Summer in the City

Sinds we terug zijn van Kangaroo Island & beyond hebben we er al een heel gezellige vakantie opzitten. Met veel vrienden en vriendjes. Met uitstapjes afgewisseld met dagen waarop we het uurrecord pijama-dragen trachten te breken. Dagen vol frutselen, boeken lezen en kokkerellen. Aangemoedigd door Masterchef zochten de Rosemarie en Jan-Willem in mijn kookboeken naar lekkernijen die ze zelf wel eens wilden klaarmaken. En als je dan denkt dat ze voor de typische kindermenu`s gaan a la spaghetti bolognaise en fish & chips, denk dan nog maar eens. Hun voorkeur gaat uit naar lamsgebraad met rosemarijn (en wie zou dat gekozen hebben ;-), of ook nog chicken involtini's met gebakken polenta, zelfgemaakte calamares,... Uiteraard zijn de voorbije 2 weken ook een hele resem zoetigheden uitgeprobeerd, appelbeignets, witte chocolademousse met "berry swirl", chocoladetaart, notentaart, en zelfs het toppunt van aussie-g-heid : lamingtons ! Kwestie van deze vakantie-weken voor wrkende Jurgen toch ook een beetje leuk te maken. Gelukkig konden we ook rekenen op een reeks mee-eters, anders zou dat hier niet goed aflopen....

Deze week zijn we een paar keer naar de stad gegaan. Op woensdagavond zaten we op het gras in de Botanic Gardens voor een gezongen theatervoorstelling van The Wind in the Willows. Een kleine gezellige bedoening met veel liedjes. Heerlijk voor een zomeravond.


Gisteren opnieuw richting opera. Op de forecourt staat Mirazozo, een constructie van de Architects of Air. Een grote, opblaasbare plastieken doolhof, in allerlei vormen en kleuren. Volgens mij stond het een aantal jaren geleden op de Groenplaats in Antwerpen. Het was er mooi en koel binnen. Daarna nog wat blijven hangen in de stad met Astrid en de kids want er valt altijd wel iets te beleven.



Gisterenavond trok ik er dan alleen even tussenuit - met wat vriendinnen welteverstaan. Januari is de maand van het Sydney Festival en bij wijze van afscheid van Babs trokken we naar de University of Sydney. Op het binnenplein - dat trouwens erg lijkt op de zomerse variant van het Ufsia binnenplein - keken en luisterden we naar de bloedmooie film "The tracker", met de muziek van Archie Roach. Om rillingen bij te krijgen....


Zoals ik al zei, we beleven een gezellgie vakantie.

De foto`s

Nog even de link naar de foto`s. Het zijn er veel....

Days 17 &18

Ballarat is zo`n mooie stad geworden omdat er zo`n 150 jaar geleden veel goud is gevonden. Dat lokte duizenden gelukzoekers naar de regio - die niet allemaal veel geluk hadden - maar er wel een bloeiende stad van maakten. Hoe het er toen aan toeging, is nagebouwd in Souvereign Hill, zeg maar het Bokrijk van Ballarat. Je ziet er hoe de gold diggers in piepkleine, oncomfortabele tentjes woonden, hoe ze op zoek gingen naar goud. En je vindt er ook een hele straat met alle winkels van toen. We zien hoe goud wordt gesmolten en gegoten - best spectaculair - hoe koetswielen werden gemaakt, ... We gaan er zelfs naar school en het theater. Het zit echt goed in mekaar daar. Maar Rosemarie en Jan-Willem willen vooral zelf gaan goudzoeken. We krijgen even een demonstratie en gaan dan zelf aan de slag met een goud pan. Het vraagt veel geduld, een sterke rug en... juiste verwachtingen. Vroeger zal er af en toe wel eens een gelukzak zijn geweest die best een grote "nugget" vond, maar nu zijn het goudschilfers waar je naar moet zoeken. Goud is 9 keer zwaarder dan het quartz en valt bij het schudden en draaien van je pan dus altijd naar onder. Door langzaam en voorzichtig alle zwaardere materie met water te verwijderen, hou je op het einde en klein beetje zand over. En daar zitten met een beetje geluk een paar goudschilfers tussen, die je met veel moeite en gepruts kan opschrapen met je nagel en in een zakje steekt. Gelukkig hebben Rosemarie en Jan-Willem nog kinderhanden die snel gevuld zijn, en hebben zij nog geen groot besef van geld en de waarde van goud. Zij vinden het fantastisch, en staan te juichen bij elke schilfer. Ze graven diep met de schoppen in de rivier omdat daar volgens hen het meest te vinden is, en moeder moet dan het fijne werk doen. Goldrush-fever, we kunnen ons er iets bij voorstellen. We blijven zoeken tot sluitingstijd, en gaan dan naar de camping voor een verfrissend plonske in het zwembad.


