Plan B

Plan A was om vandaag enkele gingerbread-huisjes te versieren. Gisterenavond leek dat prima in orde te gaan komen. Gingerbreadhuisje ineen gestoken en dat zag er mooi uit. Vanmorgen toen ik opstond, voelde ik de bui al hangen. De koek van het huisje was helemaal slap geworden, en de gesmolten en terug geharde suiker - die ik als lijm had gebruikt - was terug stroperig. Tegen dat we ontbeten hadden was het hele spel in elkaar gestuikt, en zag het er ongeveer zo uit.....



Ik steek het op de vochtige warme lucht hier. Peperkoekenhuisjes zijn een uitvinding van het noordelijk halfrond. Peperkoekenhuisjes zijn er om gebakken en versierd te worden in huizen met centrale verwarming, met van die droge lucht. Niet in van die landen waar de straatstenen gaan stomen als het nog maar eens geregend heeft...

Gelukkig zitten we hier nooit verlegen om een plan B. Een beetje boter, bloem, suiker en een ei of 2 later zaten we aan de koekjes. Zo kwamen de frutsels en sprinkels etc toch nog van pas, en ik heb niemand horen klagen.

Nostalgie in een glas

Een tijdje geleden herinnerde ik me een lekkernij die ik vroeger al wel eens bij mijn oma en opa kreeg. Een glas appesiensap met een bol vanilleijs erin. In mijn herinnering kwam dat altijd in een doorzichtige beker van donkergele plastiek, maar dat doet verder niet ter zake. De kinderen vonden het een bijzonder intrigerende combinatie en wilden graag eens proeven. Ze waren meteen verkocht. Ook ik vind het nog altijd smullen.
En voor wie nu "jakkie" denkt... toch maar eens proberen. Je weet niet wat je mist.

Stapel

8 jaar getrouwd en nog steeds stapel op elkaar (meestal dan toch - kwestie van het een beetje spannend te houden ;-)
Daar gingen we gisteren een stapeltje op eten. In Darling Harbour, bij Jordons Seafood Restaurant. We kregen er een indrukwekkende stapel-toren met vis voorgeschoteld. Niet bepaald "fine dining" wel allemaal lokale lekkernijen. We hebben hard ons best gedaan om het op te krijgen, maar het is niet helemaal gelukt....Volgend jaar nog eens opnieuw proberen ?

Saturday Night Fever ... in het fritkot

Fritkot-avond bij Shirley, Peter en Nolle. Op het menu onvervalste "curryworst special", frit met stoofvlees en pickles ! Amai, dat smaakt !!
En dankzij een overdosis wii-attributen een hele avond fun voor klein en groot ;-)

Stil

We kregen deze week een wel erg lekker pakje van Marie en Seb uit Belgie. Boordevol educatief totaal onverantwoord maar oh zo lekker snoepgoed ! "Lollies" zoals dat hier heet, maar dan van het veel lekkerder soort. Glunderende gezichtjes toen we gisteren een chokotoff aten als dessert. En stil... Niet alleen omdat het zo lekker is...zo caramellig, je kan gewoon een paar minuten niet spreken ;-)

Gevonden !

Zeker nu het winter is, sta ik wel eens graag achter mijn kookpotten om nieuwe lekkernijen te ontdekken. Dat ik nu veel meer tijd heb, zal er ook wel voor iets tussenzitten. Maar ook in Belgie probeerde ik toch minstens 1 keer per week een nieuw kookboek-recept uit. Een nieuw continent, nieuwe ingredienten, nieuwe smaken, doen die goesting alleen maar toenemen. Ik was al een tijdje op zoek naar een kookboek van een Australische kok, maar vond niet meteen mijn goesting : ofwel te gewoon (te Europees), ofwel met te veel "vreemde" ingredienten, die je maar 1 keer gebruikt e waardoor je na enkele weken met een kast vol rariteiten zit. Maar nu heb ik hem gevonden....een goeie mx van vanalles en nog wat. Dankzij de razendpopularie tv-kook-wedstrijd Masterchef .... Gary Mehigan. Zijn kookboek "Comfort food" ligt hier reeds enkele weken op de bovenste plank. Of beter, het werkblad. Tot nu toe is alles al heel erg in de smaak gevallen. Het hele huis geurt nu naar brownies, en omdat een stoofpotje de dag erna nog lekkerder is, stond vanmiddag de "lamb stew" voor morgen al te pruttelen. We hebben voor dit weekend een cabin geboekt in Port Stephens (2 uur ten noorden van Sydney). Geen tent deze keer, wel een houten hutje, zelfs met verwarming, maar na een winterdag zon en zee, zal het toch smaken (hoop ik dan toch)

Fish Market

Gisteren namen we de kids mee naar de Fish Market. Ze waren eerst niet echt laaiend enthousiast,.... tot ze de vissen ontmoetten. Ze keken hun ogen uit en kregen er honger van. Oesters, scalops, calamares, zeewiersla, zalm, en we konden er weer tegen.

