Foto`s van deel 2 van Tasmanie

En dan nog de foto`s van het tweede deel van onze vakantie in Tasmanie. Klikken en ....Mooi he

Dag 9 : Einde van een schoon liedje

Na een hele week natuur, tijd voor een dagje australische geschiedenis met een bezoek aan Port Arthur, de historic site van de vroegere "Penal Settlement" die er ingericht was tussen +/- 1830 en 1870. `t Is lange tijd een model-gevangenis geweest, al was het meer een strafkamp met gratis duizenden werkkrachten voor de Britse overheid die hen allerlei hard werk liet doen : er werd hout gehakt en verwerkt, boten gemaakt, bakstenen gebakken, zandstenen gehakt, er was een grote en beroemde schoenmakerij, ... En veel gevangenispraktijken werden in Port Arthur "uitgeprobeerd" : de allereerste gevangenis in het Britse rijk voor jongens (vanaf 14 jaar en zelfs jonger soms) werd er geinstalleerd, het "Solitary Prison" werd er uitgeprobeerd, etc. Geen prettige toestanden dus. Maar langs de andere kant werd er volgend de gids misschien ook wel de basis gelegd voor het systeen van Australische gezondheidszorg (hmmm...): wanneer de gevangenen echt te oud waren om te werken, maar geen plek hadden om naar toe te gaan - ook al zat hun straftijd er op - dan werden ze opgevangen in een soort van hospitaal / ouderlingen-pension en werden ze verzorgd en entertained door de overheid.
Port Arthur is een bijzondere plek, ook goed gedaan. Aan `t begin krijg je een kaart met een gevangene op die er echt geleefd heeft en dan kan je aan de hand van die persoon gaan ontdekken hoe het er echt aan toe ging (waarom hij er was, voor hoe lang, welk werk hij moest doen etc). Wij hadden alle vier gestolen ergens in Engeland en werden allemaal tussen de 7 jaar en levenslang weggestuurd. Interessant als je bedenkt dat dat allemaal maar 150 jaar geleden is.
Na dit boeiende bezoek was het tijd om terug naar Hobart af te zakken en op het vliegtuig te stappen. Dat anderhalf uur te laat was. Maar niet geklaagd, wij hadden een heerlijke vakantie !

Dag 8 : Wineglass Bay & Tasman Peninsula

De wind was wat gaan liggen en was vooral minder warm geworden. De wandelpaden in het Freycinet National Park waren opnieuw open. Wij kozen voor de wandeling naar de Wineglass Bay Lookout. Bergop om dan met open monden van verbazing te genieten van de perfecte ronding van de wijnglas baai (en aan bompa te denken...)
Omdat het de dag er voor gesloten was, was het er eens druk, ook weer eens wat anders ... en het valt dan steeds weer op dat waar je in de wereld ook komt, je toch altijd wel ergens Nederlands hoort praten (meestal wel Hollanders, maar toch).
Na de middag ging het dan richting de Tasman Peninsula, waar ook weer enkele pareltjes van Moeder Natuur te vinden zijn. We hebben de kleine weg genomen, de grindweg, Jan-Willem was nog eens toe aan een portie "crossen".
Aan de Tasman Arch hadden we dan eindelijk echidna-geluk. Ik was al dagenlang de wegen aan afspeuren en we hadden er al een paar keer een gezien, maar tegen dat we gestopt en uitgestapt waren, hadden die beestjes zich steeds al helemaal weggestoken in de struiken. Nu hadden we meer geluk en maakten we kennis met een minder gestresseerde echidna. Die trok zich niet te veel van ons aan en zo hebben we toch eens zijn snuitje kunnen zien en hebben de kids zelfs aan zijn stekeltjes mogen komen. Weer een geslaagd dagje dus.