Ons goud


Het is de laatste avond van onze vakantie. Morgen vertrekken we naar huis. Het is een lange rit, dus we willen vroeg vertrekken en laden dus al zo veel mogelijk in.

Ondertussen is het een paar dagen later en zijn we terug thuis. We vertrokken dus op zaterdag en met de hulp van wat verhaaltjes op CD en flinke kinderen en chauffeurs schoot het aardig op. Dus hebben we er een hele lange rit van gemaakt en in 1 dag naar huis gereden. Zo hadden we nog een dagje om de boel wat uit te kuisen en de sprinkhaanoverschotten van de auto te schrobben.

We vonden het een hele goeie vakantie, ideale mix van vanalles en nog wat, weer prachtige dingen gezien, goei weer. We hebben de aangename effecten ondervonden van de verschillende "home improvements" die vooral Jurgen aan onze kampeeruitrusting heeft gedaan, ... we zijn blij.

Day 16 : Op weg naar Ballarat

Vandaag verlaten we de kust. Het is donderdag, op maandag moet Jurgen terug gaan werken en we hebben nog wel 2 dagen nodig om thuis te geraken. Het einde van de vakantie is dus in zicht. We rijden vandaag naar Ballarat waar we morgen rijk gaan worden. We gaan de brokken goud er gewoon voor het rapen hebben. Volgens Jan-Willem dan toch... We zullen nog zien hoe dat afloopt, wanneer hij er achter komt dat we in Souvereign Hill inderdaad kunnen goudzoeken, maar dat dat veel geduld en volharding vereist en dat de kans groot is dat dat niet meer dan wat schilfers oplevert.
We verlaten Portland met een stel nieuwe banden op de auto. Na veel research had Jurgen het perfecte stel gevonden alsook een banden-man die die kon leveren, in Portland nog wel. De jongens in hun nopjes natuurlijk. De meisjes ook, want die gingen ondertussen een koffietje drinken.
De weg naar Ballarat was weer een paintball-circuit, met locusts in plaats van verfkogels, maar die hebben een even spetterend effect. Omdat het eindelijk lekker warm was, reden we met de ramen open, maar zo vloog er af en toe wel een lading locustpuree naar binnen, vooral dan op de passagier van voor (ik dus), YAK !
In Ballarat was het een lekkere 32 graden, dat vraagt om een camping met zwembad. Voor het eten nog effe een plonske. Na het eten wil ik nog even de stad inlopen. Ballarat is een oud stadje, met veel mooie, oude gebouwen, van in de tijd dat hier massa`s goud werd gevonden. Op weg daar naar toe kwamen we in het Australische wielerkampioenschap terecht. Vandaag de dag van het criterium, 40 rondjes, samen goed voor 44km. Ze waren er pas aan begonnen, maar we zijn blijven kijken. Robbie McEwen deed ook mee zo bleek, en da`s een halve Belg, we hadden meteen onze favoriet gevonden. Hij heeft uiteindelijk niet gewonnen, maar na de aankomst zagen we hem op zijn fiets zitten. Wij daar naartoe natuurlijk voor een handtekening ("For Peter") en een foto met de kindjes. We spraken hem in `t Nederlands aan en daar keek hij even van op... en antwoordde dan in schoon Vlaams terug.
Zo zie je maar, er gebeurt hier altijd wel wat.

