Acrobaat

Jurgen keek er al enkele weken naar uit. Ik keek er al enkele weken tegenop. Jurgen's vluchtje met een acrobatisch vliegtuigje. Er hingen wel wat wolken, maar het regende niet (spijtig genoeg ?!) en er was dus geen ontkomen meer aan. Gisterenochtend trokken we naar het vliegveldje in Camden (een uurtje ten zuiden van hier) en daar stond zijn rood Pitts vliegtuigje met piloot op hem te wachten. Sexy muts op zijn kop en stevig ingestrapt begon hij er aan. Met een grote smile. Op een hik en een gauw schoot dat vliegtuigje - gemaakt van fabric !!! - de lucht in. De kids en ik zagen toe hoe het direct zijn eerste looping maakte - aaarrrhhhh. Gelukkig verdween het daarna uit ons zicht. 20 minuten later kwam Jurgen nog steeds breed lachend aangevlogen. Hij vond het super. Loopings, death rolls, ondersteboven vliegen, bochtjes in alle richtingen, ongecontroleerd vallen en dan weer keihard optrekken, "G`s trekken", enz. Hij heeft zelfs zelf mogen sturen en allerlei toeren uithalen. En dat allemaal - zonder mottig worden, zonder kotsen. Volgens mij heeft die geen maag, maar een ijzeren bakske daarbinnen. Anyway, ik zag hem graag weer met zijn voetjes op de grond staan.

Tim Minchin in de Opera House

Toen we enkele maanden geleden het Opera House bezochten, vonden we de Concert Hall zo mooi dat we er graag eens naar toe wilden voor een concert. Op goed geluk koos ik "Tim Minchin vs the Sydney Symphony". Na wat googlen en youtuben, bleek die Tim Minchin een in London wonende Australier te zijn, die bijzonder, bijzonder geestig is. Hij zingt de meest grappige, mooie, diepzinnige liedjes - waarin hij alle gevestigde waarden in vraag stelt en de draak steekt met zichzelf en de rest van de wereld. Hij begeleidt zichzelf daarbij op vleugelpiano. Hij ziet er uit als een verloren gelopen punker, skinny jeans, piekhaar, zwartgeschminkte ogen en loopt de hele tijd op blote voeten. Speciaal geval dus. In de UK is hij populairder dan hier in Australie. Hier rondom ons in Beecroft kende niemand hem echt, maar dat heeft misschien meer met conservatief Beecroft te maken, want de Opera House was voor alle 4 de avonden al weken op voorhand uitverkocht. En de mensen rondom waren grote fans en laaiend enthousiast. De rij achter ons zaten trouwens de mensen met wie we op Kangaroo Island met Kerst een idyllisch kampeerplekje deelden. Zij waren toen voor 3 maanden op stap met hun kroost, wij vertrekken binnen 3 weken. De wereld is klein, zo klein. We hadden trouwens hele goeie zitjes, mochten ons drankje mee de zaal innemen - zouden ze in Belgie nog eens een voorbeeld aan kunnen nemen, pintje meepakken in het theater - en hebben er dus kei-hard van genoten. De volgende keer : allen daarheen, zou ik zeggen.
Voor wie nieuwsgierig is, enkele clips van youtube geplukt.

Not perfect


If you open your mind too much


White wine in the sun


If you really love me



Jurgen en ik hadden er trouwens een heel dagje in de stad van gemaakt, beetje rondlopen, rondkijken en wat eten en drinken. We maakten ons de bedenking dat de volgende keer dat we nog eens met zijn 2 op stap zullen gaan, dat dat waarschijnlijk in Antwerpen zal zijn...
De kids hebben het ook weer naar hun zin gehad, de laatste sleepover bij Bart en Sabine, en aan het enthousiasme (not !) waarmee ze ons vanmorgen begroetten kunnen we alleen maar concluderen dat het weer leuk was !