Heel Sydney was gisteren trouwens in de ban van de homecoming van Jessica Watson, een 16-jarig meisje dat in haar eentje en non-stop in 7 maanden rond de wereld is gezeild. Best een knappe prestatie, en ze werd dan ook ingehaald als een ware kampioen. Maar echt wild word ik er niet van. Ten eerste begrijp ik niet welke ouders hun 16-jarig meisje voor 7 maanden de oceanen opsturen (Rosemarie moet alvast niet gaan beginnen dromen), en ten tweede zit er achter de zeilster een bijzonder media- en geldgeil PR-bureau, en daar hou ik niet zo van...

Appeltje voor de dorst

Met de herfst is het hier ook volop appel-seizoen. Langs de Bells Line of Road, in de richting van de Blue Mountains zijn een heleboel boomgaarden. In enkele ervan mag je zelf je appels van de bomen gaan plukken. Dat zagen Rosemarie en Jan-Willem wel zitten. Ik had het niet verwacht maar volgens de boomgaardier (zal wel niet bestaan he, dat woord), loopt het appelpluk-seizoen op zijn einde. En de afgelopen weken hebben de flying foxes, ofte de grote vleermuizen, ook ferm lelijk huisgehouden. Als die komen overvliegen en in de bomen hangen, schudden ze er door hun gewemel een hele hoop appels uit, daarbovenop beginnen ze ook nog eens te knabbelen aan de appels... En die peuzelplekken trekken dan weer andere lekkerbekken als wespen aan.
We moesten dus een beetje speuren naar de goeie appels. Goed verstopt tussen de bladeren en niet te hoog - kinderhoogte - vonden we toch een hele buit.
We eten ons de volgende dagen dus door een wintervoorraad appels heen. Staan al op het menu : appelmoes met kip, appelcrumble, appel muffins. En nu al gebakken (en goedgekeurd) Zweedse appelcake. kHeb er geen gedacht aan wat er zweeds aan is, maar met die kraakverse appels, smaakt ze naar meer ;-)

Ons klein bakkertje

Op zondagochtend even op de fiets stappen en bij de bakker versgebakken koffiekoeken halen, is een van de geneugten die we hier moeten missen.... : fietsen is levensgevaarlijk, de warme bakkers hier in Beecroft zijn niet open op zondag, en hun koffiekoeken - of wat er voor moet doorgaan - trekken op niks.
Als ik dan eens veel goesting heb, bak ik zelf wel eens iets, met de deskundige hulp van koksmaatje Jan-Willem. Onze kleine Bourgondier komt de laatste tijd heel graag helpen bij het klaarmaken van al het lekkers. (Onder het motto "hoe vettiger, hoe prettiger" en ook nog "uw handen zijn het beste keukengereedschap"..... Je zou hem vlees moeten zien marineren ;-)

Zodoende begonnen wij dus vanmorgen het weekend met een heerlijk ontbijt in een zonnige tuin.

Belgische kerst

"Are you all ready for Christmas ?" vroeg iemand maandag toen ik in de schoolkantine was aan `t helpen... Deeuuuuuhhhh ????? Klaar ???? Het is pas begin november.... ik begin net er over na te denken. Maar ja, door een schrijnend gebrek aan andere officiele feestdagen (en vooral de daarbij horende vakantiedagen) is Christmas "big" hier, very big. Massa`s geld wordt er tegenaan gesmeten. En 1 december is "due date" voor een opgetuigde kerstboom en versierd huis.

De zomerzon en zo ver van alles en iedereen die nodig zijn voor een echte kerst, maken dat kerst voor mij toch wat een ver-van-mijn-bed-gebeuren is....`k Heb wel zin in een feestje en het bedenken en in elkaar frutselen van geschenkjes is altijd leuk, maar het kerstgevoel zit er niet in.....

En toch doen ze er hier alles aan om ons thuis te doen voelen. Heelder cargo`s Belgische lekkernijen worden binnengehaald. De supermarkten liggen er vol van. "Belgian" veelal in combinatie met "chocolate" is blijkbaar de garantie op succes bij een Christmas party. De chocolade zeevruchten worden je naar de kop gesmeten - nu zelfs met aardbeismaak (bwah !), verder veel truffels, pralinen, bouchees... Vorgie week kocht ik een zak krakelingen. Vandaag nog eens een doos met een heerlijk assortiment koekjes - zelfs Delichocs en sigaretjes !!!! Ik zal dan misschien niet Jingle bells lopen te zingen, we zullen toch lekker smullen.