Day 15 : Cape Bridgewater

We vinden het wel leuk om zeker 2 nachten op dezelfde plek te staan. Dat spaart een hoop in en uit-pakwerk uit en vooral, we kunnen iets langer van een mooie plek genieten.
In een brochure las ik dat net buiten Portland een aardbeien-kweker woont waar je zowat het hele jaar door "pick your own" kan doen. Zoiets moet je Rosemarie en Jan-Willem geen 2 keer zeggen en wij daarheen natuurlijk. We plukken een goeie bak vol en rijden naar een scenic lookout. Morning tea met de verste aardbeien ooit ! Mmmmmm. We kunnen er weer even tegen...Spijtig genoeg kan je op aardbeien alleen niet leven en moeten we ramp-o-ramp volgens de kinderen naar de supermarkt (tot blijkt dat je als je meegaat naar de supermarkt, mee kan beslissen over de menu van de volgende dagen....)
Anyway, naast zeeleeuwen vinden ook een hele kolonie gannets - oftewel Jan-van-Genten - Portland en Cape Bridgewater een ideale thuisplek. Een eindje voor de kust zien we 2 witte eilandjes in zee liggen. Wit van de vogels en de bijbehorende vogelkak. Op de kliffen voor ons zit nog een hele troep. Heel dichtbij kunnen we niet komen, ze worden afgeschermd van al te opdringerige menselijke bezoekers. Maar vlak achter het lokale schietterrein is een verhoogje ingericht. Vandaar kan je ze veel beter zien. Dat je daar in het rechtstreekse verlengde van de schietbaan staat, op zo`n 3 meter van de roos, moet je erbij nemen ;-) (we begrijpen nu waarom de plek Point Danger heet).
Daarna trekken we terug naar de rockpools, op zeesterrenjacht. We vinden ze in alle kleuren en maten. Plots zien we wandelend zeewier ! Hmm, da`s interessant ! Uiteraard heeft Jan-Willem dat zeewier onmiddellijk te pakken en dan blijkt er een krabbetje onder te huizen die het zeewier op haar rug en poten laat groeien, een erg geslaagde camouflage-truuk !
Op weg naar de zeesterren, vinden we ook het zeehondje terug dat Jurgen en de kinderen gisteren al hadden gezien. Het zag er toen niet al te gezond uit, maar voor een niet-kenner natuurlijk redelijk moeilijk om te oordelen, die zeehonden liggen altijd maar wat voor pampus op de rotsen en stoten altijd wel wat raar-klinkende geluiden uit. Maar deze zeehond was echt niet in goede doen geweest en was nu dood. De kinderen vonden dat uiteraard best heel zielig en begonnen Jurgen al met een gigantisch schuldgevoel op te zadelen, omdat hij gisteren niet naar de Wildlife Rescue hotline had gebeld. Nu dan toch maar even gebeld en - alle geluk voor Jurgen - zeiden ze dat dat gewoon de natuur is, dat ze de natuur zijn gang laten gaan en dus niets gingen doen (en gisteren ook niets gedaan zouden hebben). Tja, dat is het leven he.
Terug op de camping steekt de wind terug op en kruipen we op tijd en met onze muts op in onze slaapzak.

Days 13 & 14 : Mount Gambier - Cape Bridgewater

Vertrek met oponthoud, want de filmavond gisterenavond in de tent was de batterij van de auto niet goed bekomen. Platte batterij dus.... Gelukkig stonden we niet alleen en is er altijd wel iemand die wil helpen.
Vanuit de Coorong trokken we terug zuidwaarts, langs de kust en dan wat landinwaarts naar Mount Gambier. Eerlijk gezegd, een beetje een saai landschap, veel gigantische grasvlaktes, graanvelden etc. Mount Gambier is beroemd voor zijn blauw meer. En blauw dat is het zeker, van het blauwste blauw dat je je kan voorstellen. Haast onnatuurlijk. Het meer zit in een oude vulkaan en zorgt nu voor de drinkwatervoorraad van Mount Ganbier en omstreken. Vandaar dat je er niet echt bij kan en al zeker niet in mag zwemmen. Maar daar zou het water meer dan waarschijnlijk toch te koud voor zijn. Wij wandelen er helemaal rond, maar vinden nergens een bordje dat verklaart waarom het blauw zo blauw is. Mijn gok is dat er ook een of andere alg de oorzaak is, want in de winter verliest het meer zijn blauwe kleur en wordt het donkergrijs.
Vanuit Mount Gambier rijden we verder, richting Victoria. Met het oversteken van de grens wordt het een halfuurtje later en ook tijd om een geschikt kampeerplekje te vinden. De campings van de nationale parken staan vol. Het is de voorbije dagen niet echt warm geweest en we kunnen de douche nog wel even uitstellen. We vinden een plekje op een grasveld achter een rest area. Toch geweldig dat je dat hier kan, gewoon zomaar ergens op een veld, onder de sterren je tent opslaan. Het is maar 13 graden, maar we slapen weer als rozen.
Van ons kampeerplekje is het nog maar een kort ritje naar Portland en Cape Bridgewater. We maken er een heel erg mooie wandeling bovenop de kliffen, langs blowholes - die niet spuiten - en een "petrified forest" - dat helemaal geen versteend woud blijkt te zijn, hoewel het er erg op lijkt, maar nog maar eens het resultaat van het spel van water en wind met hard en zacht gesteente. Heel bijzonder !
Dan verder naar de kaap, waar een kolonie zeeleeuwen woont. we ruiken hen voor we ze zien. Het is een non-breeding kolonie, jong grut met andere woorden, en inderdaad, we zien ze heel speels door de golven springen en surfen. Het blijft leuk. Nog verder komen we aan het strand, waar Jurgen en de kinderen zeesterren blijven zoeken, terwijl ik terugstap om de auto op te pikken. Ik ben blij dat we hier 2 nachten blijven. Morgen wil ik terug naar dit strand komen. Cape Bridgewater !
We vinden een kampeerplekje - op zacht groen gras en met douche deze keer - even buiten Portland en krijgen er een privestrand bij ! Vannacht vallen we dus in slaap bij de ruisende golven.

