What bodypart is this ?

Andy Griffiths is een van de populairste Australische kinder/jeugd schrijvers. Hij schrijft niet bepaald over teddyberen die gaan picknicken en Rosemarie en Jan-Willem zijn dan ook grote fan. Ook in de auto hebben we al uren pret beleefd met de hilarische verhalen. De verhalen zijn moeilijk na te vertellen of samen te vatten. Laten we maar zeggen dat ze een hoog pis/kak/kots-humor gehalte hebben, en absoluut in de categorie "do not try this at home" zitten, en net daarom waarschijnlijk slaan ze bij de kinderne in als een bom.
Vandaag gingen we naar de lancering van Andy's nieuwe boek "what bodypart is this". In 67 onderdelen worden de functies en het nut van alle lichaamsdelen uit de doeken gedaan. En het boek is gegarandeerd 100% fact-free ! De kids luisterden met open monden naar Andy's kundige uitleg en lachten zich een kriek. Nolle en Shirley waren er ook bij. Dat maakte de boel nog wat vrolijker en zorgde ervoor dat de pret ook in de auto nog verdergezet kon worden.
Voor de grote trip hebben we wat extra Andy cd's ingeslagen. We kijken al uit naar uuuuuren rechtdoor rijden bij zijn verhalen.

Nog een souvenir en tenen

Vandaag ben ik aan het sorteren geslagen. Wat gaat mee terug naar Belgie, wat hebben we nodig voor de grote trip, wat hebben we hier in Sydney nodig wanneer we terug zijn, wat moet weggegeven of weggegooid worden....? `t Is een hoop werk en ook weer een confrontatie met de hoeveelheid spullen die een mens verzamelt. Maar uiteraard ook een confrontatie met hoeveel leuks en moois we de laatste jaren gedaan hebben. Aan mooie dingen kan ik moeilijk weerstaan en de container zal dus bij zijn terugreis een heel pak voller zitten dan op de heenreis. In Mortsel voor alles een plaats vinden, wordt een aangename wintervullende activiteit. Van onze laatste reis naar Kangaroo Island brachten we dit kleinood mee. Een Weedy Seadragon. We vonden hem op het strand van Vivonne Bay. En wonderbaarlijk genoeg was hij al helemaal opgedroogd en nog wonderbaarlijker, hij stonk niet eens. Wie ooit al eens geprobeerd heeft een zeester te bewaren, weet hoe moeilijk dit is. Anyway, het is een fragiel geval, dus leek het ons best die in een kadertje te stoppen. De inkader-man hier in Beecroft heeft dat goed gedaan. Mooi souvenir aan een heerlijke vakantie.
In een heel andere rubriek -die van de faits-divers- een primeur : Om te vermijden dat ik als een soort van "tree-man" (aan mijn voeten dan toch) terugkom van onze grote trip, ben ik vandaag voor het eerst in mijn leven naar de pedicure geweest. Na 2,5 jaar in sleffers kreeg ik mijn voeten niet meer proper en met mijn hielen kon ik bijna wortels raspen. Best gezellig eigenlijk, in de massagestoel je voeten zo onderhanden laten nemen. Ik voel me een echte madam nu ;-)

Een rode souvenir uit het rode continent

Meer dan 2 jaar geleden vonden we een nogal lelijke bank bij het groot vuil. Maar volgens ons had het ding potentieel dus pakten we het mee. Ik kocht verf om de bank in een nieuw jasje te steken, maar daar bleef het bij. Het kwam er maar niet van om effectief te beginnen schilderen. Tot ik me enkele dagen de bedenking maakte dat potten verf niet in een container mogen. De verhuizers hebben dat niet graag, stel je maar eens voor dat zo`n potjes verf door al te veel geschokkel op de zeven zeeen opengaan en ongemerkt je hele inboedel inkleuren. Er kwam dus nog een taakje bij op ons lijstje.
De kleur ? Rood natuurlijk. All time favourite hier bij de meisjes. En kan je nou een beter kleur bedenken voor een bank die we uit dit continent meenemen ? Ik dacht het niet.

Night out with the girls !