Zwemmen

Deel 2 van ons kinderloos weekend brachten we opnieuw in de stad door. Aan en in het Andrew (Boy) Charlton zwembad, een van de vele openluchtzwembaden in Sydney-, genoemd naar de Australische zwemkampioen uit de jaren `20 en `30. Het zwembad ligt helemaal aan de rand van de Botanic Gardens met een mooi en interessant zicht op de legerbasis en de Finger Wharf in Woolloomoolloo. De strakblauwe hemel en de 30 graden maakten er een perfect zwemdagje van. Jurgen en ik namen de "recreational" lane, met ons Belgisch schoolslagje zijn wijn natuurlijk niet opgewassen tegen het Aussie freestyle-geweld. Want dit zwembad is een echt zwembad, geeen plonsbad ! Toch goed gezwommen ge"chilled" aan de rand van de pool.
Er vlogen opvallend veel vliegtuigjes en helicopters rond boven de haven, en er leek wel wat op til in de stad... Toen we naar het zwembad reden over de Harbour Bridge, stonden allebei de bogen van de brug helemaal propvol met mensen en hing er een helicopter vlak voor de top van de brug. Ja, we hadden het al kunnen raden. Oprah... Ze stond helemaal bovenaan de brug, met heel haar gevolg ! En om en rond Mrs Macquarie`s Chair - in de Botanic Gardens, vlakbij het zwembad - stonden nog de overblijfselen van het zwaar beveiligde privefeest dat ze er gisteren gaf, inclusief met vuurwerk (dat we gisteren hoorden). Wat een circus brengt die met zich mee !

Vanmiddag haalden we onze kroost terug op, die waren niet bepaald blij ons te zien....we hadden nog veel langer moeten wegblijven. Altijd een goed teken dat zij ook een superweekend hadden. Gelukkig, toen ze daarnet doodmoe in hun bedjes kropen, hadden ze wat extra moederlijke knuffels nodig.

Uit

We hebben dit weekend de kinderen uitbesteed. Tot hun groot plezier, want ze mochten logeren bij Bart en Sabine. Wij vonden het een goeie moment om wat te citytrippen in onze eigen stad en de dingen te doen die niet erg hoog op een kinderlijstje van favoriete dingen staan. Slenteren over marktjes en langs straatjes, beetje winkelen, lekker eten, mensen kijken.... Eerst naar Paddington Markets - altijd een topper - en dan zigzag door Paddington en Surry Hills. Surry Hills en omgeving zijn echt erg, erg leuke buurten - ik blijf enorm van zo`n stadsleven houden, er valt altijd wel wat te beleven en als je even van de hoofdstraten wegwandelt is het er heel rustig. (Maar de huizen zijn piep-klein, dus niet zo kindergeschikt, en vooral - waar blijf je met al je kampeerspullen ?) Uiteindelijk zijn we bij een Thai op een terras beland voor lekker eten en een prima zicht op hoe kortgerokt Sydney uitgaat op veel te hoge hakken ;-)
Gezellig !

Stapel

8 jaar getrouwd en nog steeds stapel op elkaar (meestal dan toch - kwestie van het een beetje spannend te houden ;-)
Daar gingen we gisteren een stapeltje op eten. In Darling Harbour, bij Jordons Seafood Restaurant. We kregen er een indrukwekkende stapel-toren met vis voorgeschoteld. Niet bepaald "fine dining" wel allemaal lokale lekkernijen. We hebben hard ons best gedaan om het op te krijgen, maar het is niet helemaal gelukt....Volgend jaar nog eens opnieuw proberen ?

De berg

Jurgen worstelt zich de laatste weken door een gigantische berg werk. We zien hem daardoor niet erg vaak, de kinderen al zeker niet. Dit weekend is `t weer werken geblazen. Wij dan maar met zijn 3-en op stap, naar de Paddington Markets. Maar geinspireerd door "als de berg niet naar Mohammed komt, dan komt Mohammed wel naar de berg", gingen we daarna lekker op bezoek, bij Jurgen, op het werk, samen eten, beetje op de white board kliederen....