Days 11 & 12 : The Coorong

Op de eerste dag van het jaar vertrekken we uit Victor Harbor, maar niet zonder eerst ons feestontbijt van pannekoeken te hebben verorberd. En dan naar de autowinkel voor een nieuwe luchtfilter. Want hier in Oz is nieuwjaarsdag - behalve voor de banken - business as usual en zowat alle winkels zijn open en iedereen doet geheel normaal. Dan op naar Coorong National Park, een enorm "wetlands" gebied achter de duinen van de Zuidelijke Oceaan. Het is een internationaal gerenommeerd vogelgebied en jaarlijks komen hier vogels uit o.a. Alaska, Japan en Siberie broeden. Wij vinden het vooral een heel heel mooi gebied, Jurgen is grote fan van de halfopgedroogde zoutmeren waarvan sommige helemaal roze kleuren in de zomer. Ikzelf vind vooral de kleurschakeringen zo mooi, blauw, groen, roze, wit... En de pelikanen die met honderden door de lucht vliegen. Op weg naar een kampeerplek stoppen we bij een uitkijkpunt over een paar eilandjes. Het lijkt of er een witte laag over het eiland ligt. Bij nader inzien, blijken dat een stuk of duizend pelikanen te zijn die daar komen broeden.
Enig nadeel van zo`n wetlands is dat het ook mosquito-heaven is. Enkele idyllisch en schaduwrijke kampeerplekjes blijken complete no-go zones te zijn. Van zodra je even stilstaat, komen enkele honderden muggen aanvliegen. Dan naar de andere kampeerplek die wat dichter bij de duinen en de oceaan ligt. Wat meer in de wind dus. Ook niet ideaal, maar snel gekozen !
Vandaag maakten we een mooie wandeling in de Coorong, langs de lagunes, door de bush, langs de zoutmeren. Gelukkig dat het maar een goeie 20 graden is, de zon brandt goed door in zo`n open vlakte ! We rijden ook nog even het strand op en zijn onder de indruk van de onstuimigheid van de oceaan. Ondertussen is de wind er nog maar wat aangewakkerd en echt aangenaam is het er niet. Dan maar terug naar de tent, auto strategisch geparkeerd als windscherm voor de tent. Tijd om blog bij te werken. En zo meteen lekker warm met muts en fleece in de donzen slaapzak ! (Ja, zomer in Australie.... buiten die ene warme haardrogernacht in Victor Harbor, heb ik al alle nachten genoten van mijn fleece met kap, sokken en donzen slaapzak ! En ik zal nog eens iets zeggen, mij hoor je niet klagen, ik heb nog nooit zo goed geslapen ;-)

Days 9 & 10 : Victor Harbor

Het laatste.....
Dit wordt het laatste berichtje van dit jaar. Hier op de camping in Victor Harbor tellen we af naar 2011. En als deze laatste dag van 2010 een voorproefje is van wat ons in 2011 te wachten staat, dan wordt het op zijn minst een turbulent jaar. Vannacht werd ik wakker en moest even naar `t toilet. Ik lag toen in mijn donzen slaapzak met fleecetruitje en calecon. Toen ik uit de tent stapte leek het wel of ik in een warme haardroger stapte. Tegen de ochtend blies die haardroger enkel maar warmer en harder. Tegen de middag was het 40 graden en harde wind. Maar dan....nog geen 2 uur later was de temperatuur gehalveerd en liepen we weer te klappertanden. Nu, even voor middernacht, zit ik weer met mijn fleecetrui en dikke wollen sokken aan. Wat een dag. Om tureluut van te worden. Wie weet wat morgen brengt ? En eigenlijk was het gewoon de wind die van richting veranderde, van een hete noordelijke landwind ging het naar een zuidwind die recht van Antarctica komt.
Wij hebben het maar wat rustig aan gedaan, Vanmorgen in de hitte leek een ritje met de airco-auto ons een prima idee. Beetje de noordelijke Coorong verkennen, waar de Murray River in de oceaan uitmondt. Cool zicht, ik geloof een van de grootste "zoet meets zout water" plekken ter wereld en een paradijs voor allerlei vogels. Morgen trekken we het Nationale park in en het ziet er veelbelovend uit. Winkels en shoppingcentra hebben ook airco en weinig last van wind, die waren ook plotsklaps heel aantrekkelijk. Rosemarie vond er een goeie wetsuit, nu zal bij het snorkelen tenminste haar snorkel niet meer uit haar mond trillen van het klappertanden. En vermits de temperatuur ondertussen gehalveerd was, heeft ze de wetsuit meteen uitgeprobeerd en goedgekeurd in de golven.
Nu lekker gegeten op de camping. Middernacht gingen de kids niet halen - daarvoor waren de pinguins van gisteren te schattig. Maar met een extra portie "Sjakie en de chocoladefabriek" gingen ze ook op deze laatste dag van `t jaar blij slapen. Of wij middernacht wakker halen, valt nog te bezien. Vandaar alvast en nogmaals, 3 nieuwjaarszoenen voor u allen en moge het een spannend 2011 worden !