Erover

Dees vind ik er toch weer over hoor ! Dat de eetcultuur me hier soms op zijn zachts gezegd verbaast, en regelmatig ook ferm op mijn systeem werkt, weten de meesten al wel.
Vandaag kreeg Jan-Willem een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje - van een jongetje dat ik trouwens niet eens ken (hij zelf heeft er nog nooit over gesproken, en dat ligt dan ook vooral aan het feit dat zijn "school" geen echte "school" is en alle kinderen op andere dagen komen, op andere uren gebracht en gehaald worden - `t is dus enkel toeval als je de mama`s of papa`s eens een keer ziet)

Soit, terug naar het eten : Kijk maar eens naar de rechterkant van de uitnodiging. Dat strookje kan je gebruiken om te antwoorden (te "rsvp-en", zoals dat hier heet) en dan kan je ook meteen aanduiden wat je wil eten !!!! en die keuzes dan !!!! en als klap op de vuurpijl krijg je nog de belofte dat je gefrituurde hap met fritten komt en overgoten wordt met liters cordial !!! (voor de leken, da`s een kleurstof-suikerbom om bij water te doen)
Niet te doen toch ?

Ik vind het dus niet zo heel erg dat Jan-Willem niet kan gaan. Wij zullen dan met de camper door Nieuw-Zeeland rijden.

De Aussies en hun eten

De Aussies en hun eten dat zijn twee handen op een rondgevulde buik. Overal is er "round the clock" massa`a eten in de aanbieding en een beetje gemiddeld Australier eet ook een keer of 5 per dag. De gewone 3 maaltijden, maar daar bovenop nog "morning tea" en "afternoon tea". Nu, eerlijk is eerlijk, de gemiddelde Australier staat erg vroeg op, en dan kan ik wel begrijpen dat je tegen 10u zin hebt in een stuk banana bread of raisin toast. Dat kinderen na elke zwemles een bakje frieten moeten eten, begrijp ik al heel wat minder. Maar soit, het zal wel aan mij liggen.
Die enorme liefde voor eten valt ook heel erg op, als ik tips voor trips vraag aan Australische kennissen. Zelden of nooit gaan die tips over mooie wandelingen of niet te missen bezienswaardigheden. Wel krijgen we overal adresjes voor de beste fish `n chips, de lekkerste pancakes, cruises met de beste morning tea en restaurants met de uitgebreidste "a volonte" menu`s. Ons tripje naar Nieuw-Zeeland - dat ik nu aan `t voorbereiden ben - gaat dus niet alleen mooi, maar ook erg lekker worden. Want ja, we geven het toe, we zijn ondertussen ook wel fan geworden van zo nu en dan eens een bakje lekkere fish & chips.

Om nog maar even door te bomen over eten, gisteren en vandaag was ik "the lady who lunches". Gezellig, in een zonovergoten stad : gisteren spicy Thais gegeten op een hip terras in Surry Hills, en vandaag lekker ouderwets Earl Grey Tea met Bread &Butter pudding in een tea room in de Queen Victoria Building.
En omdat mijn kroost en man ook iets mag, heb ik net een kersenfocaccia uit de oven gehaald. Morgen nog maar eens goed gaan kilometer(en calorie) vreten ;-)

Geheel terzijde, `t is hier weeral heel de week prachtig weer geweest, zondag wordt het zelfs 29 graden. Overal staan er bloemen en bloesems in bloei. Spring is in the air.... Onze straat ziet er nu - op het einde van de winter - zo uit !

Oogst

Oogst uit de tuin (mandarijnen, pompelmoes en appelsienen) en "oogst" uit de oven (australische appeltaart). Mmmmmmmmm.....

Yummy

"Absence makes the heart grow fonder" en met onze Belgische vakantie in het vooruitzicht beginnen we ook helemaal te watertanden bij de gedachten aan welk lekkers we allemaal willen eten in Belgenland. Maar geduld is nooit mijn grootste gave geweest. Vandaar dat ik gisteren 2 kippen stond te koken en dat ik voor het eerst in mijn leven zelf vol-au-vent heb gemaakt. Ja, 2 kippen ! Je zou kunnen denken, nou die zijn al helemaal aan de Australische porties, maar dat is er wat over...We gingen een Duitse familie op bezoek krijgen, maar dat ging niet door wegens ziekte. Niet getreurd, de diepvries is groot genoeg. Volgens mijn allerliefste dochter was mijn vol-au-vent lekkerder dan die van het Belgian Beer Cafe...De waarheid komt uit kindermond. Toch?
In een zoektocht naar lekker brood kwam ik al googlend bij bakkerij Victoire in Balmain uit. Een frans bakkerijtje waar half culinair Sydney zowat lyrisch van wordt, met zogezegd de lekkerste croissants en het lekkerste (frans) brood van heel Sydney. Na heel veel zwemmen, duiken en waterglijbanen deze middag vonden we dat we wel een vieruurtje verdiend hadden. Wij dus naar Balmain - dat zowat het Zuid van Sydney is. Hippe buurt, leuke winkeltjes, bars en dus ook Victoire. Piepklein ding trouwens. `t Was al na 4 uur, dus de croissants waren op. Dan maar een eclairke, een pruimentaartje en nog wat lekkers. Hmmmmm, yummy, yummy. Maar toch ook een beetje "in het land der blinden is eenoog koning". Geen haar op mijn hoofd dat er aan zou denken om daarvoor in Belgie 20 km om te rijden. Hier in Sydney - waar sponsbrood de norm is en cupcakes verheven worden tot patisserie-kunst, is dat anders.
En nu ga ik nog maar even op de crosstrainer staan...

