Santa die snoepjes komt uitdelen. wij zongen vanavond mee in Beecroft.... Het heeft wel iets hoor, zo al picknickend kerstliedjes zingen in T-shirt.
Volgens een Australische vriendin zijn "the carols" het echte begin van de kerstdagen. En dus heeft Rosemarie morgen Christmas party op school, Jan-Willem op woensdag en begint wat mij betreft op donderdag het echte feest !

Kerst-sfeer langs de weg

Hier geen straten vol kerstverlichting en kerstbomen. Ook niet zo heel veel huizen met kerstversiering aan ramen en deuren - de kerstmannen die aan een touw aan `t venster hangen, zie je hier niet vaak (thank god for that ;-)
Hier en daar dan weer wel een huis waar een hele wijk-voorraad aan kerstversiering tegen de gevel is gezwierd !

Kerstrozen vind je hier ook in de winkel,... maar eigenlijk staat de mooiste kerstversiering gewoon langs de weg.....Vanochtend op weg naar school kwamen we deze tegen :


De New Zealand Christmas bush


De New South Wales Christmas Bush (Ceratopetalum Gummiferum - Alberys Red) en natuurlijk de Poinsettia`s groeien hier in ook`t wild. Ze zijn niet zo perfect als de winkelexemplaren, maar daarom niet minder mooi, integendeel zelfs)

Gum-Christmas-Tree

We zijn zo goed als heel de kerstvakantie onderweg, en kerst zelf zullen we ergens in de bush vieren. Een kerstboom zetten, zag ik dus niet zitten. Maar een beetje kerstsfeer inhuis mag wel. Gisterenavond zijn we in de Beecroft-bush wat takken gaan verzamelen en zonet hebben Jurgen en ik onze betere scouts-truuken bovengehaald en... Voila, onze Gum-tree/ Christmas tree staat ! Er ligt ondertussen zelfs al een cadootje onder !!

Papieren frank

Toen ik daarstraks de verkoopsters de kerstversiering zag uitstallen bij Myer, bleef ik stomverbaasd staan, paar keer knipperen met mijn ogen. "Hein ? Wat is me dat nu ? `t wordt lente en zomer ?" Het leek me helemaal fout...
Tot natuurlijk mijn papieren frankske gevallen was, toen kon ik niet weerstaan aan deze figuurtjes ;-)))

Gevonden : een stukje van het paradijs

We waren nog nooit echt ver ten zuiden van Sydney geweest, maar nu we Jervis Bay ontdekt hebben, zullen we daar zeker nog terug komen. Wat een prachtig stukje Australie weeral. De weg erheen is al mooi, langs de Sea Cliff Bridge, waar je letterlijk langs de kliffen en boven de oceaan rijdt. Dan koffietje drinken in Kiama en hopen dat het Blow Hole - waarvoor het stadje bekend is - in een woeste bui is. De zee was niet erg wild, dus erg hoog ging het niet, maar toch mooi, vooral het geluid van het aankomend water vonden Jan-Willem en ik super. En dan verder naar Jervis Bay met zijn parelwitte stranden. We kampeerden in het Booderee National Park, en als je dacht dat wij de enige zonderlingen waren die in de winter gaan kamperen, dan heb je het mis. De camping stond vol. Nu is Jervis Bay een erg populaire plek en zijn de kampeer- en logeergelegheden eerder beperkt - vergeleken met Belgische normen dan toch (geen hoogbouw, vele stukken zijn nationaal park en zo). In de zomerperiode wordt er zelfs gewoon "lotje-trek" gedaan voor de kampeerplaatsen (inschrijven in augustus en dan gewoon hopen dat je geluk hebt). Enfin, mooie camping, de crimson rosella`s kwamen ons al meteen verwelkomen. In de namiddag zijn we gaan wandelen langs de witte stranden - mooi, mooi, mooi, het leek wel sneeuw. Als de zon onderging - al om 5 uur - werd het wel snel frisjes, dus winterjassen aan en mutsen op. Op de camping zijn we in het donker nog een wandeling gaan maken, op zoek naar diertjes. We havdden het kunnen denken : aan de picknick en barbecueplekjes zaten de wallabies en vooral de possums de overschotjes op te peuzelen. Ze waren absoluut niet schuw deze possums. Jan-Willem ook niet. Die ging op zijn hukken zitten, kroop dichterbij en pakte zo`n possum onder zijn arm !! Altijd weer een topmoment voor de kids als ze zo dichtbij kunnen komen.

