Aangekomen in Sydney

Jaja, we zijn er dus geraakt, "alive", maar niet zo "kicking". Alhoewel, we mogen niet klagen. De ellenlange vlucht is redelijk goed verlopen, de kids hebben verschillende keren geslapen en zijn voor de rest echt superflink geweest. In Brussel mochten ze nog even mee de cockpit in, dus dat zat al meteen goed en daarna hebben ze een keer of 5 naar Ice Age gekeken (zowat het enige filmpje dat geschikt was voor hen, maar gelukkig houden zij nog van herhaling).
Op zaterdagmorgen aangekomen in Sydney en dan met pak en zak naar ons appartementje, halverwege tussen de stad en de luchthaven. So far so good, maar dan begon de marteling.... want het was pas 7u `s morgens en om de jetlag min of meer te bestrijden, moesten ze dus nog heel de dag zien door te komen, zonder al staande in slaap te vallen. We hebben de middag gehaald, maar dan moesten we echt in bed, Jan-Willem en Rosemarie (en ik) konden de ogen echt niet meer openhouden.
Na een dutje zijn we dan naar `t strand van Maroubra gereden, en dat was een schot in de roos, lekker uitwaaien, schelpjes zoeken en achter de meeuwen hollen : jaja, ook hier in Sydney hebben de meeuwen schrik van Jan-Willem, er zijn nog zekerheden in `t leven.
En dan weer lekker in bed. Wel midden in de nacht allemaal een uurtje wakker geweest (jetlag he), maar dan toch heerlijk doorgeslapen tot zondag 10u ! En zo, zijn onze 2 jaar Sydney dus echt begonnen !

De uittocht - deel 2 : Een puzzel van 199 stukjes

199 : zoveel stukken huisraad zijn vandaag vertrokken voor een tripke over de zeven zeeen. 199, van parasolpoot tot soeplepel, van zwembroek tot microgolfoven, en niet te vergeten : de surfplanken.
Vanmorgen om 7u30 waren ze weer op post, deze keer met 5 ! En dat ging weer ne gang, amai, die mannen weten van aanpakken en voor mij was er geen doorkomen aan. Heel onze benedenverdieping stond propvol dozen en kartons. 1 man hield zich bezig met de inventaris, een andere maakte een puzzel van 199 stukjes in de container, om het allemaal mooi te doen aanpassen en om te vermijden dat heel de boel begint te schuiven als er een stormpje komt opzetten op de indische oceaan.
Om 12u00 zat alles in de container en werd het geheel met een aantal balken vastgezet. Zegel op de container en weg ermee. Tot binnen een week of 8.
De luchtvracht is ook vertrokken, toch ook nog 19 dozen - vooral speelgoed en kleren - die zien we normaal gezien binnen een dag of 10 al terug. De foto`s van de verhuis vind je in het verhuis album
En hier zitten we dan, in een leeg en hol klinkend huis. En vuil dat het hier was. dat zie je pas als je alle meubels weghaalt, de living is hier dringend aan een nieuw laagje verf toe. En ik zal ook nog maar eens goed kuisen, zodat het er toch een beetje presentabel uitziet als de huurder er in trekt.
Nog 2 nachtjes op de luchtmatras, en dan is Jurgen terug....daar kijken we al (lang) naar uit.

De uittocht - deel 1 : de invasie

Daar stonden ze, om 7u30 vanmorgen aan de voordeur, 3 verhuizers met slechts een enkel doel : Alles wat los of vast staat in ons huis inpakken ! In dozen,noppenplastiek, dekens, karton en nog meer dozen, en dan alles samenbinden met kilometers plakband.
Ik vond van mezelf dat ik het wreed goed voorbereid had : de afgelopen dagen heb ik heel ons huis volgekleefd met groene, gele en roze post-itjes met "BOOT" , " LUCHT", "BLIJFT" of "VALIES". Maar erg veel indruk maakte dat niet... ik denk eigenlijk dat minstens 1 van de verhuizers niet (goed) kan lezen (erg he) en een andere is kleurenblind (echt waar, voor hem is alles rood/groen). Nee, die mannen die willen gewoon inpakken, en die maken daar echt een kunst van, .. en snel dat die dat doen. Een paar keer heb ik net op tijd of nog net niet te laat wat spullen kunnen redden van hun inpakgeweld. Twas nodig, anders had ik vanaf nu tot ergens half oktober in dezelfde kleren moeten rondlopen....alles wat ik gesorteerd had om in de valies mee te nemen heb ik terug moeten gaan zoeken in een van de 70 dozen. Maar indrukwekkend hoor, op enkele uren zijn al onze meubels en huisraad ingepakt en klaar om morgen in de container te steken. Dat wordt nog een fameus puzzelwerk, en daarom komen ze morgen met 5 !
De kinderen vinden het wel bijzonder, spannend, maar zijn toch ook wat ongerust over hun speelgoed en boeken...en hopen vooral dat ik er het juiste post-itje opgekleefd heb, want ze willen alles heel snel hebben...Dat wordt stouwen in onze serviceflat.
De mannen hebben wel onze bedden nog heel gelaten - waarvoor dank !! Nu kunnen we dus nog 1 nachtje slapen in ons eigen bed, kga er van genieten, want wie weet wanneer we het terug zullen zien aan de andere kant van de wereld... (`k zal het laten weten). Slaapwel

En toen waren we nog met 3...

Jurgen`s vertrek op 4 september.... goe gepakt en gezakt om het al eens een maandje te gaan verkennen in Sydney.
We zijn er allemaal op uit, maar een maand is wel lang he, om zo niet samen te zijn. Ik ben eens benieuwd hoe dat zal verlopen, maar vooral hoe het in Sydney zal zijn.
Nadat Jurgen verdwenen is, ga ik met de kids iets eten in het restaurant met zicht op de vliegtuigen. Bij elk vliegtuig vragen de kids zich af of papa nu toch wel echt daar in zou zitten....Ik ben er bijna zeker van dat we dat van Jurgen echt hebben zien vertrekken.
En dan wachten op het eerste berichtje van in Sydney.