Tapas eten, sangria drinken, lachen, tetteren, Belgisch bier drinken, nog meer lachen en tetteren en overal de deuren mee sluiten. Waar een nakend vertrek al niet goed voor is ;-)

Bijna op zijn einde

Voordat iedereen denkt dat ik de blog opgegeven heb, of dat ons leven hier beresaai geworden is, snel even een berichtje. Al is het wel zo, dat het qua spactaculaire uitjes de laatste tijd wat op een laag pitje staat. Stilte voor de storm heet dat. Of, voorbereidingen, voorbereidingen, voorbereidingen. In de week en het weekend zijn we zwaar in de weer geweest met onze kampeerspullen. Jurgen is nog eens aan het lassen geslagen. Alles voor de efficientie en de ergonomie he.
De verschillende afscheidsfeestjes worden ook voorbereid. Het einde komt zo voelbaarder en voelbaarder nabij...
Ook bijna ten einde, was de tentoonstelling van de Qin Warriors. Enkele van de 8000 ingegraven beelden van de Chinese Qin Warriors stonden met en heleboel andere spullen uit die periode van 200 BC tentoongesteld in de Art Gallery. In 1993 - ten tijde van Antwerpen Culturele Hoofdstad stonden ze in Antwerpen. Toen heb ik dat gemist. En dat wilde ik niet nog eens meemaken. Misschien dat ik anders nog eens bijna 20 jaar moet wachten om ze ergens te kunnen zien. Woensdagavond is laatavondopening in het museum, dus na school en werk trokken we er naar toe. We waren niet de enige die op idee waren gekomen en het was drummen. Maar ferm de moeite. Erg indrukwekkend wat die Chinezen toen al allemaal voor mekaar kregen. Maar ook wat een "waste" van energie, middelen en mensenlevens... Die 8000 stenen warriors werden ingegraven in een groot graf en om hun bestaan geheim te houden werd iedereen die er aan meewerkte levend mee in het graf gestoken. (Wie die mensen daar dan in begroef en hoe dat dan ging om dat geheim te houden, is me niet helemaal duidelijk). De kids vonden het behoorlijk interessant en daar word ik altijd blij van.
Dit weekend staat er nuttigs en leuks op het menu. Daar zal dus zeker iets blogwaardigs tussen zitten. Tot heel binnenkort dus.

Proper

Hehe, we hebben het weer overleefd, die Australische zomer... Deze week zijn we met een zachte plof in mijn favoriete seizoen beland, de herfst. Alhowel, zachte landing, volgens een weervrouw hebben we deze week de grootste temperatuursschommeling meegemaakt van de laatste 50 jaar (in het begin van de herfst denk ik). Van een goeie 30 op dinsdag, naar maar rond de 20 op woensdag, en gisteren was het weer over de 30. Maar de avonden, de nachten, en de ochtenden zijn fris, en dat vind ik fantastisch !
Ook fantastisch is dat ik sinds woensdag `s morgens terug ongegeneerd in mijn pijama kan rondlopen, niet gestoord door een bende schilders of andere werkmannen die hier de afgelopen maand quasi non-stop hebben rondgelopen. Van voor 7 uur `s morgens en dat ook op zaterdag ! Echt klagen doen we niet, want we het huis steekt helemaal in een nieuw jasje. Van roos, groen en vuil is het wit, beige en proper geworden. De tuin wordt nu ook nog onder handen genomen. Allemaal goed voor de volgende huurder en het bespaart ons een hele hoop opkuiswerk. Langs de binnenkant, ben ik deze week begonnen met het wissen van de sporen. Sporen van 2 jaar uitbundig leven gecombineerd met een aangeboren afkeer van kuisen... Ik heb een wondersponsje ontdekt... Echt ! wat je daar allemaal mee van de muren krijgt. Fantastisch spul. Het komt dus wel goed.

"Aangename kennismaking"

Gisteren dan eindelijk mijn klein petekindje gezien en geknuffeld ! Wat is hij toch schattig ! Emile... Zo gezellig, zo`n babietje. Rosemarie en Jan-Willem vinden hem ook bijzonder intrigerend. Hun zachte, zorgende kanten komen boven - ik ben blij vast te stellen dat ze die kantjes hebben. Lola vinden ze natuurlijk ook leuk en zonder dat ze mekaar verstaan slagen ze er toch in samen te spelen.