In Jervis Bay leeft een hele kolonie dolfijnen en die wilden we wel eens zien. En het is "Whale watch season" : de walvissen zwemmen dan van de koude antarctische wateren langs de kust van New South Wales naar warmere oorden in Queensland om hun jongen te krijgen. Wij dus op een boot en dan maar hopen dat we ze te zien zouden krijgen. De dolfijnen zagen we al meteen, wat een mooie dieren en wat een goeie start van de dag. Dan zijn we de baai uitgevaren op zoek naar de waterpluimen die de aanwezigheid van de walvissen verraden. Al snel had de kapitein er een aantal "in de mot". De walvissen zwemmen aan een snelheid van +/- 4 knopen naar het noorden en ze moeten om de paar minuten boven komen om adem te halen. Eens je er een paar gezien hebt, is `t dus redelijk simpel om ze te blijven volgen. Maar het blijven wilde dieren en dus ook heel onvoorspelbaar. Wij vonden het een superspannend en fantastisch schouwspel. Giganten van wel 15 meter lang en tot 45 ton zwaar die heel soepel en haast elegant door het water glijden. De Humpback whales staan er ook voor bekend om - niemand weet echt waarom - van tijd tot tijd te "breachen", ze springen dan hoog op uit het water en draaien op hun rug alvorens terug in het water te vallen. Plots zagen we ver op zee zo`n walvis helemaal uit het water springen. Iedereen op de boot natuurlijk "Whaaaaaauuuuww!!!!" Maar niemand op de boot had kunnen hopen dat een paar minuten later een van die giganten vlak voor onze neus misschien wel 5-6 meter uit het water rees en zich met een supersplash op zijn rug liet vallen. Ik werd er zowaar emotioneel van....wat een spektakel ! Onze dag kon uiteraard niet meer stuk. (Alleen Jan-Willem was verdrietig omdat we niet de hele dag op de boot konden blijven).
In de namiddag zijn we gaan nagenieten van onze ervaringen op het witste strand van de wereld (zogezegd dan toch) - Hyams Beach. Het is ook wel echt heel wit. Lola en Marie en Seb waren ook in de buurt, dus hebben we samen van die mooie winterdag genoten - dat is, op het strand, in een t-shirtje ;-))

Op onze vrije maandag zijn we dan op `t gemakske en met een hele grote omweg terug richting Sydney gereden. Langs Kangaroo Valley, een prachtig glooiende en groen vallei met veel wineries en uitkijkpunten en watervallen. Geheel in de Australische traditie van het zichzelf uitroepen tot iets, hebben ze zich in Kangaroo Valley uitgeroepen tot de mooiste vallei in Australie. Ja, "whatever" denk ik dan, `t is er echt heel mooi, maar mooiste...?, who cares anyway ? Wij komen zeker nog eens terug in de lente of de zomer, en zo wordt ons "lijstje" elke keer alleen maar langer....

De fotos staan in een picasa-album

Foto`s van de Blue Mountains

Wie wil zien of de Blue Mountains wel echt blauw zijn, moet maar eens in het fotoboek kijken. Met dank aan Jurgen en Telstra om het internet weer up to speed te krijgen.

Nature Track

Inpakken en dan op weg naar Wentworth voor nog eens een wandeling. Na een natte zaterdagavond, is alles weer opgeklaard. Vertrokken aan The Conservation Hut voor een mooie natuurwandeling, mooie bloemen gezien, heel veel vlinders. Veel verschillende soorten begroeiing ook. Onderweg heerlijk verpoosd aan een poeltje met waterval, `t was even klauteren, maar enkel ik heb er natte voeten van gekregen. En nog een picnickje aan de waterval. De rotsen zijn ook prachtig door de verschillende soorten gesteente waaruit ze bestaan en door de erosie zijn er prachtige vormen ontstaan, en hier en daar zie je ook waarom dit het rode continent heet, er zit heel veel ijzer in en soms lijkt het wel alsof de rotsen met rode verf bespoten zijn. Heel mooi. Afgesloten met een hapje en een ijsje in The Conservation Hut. En dan terug naar Beecroft. Maar het staat nu al vast, in de Blue Mountains zien ze ons nog terug.