Dag 7 : Veel wind en Antarctica

We hadden de wind `s nachts al voelen razen rond en in onze caravan in Coles Bay, en `s morgens werd hij nog sterker en warmer. `t Was weer zo`n fohn-wind, heel warm en ook erg gevaarlijk. Want de bomen en struiken zijn kurkdroog en kunnen met de minste vonk in brand schieten en met zo`n wind zijn de gevolgen dan niet te overzien. Toen we aan het National Park aankwamen voor de wandeling naar de Wineglass Bay stonden we dan ook voor gesloten deuren (of, paden). Te groot risico voor bush-fires en het hele schiereiland was afgesloten.
Dan naar plan B, de Friendly Beaches : kilometers witte zandstranden met rockpools en mooie schelpjes. Maar ook veel wind.
Na een tijdje kwamen er dikke rookwolken overvliegen, heel de lucht werd er donker en grijs van en je kon de bush-fire ruiken. Beetje griezelig wel, daar op `t strand heb je er echt geen idee van hoe ver of hoe dicht dat vuur is. We zijn dan maar eens een kijkje gaan nemen, maar `t bleek nog erg ver weg te zijn...
In de namiddag naar Bicheno gereden, nog maar eens mooie rotsen, een blow-hole, spleten tussen de rotsen met mooie zeedieren (of zijn het planten). Een eindje konden we zelfs Antarctica zien liggen : Echt waar, een rots, met pinguins, en `t was een witte rots - dus dat moest volgens Rosemarie echt Antarctica zijn. Klein detail, de rots was niet wit omdat ze van ijs was, maar van de pinguinkak...

En dan het spannendste nieuws van de dag : Rosemarie krijgt een nieuwe, grote tand. ze was al een tijdje aan `t zeggen dat haar tandje losstond, maar wij voelden dat niet. En plots zei ze dat ze een nieuwe tand kreeg. Ja hoor, achter haar melktandje is haar grote tand al doorgebroken. Nu zit ze constant voor de spiegel te zien of die kleine tand er alsjeblieft wil uitvallen. Het moet en zal gebeuren voor ze naar de grote school gaat... nog 2 dagen te gaan.

Dag 6 - Marakoopa Cave - Freycinet National Park (Coles Bay)

Een rij-dag van het centrum van Tasmanie naar de west-kust. Op de kaart had ik gezien dat er een gloei-wormengrot op de weg lag. Dus wij daarheen. Net op tijd aangekomen, maar geheel volgens Tassie-tradities leek het of ze op ons stonden te wachten, gewoon meteen parkeren, ticketjes kopen en de gids was er. De grot op zich is mooi en groot - er bevindt zich zelfs een "cathedral" die 100 jaar geleden wel eens gebruikt werd voor een huwelijk, maar we hebben in Europa al mooiere grotten gezien. Wel heel bijzonder en nog niet gezien in Europa (ik dan toch niet) was het laatste deel.. Toen daar al het licht werd uitgedaan, verschenen er aan het plafond honderden kleine lichtjes van glimwormpjes. Heel mooi.

Na een picknickje langs het water zijn we rustig doorgereden richting Coles Bay aan het Freycinet National Park. Het wordt saai, maar dat is ook weer zo`n prachtig gelegen plek. Bergen, rotsige baaien en azuurblauwe zee. We hadden nog tijd genoeg om naar Cape Tourville te rijden en daar even rond te lopen rond de vuurtoren. Geniet gewoon mee van de foto`s en bedenk dan dat het er in `t echt nog 100 000 keer mooier uitziet.

Dag 5 - Cradle Mountain, Dove Lake

Na een heerlijke nacht vol dromen over possums en de inauguratie van Obama hebben we ons klaargemaakt voor een wandeling rond het Dove Lake. Niet zo`n lange wandeling, maar bij Jan-Willem ging het iets minder van harte (na de lange wandeling naar Montezuma had hij het een beetje gehad). Hij had wat meer aanmoediging nodig in de vorm van chocoladekoekjes, cashewnootjes en pootje-baden in het koude water. De wandeling rond het meer is erg mooi, geen beestjes deze keer, maar wel super-mooie uitzichten.
`s Avonds wilden we toch nog eens op wombat-jacht en zijn we terug het nationaal park in gereden naar de hellingen aan de Waldheim-cabin. En ja hoor, daar zaten er weer een heleboel. Er lopen een aantal boardwalks door de hellingen en we hadden gezien dat er een wombat onder zo`n boardwalk was gekropen. Dus de kids plat op hun buik op de boardwalk, en hoofdje eronder - en zo lagen ze dan face-to-face met een wombat ! En langs de andere kant van de boardwalk konden ze over zijn billen aaien. Ik moet er waarschijnlijk niet bij zeggen dat ze het weer reuze vonden.