Lijstjes

Nadat we vorige week collectief steen en been geklaagd hadden, dachten de weergoden ons vandaag eens een schone cado te doen in de vorm van regen. Zo van die Belgische soort, geen tropische stortbui met daarna terug de zon, nee zo van die stevige miezerregen die maar blijft vallen. Geen snorkelen dus. Plan B dan maar. Lijstjes afwerken. Lijstjes maken. Daar zijn we tegenwoordig goed in. Er komt wat bij kijken, bij 120 dagen kamperen terwijl je rond Australie rijdt en daarna naar de andere kant van de wereld verhuist. Over het afscheid nemen, zwijgen we liever nog even. Maar ik vind dat wel leuk, al dat georganiseer.... De kinderen ook, die maken immers van de gelegenheid gebruik om hun wii-records te verbeteren.
Je hoort ons echt niet klagen hoor (we zouden niet durven), maar voor morgen hopen we toch op droger en warmer.
En nu ga ik mijn ipod een roadtrip-makeover geven. Bij een roadtrip hoort immers een ferme soundtrack. Veel Australische muziek, ook veel Vlaams, vanalles en nog wat. Ik zie ons al rijden....ramen open, wind in de haren, blik op oneindig (wegens wegen die oneindig rechtdoor gaan) en keihard meezingen !

Begin van het einde

Ja, nu hoor je me niet meer klagen he ;-)
Heerlijk, beweeglijk weertje van een graad of 25, af en toe vliegt er een wolk voorbij en helemaal af en toe valt daar zelfs een druppel uit. Helemaal mijn ding dus, dat weer hier.
Daarnet mocht ik de auto oppikken. Die kwam helemaal spik en span terug van zijn herstellingskuur. Met nieuwe radiator. En om het helemaal plezant te maken... hij stonk niet eens. Na ons nat avontuur in de bush en het feit dat de auto dagenlang dicht in de hitte had gestaan, had iedereen ons gewaarschuwd voor een niet te harden stank. Viel dat even mee.
Enfin, allemaal goed nieuws dus. We zijn weer helemaal mobiel !

De afgelopen weken word ik hier in huis onder de voet gelopen door het werkvolk. De huisbaas is eindelijk tot het inzicht gekomen dat er wel wat werk is aan dit huis. Jarenlang verhuren heeft zijn tol geeist. Schilders, loodgieters, tuinmannen, elektriciens, ..... noem maar op. Het gaat hier nog helemaal goedkomen. Waarschijnlijk zo ongeveer tegen dat wij er hier uittrekken. Ja, inderdaard, er uittrekken.
Het is een behoorlijk beslissingsproces geweest - misschien moet ik daar ook eens een blogstukje aan wijden, al was het maar "for the record" - maar nu zijn alle kogels door de kerk. We zitten bijna aan het begin van het einde. Op 15 april - binnen net iets meer dan 2 maanden - beginnen we aan onze "groote trip". Helemaal rond Australie. We hebben ongeveer 4 maanden en hopen veel mooie plekjes te ontdekken. Ik ben volop aan de planning bezig en het is een kwestie van heel veel keuzes maken. 4 maanden lijkt veel, maar Australie is nog veel groter dan je zou denken.
We kijken er verschrikkelijk naar uit, maar zullen er toch ook met wat gemengde gevoelens aan beginnen. De groote trip is immers ook het einde van ons Australisch avontuur. Eind augustus gaan we terug naar Belgie, terug naar de Bloemenlei. Rosemarie en Jan-Willem terug naar school in de Ten Dorpe school, Jurgen terug naar Alcatel in Antwerpen, en ik na 3 jaar ook terug aan `t werk. Je mag eens raden voor wie dat de grootste schok gaat geven.
Maar, alles op zijn tijd. We gaan nog 2 maanden genieten van Sydney en een heleboel gezellige Sydney-siders.

Autoloos, heet, en terug naar school

In a nutshell, dat is hoe onze week er uit ziet.
De auto is ondertussen wel al in Sydney geraakt, maar wordt nu nog bekeken door de verzekeringsmaatschappij en dan hopelijk ook gefixt. Zo zonder auto leven valt wel mee, op wandelafstand vind je hier al wat je nodig hebt, ook het station. Maar ik ben er wel mijn ontsnappingsvoertuig mee kwijtgespeeld. Om te ontsnappen aan de hitte dan. We krijgen hier deze week immers de langste hittegolf over ons dak die Sydney ooit gezien heeft, meer dan 6 dagen van temperaturen die constant boven de 30 zitten. En dat is dan voor Sydney stad, vlakbij de zee dus. Hier wat meer naar het westen gaat dat vlotjes tegen en over de 40 ! Daarbovenop nog een bries die uit de totaal foute richting komt - het noorden - en dan is het zweten, puffen en zuchten compleet. Gelukkig hebben we het zwembad in de tuin gezet, dat brengt verkoeling, al vrees ik dat het water tegen het einde van de week te warm gaat zijn.
Enfin, echt zagen durf ik niet, sinds gisterenmorgen zijn 2 schilders gearriveerd die de buitenkant van het huis gaan aanpakken. Ze zijn al de hele tijd in de weer met het huis proper en plantvrij te maken, spinnenwebben weg, etc. Man, man, man, da`s afzien bij dit weer.