Thuisvakantie = bakken

Een week zonder auto is een week wat meer thuis-zijn. En met de kinderen thuis vind ik het dan wel leuk om wat lekkers te bakken. De oven heeft zijn best mogen doen :
Op dinsdag een heerlijk australisch brood met zonnebloem en pompoenpitten en een frisse pint ! Jawel, een hele pint er in. De kinderen beweren dat het daardoor komt dat ze al enkele dagen behoorlijk zottekes doen.
Op woensdag : suikerwafels ! na een lange zoektocht heb ik eindelijk parelsuiker gevonden, dus .... Ze vielen uiteraard heel erg in de smaak. En omdat ik een kok ben die er niet in slaagt kleine beetjes te maken, hebben we ze wat uitgedeeld. Toen we ze op woensdagavond bij de buren gingen brengen, belandden we bij hen op een diner party, maar "please, please, join us....". De wafels vielen heel erg in de smaak en het werd een bijzonder gezellige avond.
Op donderdag : focaccia om bij de kangoeroe te eten, mmmmmmmm
Op vrijdag : ANZAC-koekjes. Morgen is het ANZAC-day, en dat zullen we geweten hebben. Er wordt heel veel aandacht besteed aan deze Australische Wapenstilstand. Veel meer dan in Belgie, worden de oorlogen en oorlogshelden herdacht en geeerd, WO I in de loopgraven Vlaanderen, Gallipoli, maar ook recentere oorlogen. Ik denk dat het ook een van de enige dagen is dat in de voormiddag, alles, echt alles, gesloten is (nog veel meer dan met Kerstmis of Nieuwjaar). Enfin, de koekjes dan : naar het schijnt maakten de moeders van soldaten die naar de oorlog gingen een voorraad voedzame koeken voor hen. `t Is een mengeling van bloem, havermout, kokos, bruine suiker, boter en siroop. Ook weer lekker....

Na zo`n weekje thuis-zijn begint de kampeer-microob wel terug te prikkelen bij de kinderen en die hebben hun indianentent helemaal knus ingericht en spelen daar nu al een paar dagen quasi non-stop in.

We hebben hem !

Maar `t was op `t nippertje.... Gisterenmorgen in alle vroegte naar den Aldi gereden, we wilden er om 9u zijn. Bleek dat de Aldi`s hier al om 8u open gaan en ik zag al een paar mensen met BBQ`s in een karretje buitenrijden. Wij zijn dus naar binnengespurt, er stond er nog net 1. Ik heb die dan vastgegrepen, de kinderen er op gezet en hen gezegd dat ze onder geen enkel voorwendsel mochten bewegen, tot ik terug was met een kar. Oef, gelukt. Dan maar iemand aangesproken om die mee in de kar te hijsen. En dan de auto in en naar huis... Joepie, we zijn weeral wat meer ingeburgerd, want we hebben een BBQ.
(de waarheid verplicht me nu wel om te zeggen dat er blijkbaar nog een hele pallet met BBQ`s in het magazijn stond, en we hebben dus niet de laatste, maar heel even voelde het toch alsof we keiveel chance hadden gehad).

Mmmmmm.....

we hebben hier in Sydney nog geen echte choco gevonden, `t is hier allemaal Nutella-achtig smeersel en dat lust mijn ventje niet. Na bijna een hele maand honing smeren op zijn ontbijtboterhammetjes werd het tijd voor iets anders.
Ik heb de donkerste Cadbury chocolade genomen, de laatste Cote d`or Mignonettekes er bij gedaan. En met de hulp van koksmaatjes Jan-Willem en Rosemarie hebben we die omgetoverd tot (hopelijk) heerlijke choco. Zij konden alvast niet wachten tot die afgekoeld en minder lopend is. `t Is dus een vuil feestje geworden, maar wel een lekker.