Alvast wat foto`s en nog wat leuks over de kinderen

`t Is hier ondertussen middernacht geworden. `k ga er voor vandaag dus mee stoppen.
Maar niet voor ik de link naar de foto`s van de eerste 4 dagen Tasmanie nog mee geef.

En dan nog enkele grappige weetjes over de kids.
De voorbije dagen is het nog maar eens duidelijk geworden wat voor een jongen-jongen Jan-Willem wel niet is. Zijn referentiekader bestaat uit drie dimensies : sterkte, snelheid en grootte en de eenheden (en oppermachten) voor die dimensies zijn : spiderman (voor de sterkte), ferrari (snelheid) en A380 (grootte). Alles echt alles en alles wordt vergeleken met deze 3. Je kan de tel niet bijhouden hoe vaak dat kereltje op een dag de vraag stelt "papa, is .... groter dan A380 ?" of "mama, is een .... sneller dan een ferrari" ? of "even sterk als Spiderman?". En wat voor antwoord je dan ook geeft, je krijgt steeds een vervolg-vraag die begint met "waarom....?". En elke keer kom je weer tot de conclusie dat er oneindig veel vragen bestaan waar je geen antwoord op weet. Vermoeiend hoor, zo`n bijna vierjarige zoon van een ingenieur, maar zo schattig - en met een beetje geluk vliegen we in juli met de A380 naar London.
Ondertussen gaat Rosemarie helemaal mee op in de Obama-mania (misschien een klein beetje aangestoken door de mama). Ze is een echt die-hard fan geworden (ze had ook al een tijdje een afkeeer van zijn voorganger) en elke keer als ze hem op TV of in de krant ziet, begint ze te gillen "mama, `t is Obama, `t is Obama, kijk, kijk !" Zo ook, in `t vliegtuig, en voor heel het vliegtuig ! Ze zat dan ook aan de TV gekluisterd toen we op woensdagmorgen naar de inauguratie keken en wil nu heel precies weten welke goeie dingen hij allemaal gaat doen.

Morgen maandag is het Australia Day, nationale feestdag dus. Wij gaan een kijkje nemen in de haven naar de Tall Ships en `s avonds - hoe kan het ook anders - barbecuen met onze Aussie buren.
En dan daarna doe ik voort met het Tassie-verslag

Dag 4 : Grensverleggende watervallen en een beestig einde

Einddoel dag 4 was het Cradle Mountain National Park. Maar op de weg daar naar toe hebben we tijd gemaakt voor een wandeling naar de Montezuma Falls. Met zijn 104m de hoogste van Tasmanie. De weg er naar toe is langs een oud tramspoor. de sporen zijn er niet meer, hier en daar liggen nog wel wat dwarsbalken. Maar het maakt de weg wel mooi breed en vlak. Geen moeilijke wandeling dus met trapjes en geklauter over rotsen, maar wel een lange, zo`n 10 km. Dat was een nieuw "record" voor de kinderen. En ze hebben dat zonder al te veel gezeur gedaan. Proficiat !
Aan de waterval hing een smalle wiebelende hangbrug : ik ben tot in de helft geraakt, maar was er allesbehalve op mijn gemak. Jurgen heeft het na een paar stappen al voor bekeken gehouden...Helden die we zijn !
Dan voort op weg naar Cradle Mountain, nog wat proviand opslaan, het dichtsbijzijnde supermarktje ligt op zo`n 60 km....
Cradle Mountain is fenomenaal mooi, de bergen, het landschap er om heen. `t Werd al meteen een van mijn favoriete plekjes. We hadden er een gezellige cabin met verwarming - dat was nodig want `t was er behoorlijk fris.
We hadden nog tijd en terug goesting om nog wat te wandelen en we zagen meteen al weer een aantal wallabies. In de grashopen lagen overal hoopjes en kakjes van wombats, dus dat beloofde !
Na het eten zijn we dan nog maar eens gaan wandelen, bij zonsondergang worden de wombats nl actief. En na wat rondlopen hadden we geluk ! Hij zat wat gecamoufleerd en Rosemarie was er bijna op gaan zitten, maar daar was hij dan, een hele grote wombat, vlak voor onze neus. Super. Daarna zagen we er nog een heleboel. Ook nog wat wallabies en zelfs een "moeke"-walllabie met grijze haren ;-) Met een grote lach op hun gezicht zijn de kinderen gaan slapen. Maar niet voor lang. Want toen Jurgen en ik nog even in de zetel zaten, hoorden we getik tegen de ruiten. 2 Possums zaten op ons terras en ze hadden duidelijk zin in iets lekkers. Dus, kinderen terug uit bed en possumpjes eten geven. De possums waren helemaal niet schuw, ze lieten zich makkelijk aaien - zooooo zacht ! en ze zouden zelfs binnengekomen zijn als we de deur niet hadden toegedaan. Rosemarie vond dit het hoogtepunt van de vakantie en als je de foto`s ziet, dan kan je haar misschien toch geen ongelijk geven. Zo`n schatjes en zo zacht.