Gisteren is school weer begonnen. Buiten bij het moeten aandoen van sokken en zwarte schoenen ging dat verbazend vlotjes en welgemutst. Altijd spannend natuurlijk want bij welke juf zullen ze zitten en met welke vriendjes ....
Rosemarie had geluk. Emelie zit in haar klas, en de leukste jongens van haar vorige klas ook. Voor haar al meer dan genoeg om blij te zijn. Haar juf, da`s een ander paar mouwen. Heel erg streng, verschrikkelijk strikt en erg veeleisend wat orde en gedrag betreft. Een juf van den ouwe stempel dus, zo een die de rebel in mij naar boven brengt. Maar Rosemarie is gelukkig de dochter van haar vader en kan dat wel aan... (ze zal thuis dan wel de rebel spelen., denk ik dan). Bovendien gaat ze heel de eerste term over de dieren en planten van Australie leren. Ideaal voor ons meisje.
Jan-Willem`s juf kennen we nog niet. Ze is "young and skinny dus ze is zeker nog een miss, en geen mrs zoals jij, mama" (ah nee, want dan ben je niet meer "young and skinny") ;-) Hij zit bij een paar van zijn vriendjes, is blij dat hij niet meer de kleinste is op school en draagt nu met plezier zelf zijn boekentas op weg naar school. Goed gestart, lijkt me.

Mini-beestjes

Het lijkt hier met momenten wel de zoo. De beesten lopen hier binnen en buiten. We zijn - zeker overdag - niet erg goed in het dichthouden van de muggendeuren. Dat heeft al eens tot het prettige gevolg dat een of ander diertje de weg naar binnen vindt. De weg naar buiten terugvinden is meestal heel wat moeilijker, maar daar helpen de kinderen dan graag bij.
Vandaag : toen ik op wilde staan, zat er een mini-mini-hagedisje aan de rand van ons bed. En het kleine kikkertje vond Jurgen bij de pikketten voor de tent.

Ingepalmd

Gisterenavond wilde ik de picknickmand nemen. Die staat in de garage op het rek. Ik vond ze nogal zwaar wegen. Toen ik ze neerzette, bleek waarom. Een Brushtail possum heeft ze ingepalmd, en er zijn nest van gemaakt. De speelgoedkrokodil die er nog in zat, lag gezellig tussen zijn pootjes. Het beestje schrok natuurlijk ferm toen zijn huis plotsklaps van het schab werd geplukt. Na even bekomen is hij uit de mand gekropen en heeft hij zijn heil gezocht achter een hoop verhuisdozen. Nu hopen we dat hij ook de weg nog terug vindt... maar voor vandaag heeft hij toch maar veiliger oorden opgezocht. Spijtig, want na rijp overleg hebben de kids beslist dat possum de picknickmand vanaf nu en voor altijd mag hebben.

Plan B

Plan A was om vandaag enkele gingerbread-huisjes te versieren. Gisterenavond leek dat prima in orde te gaan komen. Gingerbreadhuisje ineen gestoken en dat zag er mooi uit. Vanmorgen toen ik opstond, voelde ik de bui al hangen. De koek van het huisje was helemaal slap geworden, en de gesmolten en terug geharde suiker - die ik als lijm had gebruikt - was terug stroperig. Tegen dat we ontbeten hadden was het hele spel in elkaar gestuikt, en zag het er ongeveer zo uit.....



Ik steek het op de vochtige warme lucht hier. Peperkoekenhuisjes zijn een uitvinding van het noordelijk halfrond. Peperkoekenhuisjes zijn er om gebakken en versierd te worden in huizen met centrale verwarming, met van die droge lucht. Niet in van die landen waar de straatstenen gaan stomen als het nog maar eens geregend heeft...