Crossen

Wij rijden hier in Australie rond met een Jeepachtige auto (Nissan X-trail voor de liefhebbers). De vorige keer toen we in de Blue Mountains waren, hebben we een stukje off-road gereden en dat was Jan-Willem nog niet vergeten. Voor hem staan de Blue Mountains gelijk aan "crossen met onzen Jeep" en crossen dat doe je niet op de geasfalteerde weg, nee da`s door putten rijden op onverharde wegen, liefst wegen waar veel stenen op liggen.
Om hem een groot plezier te doen, en omdat er in Jurgen ook wel een klein Jan-Willempje schuilt, zijn we op zaterdag wat off-road gaan rijden. Eerst naar het McMahons-uitkijkpunt. 20 km off-road, maar een gemakkelijke, rechte weg. Onderweg sprong een bijzonder grote hagedis (of was het een leguaan of...) net op tijd weg, echt een joekel. Het uitzicht op het meer was prachtig, maar net iets te veel vliegen om er een perfect picknickplekje van te maken. Daarna naar Mount Hay. Die weg was al het iets betere cross-werk en het uitzicht daarboven was er een om stil van te worden. We konden zelfs Sydney zien liggen. Van zover had het wel iets van een spookstad, heel vreemd. We hebben er een kort wandelingetje gemaakt, maar dan kregen we de donder en bliksem op ons dak en zijn we maar snel terug naar de auto gelopen. Terug gecrosst, spijtig genoeg niet door de modder, en in ons huisje spelletjes gespeeld. Gezellig.

Grand Canyon

Op vrijdag geen tocht langs de kliffen met achter elke bocht vergezichten. We daalden af tot op de bodem van de canyon en zo zijn we door heel wat verschillende stukken natuur gelopen. Ik had op voorhand een beetje schrik dat deze wandeling voor de kids iets te lang ging zijn. Maar nee hoor, er was meer dan genoeg moois te zien. De kinderen zijn echt heel erg geboeid door de natuur, alle bloemetjes hebben ze gezien, ze weten altijd perfect of we dat bloemetjes al eens eerder hebben gezien. Voor elk hagedisje blijven ze staan 9en geloof me, dat zijn er heel wat), elk vlindertje vinden ze een klein wonder, om nog maar te zwijgen over de vogels, da`s de top. Ze kennen al heel veel Australische vogels bij naam en herkennen ze ook. De tocht naar beneden in de canyon - en daarna er terug uit - is een toch met heel veel trapjes en af en toe een gevaarlijk steil stukje langs de rand van de rotsen. Ik heb dan af en toe een ferm streske omdat Jan-Willem geen enkel besef van gevaar heeft en net op zo`n plek, op zo`n moment (als hij voelt dat ik sta te stressen) contrair begint te doen, geen hand wil geven en vooral niet in de pas wil lopen (letterlijk dan). Maar soit, we zijn er heelhuids doorgeraakt. Ze vonden het bijzonder en waren ook wel trots op zichzelf dat ze zo goed gestapt hadden (wij en de andere wandelaars ook natuurlijk). Van trotsigheid kreeg Rosemarie nog een dosis extra energie en is ze na het einde van de wandeling nog een extra 1.5 km met me meegestapt om de auto terug te gaan halen. Chapeau klein meisje !

Zot van... A en de 3 zussen

De mist van kerstavond was helemaal opgeklaard en Kerstdag was mooi, zonnig en de Blue Mountains kleurden mooi blauw. Ik wilde heel graag naar The 3 Sisters gaan kijken, bij een bijzondere dag hoort immers een bijzondere uitstap. The 3 Sisters is een rotsformatie van 3 (hoe raad je het) rotsen. Ik hoorde dat het er oorspronkelijk 7 waren, maar dat 4 rotspunten afgebroken zijn. Voor de Aboriginals heeft deze plek een bijzondere spirituele betekenis : Het verhaal gaat dat de 3 rotsen 3 zussen voorstellen die verliefd waren op 3 mannen van een andere stam. Maar vermits ze van een andere stam waren, mocht hun liefde niet zijn. De mannen hadden dan het plan opgevat om de 3 zussen te ontvoeren uit hun stam, om toch samen te kunnnen zijn. Om dat te voorkomen had een oude geleerde uit de meisjesstam de zussen versteend, met het plan dit terug ongedaan te maken als het gevaar geweken zou zijn. Spijtig genoeg, op het moment dat de 3 mannen het opgegeven hadden, was de oude geleerde overleden en de zussen zijn dus nog steeds versteend. Beetje droevig verhaal en ik weet niet welke de moraal van dit verhaal is. Maar het uitzicht aan Echo Point is prachtig ! Van daaruit zijn we naar de Leura Cascades gewandeld, mooie tocht, prachtige vergezichten, en dan weer tussen de varens en het mos. Heel afwisselend en daardoor bijzonder boeiend. En vooral, wat rook het daar lekker, een en al eucalyptus ! Op `t einde van de wandeling terug met de taxi - een hoogtepunt voor Jan-Willem - en dan terug naar ons huisje voor wat boomerang-werpen, badminton en een lekker kerstdiner met pannekoeken !