Dag 3 : Gordon Rover Cruise & Henty Dunes

Strahan ligt aan de Macquarie Harbour die op een natuurlijke wijze wordt afschermd van het geweld van de oceaan. We hebben een cruise gemaakt door de haven en de Gordon River. haven betekent hier niet dat er een of andere activiteit is, integendeel (t is Tasmanie he), `t is de benaming voor het gebied afgeschermd vande oceaan. Het weer was erg bewolkt, dus de foto`s zien er niet zo spectaculair uit, maar het was toch een mooie tocht. Eerst ging het richting Hell`s Gate, de opening van de haven naar de oceaan. Het had gekund dat het zo heet omdat je van zodra je de haven uitvaart in het golven-en-wind-geweld van de oceaan terecht komt - mannekes, wat was dat..., maken dat die boot omkeert of er wordt er een zeeziek. Het had gekund, maar dat is niet de reden. Verder op de Gordon River ligt immers Sarah Island en dat was 1,5 eeuw geleden een van de vreselijkste "gevangenissen" die de Britten in Australie neergepoot hebben. We hebben het eiland bezocht en het zag er nu best wel idyllisch uit, maar luisterend naar de uitleg was het leven er toch echt geen pretje... De streek staat ook bekend om de Huon Pines, heel bijzondere bomen die duizenden jaren oud kunnen worden en heel erg traag groeien. We hebben exemplaren van 80 jaar gezien en ik kon er met mijn hand rond. We hebben ook exemplaren gezien van enkele duizenden jaren oud en dat stemt toch wel tot nadenken. Tot enkele tientallen jaren geleden werden de Huon Pines omgehakt voor de houtindustrie. Nu is het hele zuid-oostelijke gebied van Tasmanie een National Park, vooral naar aanleiding van een gewonnen milieu-strijd tegen bijkomende dammen op de Gordon & Franklin rivieren. Een heel bijzondere streek, echte wildernis waar niemand komt.
Na de boottocht was er nog genoeg tijd om een heel ander landschap te gaan ontdekken, de Henty Dunes. Heel hoge en enorm uitgebreide duinen. We waren er weer zo goed als alleen en hebben er leuk geravot : naar boven gekropen en dan holderdebolder naar beneden ! `s Avonds moe maar voldaan verhaaltjes gaan lezen bij de zonsondergang, dan kon Jurgen ondertussen nog wat fotootjes trekken.

Dag 1 & 2 : Hobart - Mt Field - Strahan

Op vrijdagavond zijn we dan eindelijk met een "Virgin Blue" vertrokken naar Hobart. Sinds een maand of 3 vroeg Jan-Willem zich van elk vliegtuig dat boven Sydney vloog af of het wel een Virgin Blue was en als dat zo was, of die naar Tasmanie vzou vliegen. Nu, dus eindelijk wel, en hij zat er op. Opstijgen vinden hij en Rosemarie nog berespannend en ze joelden het dan ook uit als het vliegtuig in de lucht ging - tot groot jolijt van de ons omzittenden.