Gelukt

Met enige trots kan ik melden dat niet alleen ikzelf, maar ook de auto (en Jurgen) het weekend overleefd hebben. Meer nog, ik heb het zelfs blutsvrij gehouden. En da`s echt niet omdat het maar een watjes-terrein was....
Onze 4WD-weekendcursus bestond uit 2 delen : het rijden zelf en de recovery (of wat je moet doen als je ergens beter niet gereden had). Ik kreeg uitstel van executie en ging zaterdag aan de recovery. Jurgen kroop achter het stuur en zag dat helemaal zitten. Ik zat nog met een ferm ei in mijn broek... reservewiel onder de auto vandaan halen, bandenspanning regelen, nog even een kapotte band fixen,... kvond het allemaal al spannend genoeg.
Tijdens de recovery kregen we haarfijn uitgelegd- en hier en daar op smaak gebracht door uit het leven gegrepen horrorverhaaltje - wat er allemaal mis kan gaan. En hoe je dat dan kan proberen oplossen met kabels, snatch straps, winches enzovoort. Uiteraard moesten we ook zelf een aantal auto`s uit de zogezegde problemen halen. Viel allemaal wel mee.... Eigenlijk moet je gewoon met een grote bocht om mogelijke problemen heen rijden en als je dat niet doet, moet je goed gezelschap kiezen (`t is te zeggen, ervoor zorgen dat je altijd slimmere, sterkere en beter uitgeruste kompanen hebt ;-)
Weersgewijs was het ook een spannend weekendje. Wat zaterdag begon als een gewone rustige zomerdag, ontaardde tegen de middag in een gigantische zondvloed. Verschrikkelijke stortbuien, hagelbollen, donder, bliksem en nog meer stortregen. In een mum van tijd bulderde een rivier van meer dan een halve meter zowat dwars door het kampterrein en dwars door de tent van een ongelukkige familie... In de 12 jaar dat de instructeurs er al komen, hadden ze nog nooit een druppel water in de kreekbedding zien staan. Nu liep daar een kolkende stroom. Gelukkig konden we tussen de recovery-oefeningen wat recovery-werken aan onze tent doen. `s Avonds bij `t kampvuur droogden we onszelf en onze matrassen, en hadden zo toch een droge nacht.
Jurgen vond het rijden heel erg leuk, alle obstakels waren redelijk goed gegaan, enkel van de konvooi-procedure kreeg hij stress. Helemaal op mijn gemak werd ik er niet van, maar toch heel goed geslapen, dankzij de regen die eindelijk ophield...
En ja, dan was het zondag en was er geen ontkomen meer aan. Hup, achter `t stuur en rijden maar. Eerst "opwarming" : "je moet gewoon maar volgen" zeiden ze... Jongens, jongens, wat was me dat, door ware loopgraven vol modder, langs erg smalle en vooral erg schuine paadjes tussen de bomen bergop en bergaf. Alle geluk dat ik alleen in de auto zat, dat ik niet wist waar ik was, dat ik midden in het konvooi zat, en dat ontsnappen dus geen optie was. Maar leuk vond ik het niet. Bij de afdaling met gekruiste assen kreeg ik het helemaal... Man, dat zag er zo scary uit.... Je rijdt dan maar op 2 wielen, de andere 2 hangen ergens (hoog) in de lucht te bengelen, dan gaat dat afwisselend naar de andere wielen, en zo rijdt en schuif je hotsel de botsel de bobbel-piste af. Maar.....zo griezelig als dat er uitzag, zo ongriezelig was het om het zelf te doen. In de auto voel je er zo goed als niks van dat je maar op 2 wielen rijdt. En er stonden een bende instructeurs langs de obstakels die rustige en precieze instrcuties geven, Het ging me zelfs redelijk vlotjes af. Tja, en dan had ik de smaak te pakken, ik kreeg vertrouwen in de auto en mezelf, en toen ging ik er voor ! Ferm steile hellingen af en meteen weer op, door kreekbeddingen, vlotjes over de losse grind,...Zelfs het achteruit parkeren enkel met behulp van de zijspiegels lukte van de eerste keer ! Dan ... op naar de vijver : auto ingepakt, verstand op nul gezet en blub, blub blub het water in. Wat leuk !
Ik was erg trots en blij toen het allemaal afgelopen was. Jurgen ook. Nu zijn we dus officieel toegelaten tot de Toyota Landcruiser club. Van nu af kunnen we mee op trip, nog veel meer cursussen volgen (Jurgen dan toch), oneindig veel veranderen en uitbouwen aan de auto en vooral met een geruster hart op stap gaan.
Veel foto`s hebben we niet getrokken, mijne kop stond er echt niet naar....Toen ik de foto van de vijver-crossing aan Jan-Willem liet zien was die behoorlijk onder de indruk en vroeg ie meteen wanneer we dat nog eens gingen doen. Tja, de appel valt niet ver van de boom he.