Gelukkig zitten we hier nooit verlegen om een plan B. Een beetje boter, bloem, suiker en een ei of 2 later zaten we aan de koekjes. Zo kwamen de frutsels en sprinkels etc toch nog van pas, en ik heb niemand horen klagen.

Ze is er, ze is er....

Enkel wie de laatste weken in een kast of onder een steen heeft gewoond, weet het nog niet : Oprah Winfrey is in het land ! De Amerikaanse talkshow-queen is aan haar laatste tv-seizoen bezig en heeft voor de gelegendheid 300 Amerikanen (meestal van het vrouwelijke en redelijk hysterische soort) overgevlogen naar Oz. Eerst wat toeren in dit land en volgende week verandert het Opera House in het Oprah House en worden enkele van haar shows op de forecourt opgenomen. Het hele gebeuren haalt hier al dagen de voorpagina`s en wordt breeeeeeed uitgesmeerd op tv. Geld noch moeite wordt gespaard om er een gigantisch mediasucces van te maken. Ook Australisch tax-geld wordt er met bakken tegenaan gesmeten met gemor tot gevolg (uiteraard).
De vlaggen hangen al uit, een gigantisch podium is in aanbouw, en deze week stond in de krant dat er zelfs een reuze-O aan de Harbour Bridge ging hangen....
Jurgen en ik gaan dit weekend city-trippen in Sydney. Ik zal eens zien of we nog wat bewijs vinden van de Oprah-mania !

Huisdieren - een update (3)

Vanmorgen zagen we hoe een tweede mot uit haar cocon kroop. De eerste mot moet het geroken hebben want ze werd helemaal zenuwachtig Het tweede beest zat nog heftig zijn vleugels uit te schudden, maar dat mocht niet baten, mot nr 1 kwam vliegensvlug aangekropen en zat op een hik en een gauw op mot nr 2. Benieuwd dus weeral naar de volgende fase......

Huisdieren - een update (2)

Teruggekomen van kamperen bleek dat we in een volgende spannende fase van onze huisdieren zijn beland. We hebben nu een mot ! Een mooie witte, met van die geweldig grote en mooie, maar voorts totaal zinloze vleugels. Want het beest kan niet vliegen. Volgens "tinternet" leeft die nu maar een paar dagen, enkel om wat eieren te leggen - Als het tenminste een vrouwtje is (veronderstel ik). En `t is dan maar te hopen dat er uit een van die andere coconnen snel een mot van het andere geslacht komt en dat ze dan nog even wat plezier kunnen maken.... the show must go on.... we willen geen lege eieren he !

Huisdieren - een update

We zijn nu 2 weken en ontelbare moerbei-bladeren verder en onze zijderupsen hebben hun best gedaan. We hebben nu een stuk of 15 coconnen in lichtgele en fel-oranje zijde. Nu is het wachten op de volgende fase wanneer de zijdemotten er uit kruipen. Ondertussen zijn we ook veel slimmer geworden over wat betreft de zijdewormen en -motten. Zo blijkt dat die motten wel vleugels hebben, maar niet kunnen vliegen... Verder hebben ze ook geen mond en kunnen ze dus niet eten - da`s wel wat anders dan hun vretende worm-vormige voorgangers. Gevolg daarvan is dat ze maar enkele dagen overleven. En het enige dat ze doen is eieren leggen. Beetje inefficient, nietwaar. Wat zou Darwin daarvan gezegd hebben ?

2 jaar moois

2 jaar al zijn we in Australie ! Het is snel voorbij gegaan. Dat gebeurt als je veel pret hebt. En toch, als ik zo terugdenk aan alles wat we al gedaan hebben, lijkt het wel veel langer te zijn dan 2 jaar. Dinsdag vierden we met wat extra lekkers en liefs. Zonet zat ik nog even terug te lezen op de blog van oktober 2008. We aaiden toen voor het eerst de koala`s in het koala park en waren verwonderd door de mooi gekleurde vogels die hier zomaar door de tuin fladderen. Awel, 2 jaar na datum, genieten we nog steeds van het moois. Vorige week waren we weer zo goed als de laatste klanten in het koalapark en vanmiddag kwam Jan-Willem verrukt binnengelopen want de Crimson Rosella zat vlakbij het terras in de boom. We samen meer dan 10 minuten zitten kijken naar hoe die papaegaai onze bloesems zat op te peuzelen. Het verwonderende vakantie-gevoel is dus blijven hangen.
Op zo`n moment ga je ook nadenken over wat nu het allermooist was. Voor Jurgen en mij zijn dat ongetwijfeld onze kampeertripjes ergens in een nationaal park. Vuurtje stoken, koken-eteke doen, beestjes zien en dan slapen onder 5 miljoen sterren. The simple life. De kinderen waren het ook snel eens met elkaar : de Camel ride in Kings Canyon vonden ze het allerleukst (en Bindi ontmoeten - evidemment, da`s een categorie op zich). Misschien dat Jurgen toch maar eens moet gaan lobbyen bij zijn Midden Oosten collega`s voor een jobke daar ;-)
Op de Eumundi Markets kwamen we een kraampje tegen van Lindy Longhurst, een Queenslandse artieste met mooie kaarten, prints en schilderijen. En zoals vaak kon ik niet weerstaan aan dit moois. Ik vind ze ook bijzonder goed bij ons, hier en nu passen en daarom zet ik ze maar even op de blog. Mooi he.