Geslapen in Hobart en `s morgens direct vertrokken richting Mount Field National Park. De Mooie natuur viel ons al meteen op, ook de leegte, de ruimte en de droogte, de grasvlaktes - of wat er voor door moest gaan - waren heel erg dor, en toch stonden er nog schapen en koeien te grazen. De landschappen deden ons denken aan Schotland - niet dat we er al geweest zijn, maar toch, of de pampas in Argentinie.
Mount Field National Park is bekend om zijn watervallen, zijn koud regenwoud en zijn hele hoge bomen. Tot 80 meter hoog, de hoogste bomen van de wereld in de categorie "hardhout". Indrukwekkend. Ook heel prettig was dat toen we nog geen 5 minuutjes aan `t wandelen waren ineens wallabietjes van tussen de bomen aangesprongen kwamen. Wat een leuk begin van de vakantie. En `t zouden niet de laatste zijn die we zagen ! Na de picknick doorgereden richting Strahan aan de oostkust. Een prachtige tocht door het binnenland van Tasmanie, heel verlaten, prachtige kleuren en vergezichten. Regelmatig gestopt om foto`s te trekken en de heerlijke geur op te snuiven.
Een voordeel van Tasmanie is ook dat het er veel langer licht is dan in Sydney. Toen we in Strahan aankwamen was het al bijna 8 uur, maar `t was toch nog licht, dus konden we nog even rondwandelen voor we - al bibberend - het plaatselijk cafe zijn ingedoken voor een portie fish en chips.

Terug van weggeweest !

Hehe, de spullen zijn terug uitgepakt, wasmachine nr 3 staat rustig te zwieren, Jan-Willem doet een dutje, Rosemarie is aan `t schilderen, Jurgen is naar de Bunnings (de plaatselijke Brico) om de hangmat nog te optimaliseren, en ik kan wat vertellen over het mooie Tasmanie.
Een goeie week zijn we er geweest en `t is een pracht van een eiland. Al wandelend en rijdend, heb ik maar een keer of 300 per dag gezegd dat het toch allemaal echt heel mooi was, die landschappen, de kustlijn, de geuren en kleuren, de planten en bomen en.... de dieren. Op dat vlak was het ook een echte voltreffer. Dat zal je wel zien op de foto`s.
Voor de rest was het er koud - soms wel minder dan 15 graden ! - vooral `s morgens en `s nachts - we hebben in Cradle Mountain zelfs de geneugten van een elektrisch deken ontdekt.
`t Is er ook heel erg rustig, de Tasman Highway is een 2-vaksbaan, ik zou zeggen te vergelijken met de Boshoekweg voor wie die kent. Soms zetten ze er eens een verkeersbord met "Traffic Hazard ahead", of "Queuing cars" maar volgens ons was dat vooral omdat de Tassies ook eens graag zo`n borden wilden, want "file" is een totaal onbekend begrip. Ook drukte bestaat er niet. In onze reisgids stond soms dat het in bepaalde nationale parken erg druk kon zijn en hier en daar zag je in de parken ook borden naar "overflow parkings", maar wij waren er in het hoogseizoen (zomervakantie) en hebben die parkings nooit in gebruik gezien. Eigenlijk wel grappig. Ik had het er nog over met de mevrouw van onze laatste cabin in Nubeena, nabij Port Arthur. Ze zei me dat het een "very busy" dag ging zijn, want `t was de dag van de jaarlijkse regatta en er gingen zelfs jetski`s komen (waaaw ;-).... Ik kon het niet laten om "yeah, right" te zeggen..."very busy" is toch wel erg relatief, als je van Sydney komt, en zelfs dan nog, vooral als je van Belgie komt. We hebben er eens goed om gelachen.
Ik ga nu naar de supermarkt (joepie ! niet dus) de foto`s wat sorteren en uploaden en dan dag per dag een kort vertellen wat voor moois en leuks we gedaan hebben, en voor de rest, genieten jullie gewoon maar van de foto`s.