De kids hadden ondetussen ook een erg leuk weekendje opzitten. Zij mochten logeren bij Sabine en de kids en hebben non-stop gespeeld. Super, super bedankt en laat ons nu maar snel eens samen op stap gaan he !



Sfeerbeeld van een anders poeierdroge, stoffige kampplaats. Dit zijn beelden van zaterdag. Op zondag was de rivier terug compleet verdwenen.

Guitar Hero op zondagochtend

Let vooral ook op het schoeisel van Jurgen ;-)

Krabben waar het jeukt

Vandaag zijn Jurgen en ik officieel de "7 year itch" binnengetreden. Ik weet niet zo goed wat ik me daarbij moet voorstellen. Na 7 jaar ben ik nog altijd reuze-blij dat ik met Jurgen getrouwd ben. En ja, ik krijg wel eens de kriebels van hem, maar meestal zijn dat van die leuke ;-))

Eentje van 7 jaar geleden.....

Als de kat van huis is .....

Jurgen volgt deze week een training in Melbourne. Weer een week met extra slotjes op de deur en gsm naast mijn bed. Maar, de kids en ik "profiteren" ook van zo`n weekje zonder papa..... De kinderen mogen dan nl. de menu samenstellen : Gisteren was het pasta bolognaise, vandaag bananenpannekoeken, morgen preisoep met focacia.... `s Avonds moet daar dan uitgebreid over getelefoneerd worden met een watertandende papa (ocharme).
En ik ben daarnet een filmpje gaan huren met de vreselijk knappe Colin Firth in de hoofdrol. Ik nestel me dus zo meteen voor de TV. Spijtig genoeg ook met een paar wasmanden op te vouwen was. Want dat doen die dansende muizen niet.

Father`s Day

Gelukkige Vaderdag aan alle vaders - en vooral aan die van mijn kinderen (en mijn eigen vader ook, maar dat vieren we eigenlijk liever op 19 maart) !
Vrijdagochtend was er "Dad`s Big Breakfast" op Rosemarie`s school en alle papa`s waren uitgenodigd voor eieren met spek. In dit land waar veel vrouwen niet buitenshuis werken is het voor veel vaders hoogst uitzonderlijk om eens op de school van hun kinderen te komen. Dus, ontbijtje georganiseerd, en dus mochten de moeders voor de verandering eens extra vroeg - om 7u ! - naar school komen om tientallen worsten en lapjes spek te bakken en honderden eieren in roereieren om te toveren.
Hilarisch vond ik de toespraak van de principal. Zij zei dat Father`s Day beter maar een heel weekend gevierd kan worden, en dat de kinderen het hun vader naar zijn zin moesten maken. het beste kon dat door hem heel het weekend de controle te geven over de "remote control" van de TV !!!!!
Wel heel leuk was de foto die `s morgens van ieder getrokken werd en die `s avonds al in de note satchels zat. Mooi...