De schilderijtjes heten "Choice", "Family Tree" en "Travel Together"

Feest !

Op dinsdag was de vakantieboel net opgeruimd, de koelkast was net terug gevuld geraakt, en toen landden oma en opa in Sydney ! Na een lange vlucht die verrassend goed was meegevallen zagen ze er dus ook nog verrassend fris en monter uit. Wat een blij weerzien ! De volgende dagen gaan we samen met hen Sydney nog eens herontdekken. Volgende week gaan ze een paar dagen naar het rode centrum. De kinderen genieten uiteraard weer honderduit.
Mooi verjaardagsgeschenk ook voor mij om zo met familie te kunnen klinken op weer een jaar erbij...Ik ben ferm in de watten gelegd met allerlei moois en Belgisch lekkers. Ik kan het nu wel aan denk ik, zo 37 zijn. Al stel ik me toch de vraag wat ik ervan moet denken als mijn eigen vader het nodig vindt een foto van mij te gaan fotoshoppen, kwestie van er wat beter uit te zien - rimpels weg, wallen weg, grijze haren wegtoveren..... !!! hahaha, van uw eigen vader moet ge het hebben he ! Maar `t zag er wel schoon uit, misschien dat ik me toch maar eens een potje rimpelcreme moet cado doen.

Pluimen

Het is me tegenwoordig wat met onze gevederde vrienden. Op weg van en naar school moeten we tegenwoordig flink oppassen voor de magpies. Die zijn namelijk volop in hun "nesting season" en de mannetjes-magpies nemen het beschermen van hun nest wel erg ernstig. Van hoog in de bomen speuren ze de omgeving af. En als er dan een jongetje met een blauw fietshelmpje aangetrapt komt, dan zien ze dan als een serieuze bedreiging voor hun vrouwtje en nest... (hmmm, die vogels hebben dus ook al door dat het jongetje een echte ladykiller in wording is ? ;-) Van hoog komen ze dan naar beneden gedoken en scheren vlak boven Jan-Willem`s helm. Een paar keer heeft hij al hun poten/vleugels/ bek ? op zijn helm gevoeld. Best wel schrikwekkend, gelukkig is hij er nog niet van omgevallen. We weten nu in welke bomen de nesten zitten, en daar in buurt stapt Jan-Willem wijselijk even af.
Vanmiddag in de tuin, een andere gevederde vriend : de Brush Turkey. Die hebben we hier al vaker zien rondlopen in het struikgewas. `t Is namelijk een van die vogels die wel vleugels heeft, maar het niet zo nodig vindt ze te gebruiken. Rosemarie en Jan-Willem moesten dus eens 2 keer kijken toen ze een wel erg grote duif in de boom zagen zitten. Bleek dat het arme beest opgejaagd werd door de honden van de achterburen en uit pure angst hogere oorden had opgezocht. Maar als ie dacht dat hij daar veilig zat,.... Even later werd hij keihard aangevallen en weer uit de boom gejaagd door een paar noisy myna`s, de plaatselijke merels en dus veeeeeeel kleiner dan de kalkoen. "Klein maar erg" want die myna`s vallen iedereen lastig, vorige week zaten er nog een paar een konijn opjagen in onze tuin. De brush turkey is dan maar op het dak van de buren opgekropen. Hopelijk werd die daar niet lastig gevallen door de possums, want ook die staan de laatste dagen bijzonder hevig. Lente, he.