En dan voor de volledigheid nog even over gisteren. Terug van Kangaroo Island naar het vaste land. We haalden nog net op tijd de boot, net op tijd, want de gefixte autoband begaf het weer en we moesten alsnog een band verwisselen. Maar dat zorgde er wel voor dat ik me niet al te druk kon maken in de wind, de bijbehorende golven en op en neer zwalpende boot. Ik heb heelhuids en kiplekker de overkant gehaald ! Dan voortgereden naar Victor Harbor waar we even moesten slikken van de drukte. We vonden zo om en bij het allerlaatste kampeerplekje in de wijde omgeving. Dicht opeen en geen grote groene gazon, maar met een geweldige douche en een wasmachine. Dat deed deugd !
`s Avonds trokken we naar Granite Island waar je via een lange brug naar toe stapt voor een pinguin tour. De kolonie fairy pinguins is er op enkele jaren tijd van bijna 2000 naar 140 geslonken, dus we waren al blij dat we er enkele zagen. Zo`n schattige beestjes, zoals die waggel-de-waggel naar hun nest kruipen. Maar toen we dan een moeder (of vader) terug naar zijn 2 uitgehongerde kleintjes zagen lopen, en dan zagen hoe die kleintjes ouderlief bijna lynchten om toch maar zoveel mogelijk eten te krijgen, toen voelden we ons natuurlijk weer geweldige gelukzakken, om zoiets van op enkele meters te kunnen bewonderen !

Days 7 & 8 Cape Borda, Stokes Bay.

Bon, waar waren we gebleven.... Juist. we waren west en we gingen noord- en oostwaarts trekken. Via de Shackle Road reden van zuid naar noord, helemaal naar Cape Borda. Daar staat de hoogstgelegen en kortste vuurtoren van (Zuid-) Australie. We kregen er een hilarische rondleiding in het sappigste Australisch van een hilarische gids die er behoorlijk trots op was dat hij mocht gidsen in de enige echte nog werkende vuurtoren van Zuid-Australie, `t is zo een met een nog ronddraaiend licht, en niet zo`n simpel aan- en uitfloepend licht ;-) Als klap op de letterlijke vuurpijl kregen we er nog een kanon-demonstratie bij. Elke dag om 12u30 wordt het kanon er afgeschoten. Kwestie van de schepen die in de nabijheid varen de kans te geven hun uurwerken op de juiste Adelaide tijd te zetten. De kids waren ferm onder de indruk. Het is even rijden, maar een aanrader.
Bij ons geen vakantie zonder platte band, en ja, een eind verder op de gravelweg naar onze volgende bestemming reden we plat. Gelukkig, dankzij Jurgen`s nieuwe gadget hadden we het snel gehoord en konden we enkele pluggen in de band steken voordat hij helemaal plat was.
Dan op naar de volgende bestemming. Stokes Bay, aan de noordkust, zo ongeveer halverwege het eiland. De camping stond er goed vol, maar er was nog een hoekje waar we wel konden staan. Maar eerst door de rotsen naar het strand. Dat erg mooi bleek te zijn. En een rockpool heeft met zeewier en dus visjes. Ideaal om het snorkelgerief weer boven te halen. Dat snorkelen begint bij de kinderen al ferm goed te lukken. Vooral als er mooie visjes te zien zijn. Dan vergeten ze na te denken over het wat en hoe van flippers en duikbrillen en gaat het als vanzelf. Spijtig genoeg blijft het hier de Southern Ocean en da`s dezelfde als die van Antarctica, zodat er na een halfuur al ferm geklappertand wordt. Maar ze hebben de smaak te pakken, en da`s `t belangrijkste. We genieten met volle teugen van het strand en blijven er tot na zonsondergang.
Op onze laatste dag Kangaroo Island, nog meer strand en snorkelplezier. Snelling Beach is de eerste stop. Zo`n strand uit de boekskes met wit zand, azuurblauw water, haast totaal verlaten. Jan-Willem vindt er meteen een knaloranje zeester die aangespoeld ligt op het strand. `t Beestje is dood, de kinderen willen het toch graag mee als souvenir, om naast het zeepaardje dat we eerder vonden, in een doosje te steken. We binden de zeester op het roofrack om verder op en uit- te drogen en om te vermijden dat het in de auto al te veel gaat stinken. Weer snorkelen, weer visjes, weer klappertandende kinderen. Om terug op te warmen, hollen we het strand op en af en rijden dan naar nog 2 andere strandjes. Mooi, en overal is er wel iets interessants te vinden tussen de rotsen. Maar we willen toch terug naar de rockpool van Stokes Bay om nog eens goed te snorkelen. Dat wordt een groot succes. Het blijft me verbazen hoeveel visjes en hoeveel verschillende soorten visjes je ziet in zo`n rockpool, waar uiteindelijk toch redelijk veel mensen in plonzen. Rosemarie en Jan-Willem zijn terecht fier op zichzelf en scheppen in ware vissersstijl op over hoe groot de vissen wel niet waren die ze gezien en oh ja, ook (bijna) aangeraakt hebben. De rotsen rond en naar het strand blijken de ideale opwarmplek te zijn voor verkleumde snorkelaars. Zeker wanneer ze een paar Franse vriendjes ontdekken die al even gek zijn als zij. Zo beleven zij en wij een gezellige laatste avond op dit eiland !
Morgen terug de ferry op en waarschijnlijk richting Victor Harbour en Goolwa, voor een korte maar krachtige ontstoffingskuur en een decadent lange douche !