27 augustus 1999

Vandaag dag op dag 10 jaar geleden hebben Jurgen en ik elkaar voor het eerst ontmoet. Het was een vrijdagavond in Antwerpen en met 2 vriendinnen vertrok ik naar Friesland voor een weekendje zeilen op het Sneekermeer. Enkele weken daarvoor had ik in Thailand rondgetrokken en daar Sam en Kristin leren kennen. Met hen gingen we nu zeilen. Of we nog iemand konden meenemen in de auto naar Friesland ? Ja, natuurlijk. Ok, `t Is een zekere Jurgen, woont in `t stad, vrijgezel, 27, surfer..... hmm, klinkt wel wat.
Wij dus mooi Jurgen gaan ophalen, die meteen op de achterbank werd gezet en onderworpen aan een kruisverhoor onderworpen : Wie zijt gij, wat doet gij, vanwaar komdegij ? Kan je je er iets bij voorstellen ? 3 taterende Antwerpse vrouwen, 1 Oost-Vlaamse man ? Paul Jambers is er niks tegen.
Het werd een bijzonder avondje, want voor we uiteindelijk in Friesland op de camping aankwamen, hadden we al op de Nederlandse fietspaden gereden (zo een dat helemaal apart ligt, met de auto) : ah ja, ze hadden ons gezegd vanaf een bepaald punt de kleine baantjes te nemen. Dus het eerste beste dat we tegenkwamen, zijn we ingeslagen, maar toen de stippellijn op de weg ineens in het midden van de auto zat, en we over zo`n piepklein rondpuntje moesten, kregen we toch wat argwaan. Om dan van dat fietspad te geraken moesten we een bruggetje over waar stond max 500kg (of was het 1500kg - in mijn herinneringen is het misschien allemaal nog wat straffer dan het echt was). Soit, Wij met de auto er toch over, we hebben er zelfs niet aan gedacht uit te stappen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor de avond om was, was ik verkocht en wist ik ook dat ik met Jurgen wilde trouwen. Maar ik wist niet dat mijn geduld nog zooooo lang op de proef ging gesteld worden. Daarover later dit jaar meer, als we dan echt onze 10-jaar-samen vieren. Geloof me vrij, da`s nog niet voor meteen ;-)
Veel later bleek ook dat de uitnodiging voor het zeilweekendje niet zo onschuldig was. Meester koppelaars Sam en Kristin hadden Jurgen al van in Thailand op de hoogte gebracht van de Antwerpse vrijgezellen. En helemaal niet toevallig moest Jurgen die bewuste vrijdag wat "langer werken", waardoor het echt toch het beste uitkwam om met ons naar Friesland te rijden. Om maar te zeggen : toeval bestaat niet, en het lot moet je af en toe een ferm handje helpen. Sam en Kristin blijven wij wel voor het leven en eeuwig dankbaar !

Zo,

kga het hier even bij houden, lay-out-gewijs dan toch.... ik kan er aan blijven prutsen...Nu staan er 3 wasmanden te wachten, moet ik dringend stofzuigen en ga ik voorhet eerst in mijn leven vol-au-vent maken. Je ziet het, heel avontuurlijk hier allemaal ;-)

Gelukkige verjaardag !

37 is hij ondertussen, die schat van een man van me. Voor het eerst in zijn leven moest hij ook iets doen op zijn verjaardag. Labour Day wordt hier in New South Wales immers pas in oktober gevierd. Maar dat kon de pret niet echt bederven. Er waren allerlei pakjes en briefjes aangekomen (heel erg bedankt iedereen !), vorige week zijn we nog eens goed gaan winkelen in de kampeerwinkels en we hebben gesmuld : vanmorgen al en nu komen we net terug van het Belgian Beer Cafe. Mmmmm. `t Was te lekker : stoofvlees met fritten en Leffe, en de kinderen een hele echte en lekkere vol-au-vent. De frietjes kwamen zelfs zonder dat we er om moesten vragen met mayonnaise ! En hoewel het Australische porties zijn (heel groot dus) zijn we toch ook nog voor een gedeeld dessert gegaan : een suikerwafel. Maar die kwam dan op zijn Australisch, overgoten met chocoladesaus en ijs (eerlijk gezegd, ik vind de mijne lekkerder.) Gelukkig is het morgen zaterdag en kan Jurgen - met een dagje vertraging - toch lekker uitslapen.
Nu kruipen we lekker in bed (verteren... ;-), want ons huis lijkt wel de koel-afdeling van de Colruyt.