Kerstavond...ging de mist in

Dan zit je voor het eerst met kerst in Australie en dan denk je toch om op kerstavond op een terrasje een glaaje wijn te kunnen drinken en te klinken op die lieve familie in het koude Belgie.... Wel, think again...
Op woensdagnamddag reden wij naar ons vakantiehuisje in de Blue Mountains en hoe dichterbij we kwamen hoe kouder het werd, van een lekkere 25 graden, naar een frisse - zeg maar koude, 16 graden, dichte mist, regen en andere nattigheid die uit de lucht viel. We hebben op woensdag geen steek van de blauwe bergen gezien. In ons huisje hebben we snel het vuurtje aangestoken en er een heel gezellige avond van gemaakt. Met de nodige lekkernijen, de kids stonden zowat geparkeerd aan de hapjestafel en de chocoladetaart vonden ze mmmmm....delicious ! Al heb ik de kalkoen van de mama echt wel gemist. En eindelijk mochten ook de kadootjes open, wat zijn we toch weer gelukzakken met die mooie geschenken, allerlei buitenspeelgoed voor de kids, Jurgen kan ondertussen lekker in zijn hangmat dutten en ik kan me creatief helemaal gaan uitleven in de keramiek-klas en nog veel meer. Gezellig ook met de briefjes die erbij zaten en de telefoontjes op kerstdag naar het kerstavond-diner in Hove en Eke. Een bijzondere kerstavond !

Is me dat lekker zeg !

Vorige week heb ik zelf voor kerstman gespeeld. In Sydney is er 1 winkeltje waar leonidas-pralinen verkocht worden. Die worden wekelijks overgevlogen uit Belgie, en naast Sydney zijn de leonidassen enkel nog in Perth te verkrijgen, en da`s toch enkele 1000-en kilometers van hier. Nu zie je hier in de winkels wel heel vaak "Belgian chocolates" liggen, vooral nu in de kerstperiode. Maar dat zijn dan vooral de Guylian-zeevruchten en allerhande truffels, en dat is het toch niet vind ik. Dus vorige week trok ik met Marie en baby Lola naar CBD om daar in een poep-chicque shopping center de Leonidas-pralinnen te gaan kopen, vooral de witte met koffieroom en nog wat met marsepein. De andere interesseren me niet zo. En wat zijn ze lekker ! Mmmmmmmm, een waar genot..... We proberen er nog wat over te laten voor met Kerstmis.....

Wensen voor lieve mensen

Hier zit ik dan, op het einde van 2008 op een plek op de wereld die ik eind 2007 zelfs in mijn wildste dromen niet had kunnen bedenken. Hartje zomer, plannen aan `t maken om nieuwjaar op `t strand te vieren en met kinderen die uit volle borst de australische versie van Jingle Bells meezingen. Zo zie je maar, er kan verschrikkelijk veel gebeuren op een jaar tijd en `t is allemaal een kwestie van toevalligheden en die dan beetpakken. Maar tegelijkertijd heb ik ook nu weer het gevoel dat de tijd vliegt, racet, en dat het elk jaar sneller gaat dan het jaar voordien. En dan komt natuurlijk de bedenking dat je toch echt van elke dag moet genieten van de kleine en grote gebeurtenissen, dat het echt zonde is om je dag te laten vergallen door onzin en onwil.
Wij zitten natuurlijk wel echt in een bevoorrechte situatie en we zijn er dan ook heel dankbaar voor. En als ik zo terugkijk op de voorbije 2-3 maanden dan is het toch vooral het "ontdekken" dat ik zo leuk vind, zowel van het land, de stad, de prachtige natuur, het eten, de gewoontes en uiteraard ook de nieuwe vrienden, het verwonderd zijn over het onbekende, de "oohs" en de "waaws" doe we hier vaak zeggen en denken. En ook, het mekaar opnieuw ontdekken in een avontuur als dit, en genieten van het gevoel dat het echt goed is.
En dat is dan meteen ook onze nieuwjaarswens voor allen die dit lezen : wat avontuur, wat verwondering in het leven van elke dag en mensen om je heen om van te houden en mee te delen.
Lieve wensen voor een Gelukkig Nieuwjaar van ons 4 !

Kerstsfeer ??