Day 6 : Hanson Bay - Flinders Chase National Park

Ik word wakker en moet al eens 2 keer op mijn klok kijken. Kwart na acht. Dat is in jaren niet gebeurd. En al zeker niet omdat ik ook Jan-Willem nog niet heb gehoord. Meestal zorgen tent en slaapzak er immers voor dat hij nog vroeger dan gewoonlijk wakker is. Hier op Kangaroo Island niet. Een combinatie van laat opblijven omdat het lang licht is - naar Australische normen dan toch, en geen vogelachtige lawaaimakers `s morgens vroeg, lijken me de meest waarschijnlijke verklaring voor dit fenomeen. Rosemarie kan dit wel apprecieren en komt vrolijk gemutst en met reuzehonger uit haar slaapzak. Waar ze anders meestal met heel veel moeite en gezucht een boterhammetje en half naar binnenkrijgt, wil ze nu na haar derde boterham met speculaas nog een appel en 2 glazen melk !
Vandaag breken we ons kamp aan Browns Beach op. We trekken naar het westen, naar het Flinders Chase National Park. In 2007 is dat helemaal afgebrand, maar de natuur is er terug flink in gang gestoken en je krijgt dus een bijzonder zicht van afgebrande kale boomtoppen en een dikke lichtgroene onderlaag. Op weg er naar toe stoppen we in Hanson Bay voor een koala-laan. We zien er enkelen, uiteraard kunnen de moeders met babietjes op het meeste enthousiasme rekenen. Maar na de overdosis koalas in Cape Otway met oma en opa, zijn we niet meer echt onder de indruk.
Dan naar het nationaal park. Het is er een drukte van jewelste. Veel tourbussen ook, veel italianen, met het bijhorende lawaai ;-) Kangaroo Island is blijkbaar zo`n eiland dat veel mensen met een toerbus bezoeken en dan op een dag of 2 alle highlights afsjeezen. Wij zijn blij dat we meer tijd hebben om ervan te genieten. Maar we gaan de highlights natuurlijk ook bekijken. Als eerste, de Remarkable Rocks. Overblijfselen van gesmolten rots die vanuit het binnenste van de aarde naar de oppervlakte is gekomen, afgekoeld en dan weer langszaam afgesleten door wind en water. Klimparcours en fotogenieke plek. Dan naar de Admirals Arch - een boog in de rotsen - en zijn kolonie New Zealand fur seals. We kunnen ze al van ver ruiken, wat een stinkerds. In tegenstelling tot de Australische zeeleeuwen die we gisteren op het strand zagen, hebben deze zeehonden een dikke pels en verkiezen ze daarom de rotsen om op uit te rusten. De golven en de zee rondom hun rotsen is geweldig woest, maar daar hebben ze duidelijk geen problemen mee. Zo onhandig en log als dat ze er uit zien met die rare poten / vinnen, zo soepel zwieren ze zich op en van de rosten in en uit het water. We zouden er uren naar kunnen blijven kijken....en ook hier vinden we vooral de bijna zwarte kleintjes het schattigst.
Terug op de camping gaan we nog voor een goeie avondwandeling. De omgeving is erg mooi, grote grasvlaktes, met rietachtig gras en grasbomen. En erg veel wallabietjes, kangaroos en een bijzonder soort gans, de Cape Barren Geese weet Rosemarie me te zeggen. We wandelen helemaal tot aan het Platypus Waterhole maar hebben geen geluk. Er staat een beetje wind, er zijn dus rimpeltjes op het water en daar houden de platypusjes niet van. `t Zal voor een andere keer zijn....
Ondertussen houden we het weerbericht in `t oog, vandaag was droog, mooi, maar nog altijd fris. De volgende dagen beloven terug warmer te worden. We willen graag nog wat snorkelen dus als het weer wat meezit, trekken we morgen terug oostwaarts, naar de kalmere stranden van de noordkust.