Vroeg (2)

Het is nu nog maar net 6 uur geweest en toch is het al zo goed als helemaal donker. Het uur is vannacht immers veranderd naar winteruur...en dus zitten we voor de volgende 6 maanden in het donker `s avonds. Maar `s morgens is het al wel vroeg licht. we zullen dus toch eindelijk eens de "Aussie way" moeten gaan leven en vroeger gaan slapen, maar er dan ook om 6 uur al uitspringen. dat zal niet gemakkelijk zijn voor Jurgen en mij, maar dan wel niet om dezelfde redenen....
Deze ochtend mochten we er wel een uurtje langer door uitslapen en vooral bij Jurgen was dat welkom (dat is het altijd eigenlijk). Gisterenavond hadden we een Cocktail Party met de Kindergarten parents van Rosemarie`s school in de golf club van Pennant Hills. De opkomst was niet erg groot, maar `t was toch leuk babbelen met de andere ouders. En dan viel het nog maar eens op dat er bijna geen "echte" Aussies zijn. Bijna allemaal zijn ze zelf of hun ouders van elders in de wereld in dit land terechtgekomen. Een ware melting pot.
De kids waren ondertussen plezier aan `t maken bij Celine, Thibaut en Julie. En daar hebben ze duidelijk weer van genoten. Jan-Willem heeft naar eigen zeggen vannacht van "handjes draaien" gespeeld met Julie en is nu "een beetje verliefd" op haar (concurrentie voor Willem dus....als dat maar goed afloopt)

2 maal "Chapeau" !

Eenmaal voor Rosemarie :
Gisteren was haar laatste pottery class van deze term en dan mocht ze natuurlijk al haar creaties mee naar huis nemen. Mooi gedaan vind ik.


En dan ook een dikke "chapeau" voor Jurgen. Gisterenavond heeft hij - terwijl de mama`s (Sabine en ik)gingen winkelen - op zijn eentje 5 kinderen eten gegeven, in bad en pijama gestoken. Ze vonden het duidelijk leuk en hadden zelfs allemaal de juiste pijama aan ! Nog van dat zou ik zeggen ;-)

Wie herinnert zich dit ?

Pure jeugd-nostalgie. Dit was "by far" mijn favoriete jeugdserie en ik zag me vroeger al helemaal meespelen in de Secret Valley met de helden van het jeugdkamp tegen de antihelden a la WW en Spider.
Het bijbehorende liedje is me altijd bijgebleven....op de muziek van Waltzing Mathilda. Prachtig.



Nu blijkt dat die serie niet ver hiervandaan is opgenomen...
Met dank aan het google-talent van Jurgen, voor wie het trouwens ook een van zijn favoriete series was. Echt. Bestaat er zoeits als voorbestemdheid ?