De Kerstmis-koop-gekte bereikt hier stilaan - eigenlijk helemaal niet stilaan, maar soit - ongekende hoogtes. Op de radio gaat het heelder dagen over de Christmas shopping, in de winkelcentra lopen de mensen mekaar omver in hun jacht op het perfecte kerstgeschenk en de winkels slagen iedereen murw met een cocktail van jingle bells en solden en oneindige openingsuren.
Misschien is het ook wel omdat ik de temperatuur zo`n 30 graden te hoog vind en omdat ik mijn familie niet rond me heb, dat ik niet in kerststemming geraak en dus ook totaal de charme niet inzie van al die shoppende mensen. Maar toch, `t is enorm hoe er hier gekocht en gespendeerd wordt.
En overal zijn er kerstfeestjes natuurlijk. Vandaag was er ook kerstfeest op de DayCare van de kids. Speciaal voor de gelegenheid was er gevraagd dat de kindjes verkleed naar school kwamen. Dus Rosemarie en Jan-Willem deden hun rendier en elf-outfitje aan en ik had ze ook geschminkt. En dan snap ik het niet he... ze waren zo goed als de enige kindjes in de daycare die iets christmassy aanhadden ??? En de andere kinderen maar lachen met hen (niet echt uitlachen, maar toch) Gelukkig vonden Rosemarie en Jan-Willem het niet erg, en ze waren natuurlijk meteen ook de schattigsten van de hele hoop.
Vanmiddag hebben ze zelfs een reptielenshow gehad en Rosemarie heeft een grote bruine slang in haar nek gelegd !!! En ze hebben een krokodil geaaid en een possum (ik wist niet dat dat een reptiel was ;-)) en er was ook een vogel die een muis op at (dat vond vooral Jan-Willem fascinerend). Ik was er spijtig genoeg niet bij, dus ik heb geen foto`s, maar ze vonden het allebei blijkbaar wel de max.
Ik ben vandaag anders ook een echte kerstmis-traktatie gaan kopen : Leonidas-pralinen : ik heb de mevrouw van de winkel zo goed als door haar voorraad witte met koffieroom geholpen... Dat gaat smaken se, als we in onze cabin in de Blue Mountains zitten op kerstavond. Mmmmmm.
En grmbl, grmbl, morgen moet ik me ook tussen de shoppende massa wringen. Ik moet echt naar de supermarkt - tja, er moet eten op tafel kopen he, poor me...

En dan nog speciaal voor de mama. Hieronder een foto van het zicht waarover ik gisteren sprak, als je van de luchthaven komt en naar het noorden rijdt. En dan "ineens" zie je dit, De Brug !! De kinderen gillen nog altijd als ze dit zien. Het zicht naar achter, naar De Opera !!! kon ik niet fotograferen, ik zat nl achter het stuur, in de file. En dan nog een fotootje van op de brug.

Aussie Xmas

De kerstmannen beginnen hier overal op te duiken, met lange dikke baarden en dikke warme kleren. En de kerstversiering wordt naar ieders hoofd gesmeten. Allemaal redelijk kitscherig, maar dat geheel terzijde. In het Daycare Center zijn ze ook met de kerst-voorbereidingen begonnen en de kids waren luidkeels Jingle Bells aan `t zingen, maar dan wel een lichtelijk aangepaste versie, de Aussie-versie. Hieronder de gezongen versie en voor wie het Australische dialectje wat te rap gaat, ook nog eens de tekst


Dashing through the bush
in a rusty holden ute
kicking up the dust
esky in the booth
kelpie by my side,
singing christmas songs
It`s summertime
and I am in my singlet, short and thongs

Jingle bells, jingle bells, jingle all the way
christmas in Australia on a scorching summer`s day, hey
jingle bells, jingle bells, christmas time is beaut
oh what fun it is to ride in a rusty holden ute

Engine`s getting hot,
we dodge the kangaroos
the swaggie climbs aboard
he is welcome too
All the family`s there
sitting by the pool
Christmas day, the aussie way,
by the barbecue


Jingle bells, jingle bells, jingle all the way
christmas in Australia on a scorching summer`s day, hey
jingle bells, jingle bells, christmas time is beaut
oh what fun it is to ride in a rusty holden ute

Come the afternoon,
grandpa has a doze
the kids and uncle bruce
are swimming in their clothes
the time comes round to go
we take a family snap
pack the car
and all shoot through
before the washing up

Jingle bells, jingle bells, jingle all the way
christmas in Australia on a scorching summer`s day, hey
jingle bells, jingle bells, christmas time is beaut
oh what fun it is to ride in a rusty holden ute

(en dan nog wat verklarende woordenschat :
ute=pick-up truck, holden=opel, esky=frigobox, thongs=teensleffers, swaggie=swagman, australische bushman)

Straks gaan wij wat kerstsfeer opsnuiven in Darling Harbour, daar worden de kerstlichtjes aangestoken en er is zelfs vuurwerk. ik vrees dat het wel eens heel druk zou kunnen worden, we zien wel)