Dag 5 Seal Bay - Vivonne Bay

Vanmorgen wakker geworden van de regen, niets griezeligs, maar met de regen was ook een koudefront komen aanwaaien. Geen snorkelweer dus vandaag. Wel voor een ritje. Eerst naar de enige eucalyptusoliedistillerij (wat een woord) op Kangaroo Island. Vroeger was deze welriekende olie een van de belangrijkste exportproducten van Australie. Nu wordt 90% ervan in ... ja, China gemaakt. De manier en de toestellen waarmee de olie gemaakt wordt, lijkt erg primitief en koefelachtig, maar het doet zijn werk. De olie ruikt heerlijk ! We leren weer wat bij - als je een eucalyptusblaadje (van de juiste soort natuurlijk) tegen het licht houdt, zie je de olie in belletjes zitten. Ondertussen laten we de regenbuien overwaaien en de kids vertroetelen een verweesd kangoeroetje dat Celine heet. Na de regen, tijd voor meer dieren. De Australische zeeleeuwen van Seal Bay. Tegen (fikse) betaling mag je in Seal Bay op het strand tot redelijk dicht bij deze bedreigde dieren. De zeeleeuwen wisselen enkele dagen vissen op zee af met enkele dagen snoezen op het strand of in de duinen. Zoals dat steeds is, stelen de kleintjes de show, maar het hele spektakel is meer dan de moeite waard. Ze hebben dan ook een bijzonder mooi strandje uitgekozen, die zeeleeuwen. Vlak naast hun strand ligt Vivonne Bay, dat een tijdje geleden door een of andere Australische journalist uitgeroepen is tot het beste strand van Australie. Waarom is ons niet helemaal duidelijk... Mooi, ja dat zeker, maar met zijn woeste golven en gevaarlijke stroming nu niet meteen kindvriendelijk. Vanmorgen hadden Rosemarie en Jan-Willem van de gids geleerd hoe plastiek en visnetten dodelijk zijn voor de zeeleeuwen. Zoiets moet je hen natuurlijk geen 2 keer zeggen, de "Wildlife Warrior" in hen werd wakker en ze hebben heel het strand van Vivonne Bay uitgekamd en alle touwtjes, stukken visnet en plastiek verzameld en in de vuilbak gedaan. We vonden ook een dood zeepaardje dat al genoeg opgedroogd was en dus niet meer stonk, en hebben dat op het dashboard gelegd ipv in de vuilbak. Met het gevoel een zeehond of 100 van een gewisse dood te hebben gered, kropen ze daarnet in bed.

Dag 3 & 4 : Kangaroo Island - Brown Beach

Aaahhh, wat een leven ! Kerst moeten doorbrengen op het strand. Op dit eigenste ogenblik zitten we er nog. Op Browns Beach, aan de rand van het water, bij de ondergaande zon, kids spartelen nog in wat na in het water, en op 10 meter van ons zwemt een mantaray .
Gisterennamiddag reden we de ferry op. De zee was ferm woelig en even dacht ik dat ik beter een pilleke had gepakt. Maar Kangaroo Island was steeds in zicht, het was prachtig weer, enkele dolfijnen voor de boot zorgden voor wat afleiding en de overtocht duurt maar 45 minuten. De beschrijving van de camping in Browns Beach klonk mooi, dus reden we daar recht naar toe. Een halfuurtje later waren de eerste schelpen geraapt, en was onze hele vakantie al goedgekeurd. Tent opgezet tussen de bomen op een boogscheut van het strand. Het was natuurlijk kerstavond dus moest er gesmuld worden. Op zijn campings dan wel. Kip met appelmoes en veenbesjes en hashbrowns. En als dessert uiteraard kersenpavlova`s ! Het maakte het gemis van de kerstkalkoen een beetje minder zwaar.
Op kerstochtend werden we gewekt door het geluid van een tractor en wat hohoho`s. Santa Claus !! kwam uit het niets, op zijn tractor de kamperende kinderen wat snoepjes brengen. Leuk hoor.
Tijd voor een uitstapje. Eerst naar Antechamber Bay, waar we even door de duinen en de rivier moesten om een gigantisch strand helemaal alleen voor ons te hebben. De zwemkleren lagen nog in de auto, dus gingen we maar skinny dippen ;-)
Dan verder naar Cape Willoughby en de vuurtoren daar voor een mooi uitzicht. Maar het is kerstdag en dan is alles dicht, dus we konden hem niet bezoeken. Dan nog verder en 512 trappekes op naar de top van een heuvel - waarvan we de naam niet meer weten... - voor nog meer mooie uitzichten. Vanop de top zagen we een bijzonder mooie baai met turqouise water en we kenden onze volgende bestemming. Pennington Bay. Daar hadden we het strand ook weer bijna helemaal alleen, dus gingen de kids weer skinny dippen. Even hilariteit alom toen Jan-Willem met zijn blote poep ergens op ging zitten en ineens "keiveel pijn had". Hij staat recht, en we zien een dode blue bottle op het strand liggen, een zeer pijnlijke soort kwal. Dat deed natuurlijk een ferme schep bij zijn psychologische pijn, en hij leek halfdood te gaan. Ik dacht niet dat het raak was geweest, maar toch maar terug naar de auto gegaan. Halfweg het strand viel hij echter uit zijn rol van stervende en huppelde hij weer rond als een jong veulen.
Terug aan ons eigen strand hebben we de snorkels van de sint uitgeprobeerd en goedgekeurd, tot Rosemarie en Jan-Willem zo onderkoeld waren en door het klappertanden de snorkels niet meer in hun mond konden houden.
Wat een geslaagde kerst. De enige zware taak die ons nu nog rest is te beslissen of we nog een dag langer op dit plekje blijven of naar het volgende paradijselijke strand. Aaah, a hard day at the beach ;-)