Harmony Day

Vandaag was het Harmony Day, zoals alle jaren op 21 maart.
"Harmony Day is a day to celebrate a commitment to harmony and mutual respect in a culturally diverse nation. The event's major objectives are focused on reducing racial prejudice and intolerance in Australia."
Ik denk niet dat er veel landen op de wereld zijn waar zo veel verschillende culturen en religies samen leven en - voor zover ik het weet en ondervind - leven die redelijk voorbeeldig samen. Maar het is ook geen multi-culti-utopia... ook hier leven en wonen mensen graag dichtbij soortgenoten en heb je dus heelder wijken en dorpen waar uitsluitend bepaalde nationaliteiten wonen en waar engels zeker niet de eerste taal is. En ook hier heb je vooroordelen en stereotiepen : zo hoor ik op school heel vaak opmerkingen over Asian people die hemel en aarde zouden verzetten om hun kinderen in de beste scholen te krijgen, in de opportunity classes etc en dat zet dan wat kwaad bloed bij de anderen omdat hun kinderen dan wat minder kans op success hebben. Het schoolsysteem en het verder-studeer-systeem is dan ook wat ingewikkeld en vreemd - misschien moet daar eens wat aan gebeuren....
Enfin, de kids hadden op school gewerkt rond het thema "You + Me = Us" en konden voor de gelegenheid "orange treats" kopen tijdens de speeltijd. En wij hebben - geheel in het thema een berg geraspte worteltjes gegeten ;-)
En terwijl het in Belgie nu officieel lente is en de lente er naar horen zeggen ook echt in de lucht hangt, zinken wij verder weg in de herfst, maar met elke dag zon en meer dan 25 graden, is dat heeeeel draaglijk.

Heerlijke dag

Dit zijn mijn favoriete dagen, einde van de zomer, begin van de herfst, wanneer het `s morgens heerlijk fris is, een straalblauwe hemel, zonnetje dat het tijdens de dag toch nog lekker warm maakt. Vogels in de lucht, blaadjes die beginnen verkleuren en ook nog veel bloemen. Kinderen die als roosjes geslapen hebben onder hun donske omdat het al wat frisser is `s nachts en dus blijgezind ontbijten en naar school stappen.
En ik, met de ramen en deuren open, verdiep me met veel plezier in mijn website development cursus. De ipod speelt op de achtergrond, en net als ik me bedenk dat het leven toch schoon is, zingt Dido "Thank you" - een van mijn favoriete liedjes aller tijden - en onze openingsdans..... Straks komt Jurgen ook nog terug aangevlogen uit Nieuw-Zeeland. Zoals ik al zei, `t leven kan schoon zijn.

Bedwelmend

`t Is waarschijnlijk omdat het einde van de zomer er stilaan aankomt... de lucht is hier al een week of 2 "zwanger" (zoals dat dan zo mooi heet in het Nederlands) van de heerlijkste, bedwelmende jasmijngeuren, afkomstig van de frangipani`s en andere soortgenoten. Ik heb het altijd een van de heerlijkste geuren gevonden en ik geniet er dan ook echt van. Spijtig dat ik die geuren niet kan "attachen" in de blog.
Voor wat dat einde van de zomer betreft, sinds gisteren, 1 maart, is het hier officieel herfst, maar buiten het feit dat het (nog) wat vroeger donker wordt, hebben we er nog niet veel van gemerkt. de temperatuur gaat nog vlotjes boven de 25, en we lopen nog steeds op sleffers en in topjes. In de winkels proberen ze je ondertussen wel al wollen truien, laarzen en jassen aan te smeren. Maar dat wil ik eerst nog wel eens zien hoor, of we dat hier echt gaan nodig hebben....
We hebben ondertussen wel al een gasvuur gekocht - centrale verwarming bestaat hier gewoonweg niet, en Jurgen heeft onze vlucht richting de Belgische zomer geboekt voor wanneer het hier echt putteke winter wordt. We vliegen op 3 en 4 juli richting Belgie, met de A380 !!!
Jurgen zit deze week in een resort in Nieuw-Zeeland (ja, om te werken zegt hij ;-)) en die is daar met een iets ander soort vliegtuigje naar toe gevlogen, een veredeld sportvliegtuig voor 10 personen. Hij zat bijna op de schoot van de co-piloot. Ook weer eens wat anders he.

En dan als afsluiter nog een fotootje van Jan-Willem`s verjaardagsfeestje op zijn school.