Dag 2 : Darlington Point - Hahndorf

Beetje boring dagje vandaag. De noodzakelijke kilometers malen om in South Australia te geraken. Het landschap is eigenlijk best saai, veel landbouwgrond, soms dor en geel en bijlange zo mooi niet als de prachtige rode weg naar Broken Hill, enkele honderden kilometers naar het noorden. Wel mooi zijn de overstroomde vlaktes, de weerspiegelingen van de gumtrees die midden in het water staan zijn fotogeniek. Uitgedroogde zoutmeren staan terug nat en kleuren roze. In de rubriek beesten : veel dode kangoeroes langs de weg, en daardoor ook veel kraaien en andere roofvogels die dat wel lekker vinden (yak!). Veel sprinkhanen die te pletter vliegen tegen de auto. Veel emu's her en der in de vlaktes. Zowat het boeiendste dat vandaag we vandaag tegenkomen, zijn de award-winning vanilla-slices, oftewel tom-pouckes, Jurgen's favoriete taartje. Snoepen als bestrijding tegen verveling in de auto ? Moet kunnen....
Nu zitten we op de camping van het "resort" in Hahndorf, een dorpje in de heuvels net buiten Adelaide. Ja, juist geraden, het dorp is opgericht door een bende Duitsers en genoemd naar hun kapitein. Het is ons door een Australische vriend aangeraden als een erg leuk en lekker dorpje. We zullen dat morgenvroeg eens gaan bekijken en dan hopelijk nog wat kerstlekkernijen inslaan voor we op de ferry rijden. Nu zijn we al lang tevreden met de muggen als grote afwezigen. De kids hebben daarnet nog heel even in het ijskoude zwembad geplonsd en hebben zo een saai dagje toch blij afgesloten.

Onze zomervakantie

We zijn alweer terug van onze zomervakantie. Stevig doorgereden vandaag, vandaar al een dagje eerder in ons eigen bed. Heb onderweg mijn blog offline wat bijgehouden. Vandaar vanaf hier een reisverslagje....

Dag 1 : Beecroft - Young - Darlington Point
Hehe, we vertrekken. Of toch bijna. Want vlak voor ik wakker werd, maakte ik me de bedenking dat we wel eens door de Fruit Fly Exclusion Zone zouden moeten rijden. Een gebied in Zuid Australie waar zogezegd geen fruitvliegjes voorkomen en waar de plaatselijke gewassen dan ook beschermd moeten worden tegen dit gespuis. Dat betekent dat je geen groenten en fruit van buiten de zone, binnen de zone mag brengen. Even checken, en ja hoor, `t is van dat. Voor ons betekent dat 3 dingen. Dat ik gisteren beter niet naar de woollies was gegaan voor een weekvoorraad groenten en fruit. Dat ik die weekvoorraad nu terug uit de koelbox moet halen en in de koelkast kan steken. En dat we vandaag ferm veel kersen gaan eten. Op het programma vandaag staat immers "pick your own cherries" in Young. Iets na de middag zijn we er. We duiken de boomgaard in. Het kersenseizoen loopt op zijn einde en er is in het voorjaar veel schade geweest door de regen. Maar we plukken nog massa's dikke, donkere, sappige kersen. We eten er minstens evenveel als dat we er in de emmer doen. Zoo lekker ! De min of meer hetzelfde uitziende dingen die ze in de supermarkt verkopen, kunnen wij vanaf nu geen kersen meer noemen. We hebben ons ingehouden, maar eindigen uiteindelijk toch nog met 4 kilo in onze emmers. Meteen hebben we ook een missie. De Fruit fly zone grens is immers nog maar een goeie 200 km verder, een kleine 2 uur dus om een kiloke kersen de man te verorberen. Soms is het spijtig dat je niet kan blijven eten. Burp...maar wat hebben ze gesmaakt !



Kamperen doen we in Darlington Point, waar we verwelkomd (?) worden door duizenden en duizenden muggen. Van de agressieve soort. Hatelijk. Schuldige aan deze plaag is de overdreven regen van de afgelopen weken. Al dat water was de ideale kweekpoel voor muggenlarven. Ook in overdreven getalen aanwezig vandaag waren de sprinkhanen of locusts. In zwermen van duizenden en duizenden vlogen die door de lucht. Daar met de auto doorrijden lijkt wel een spelletje paintball ! Enig voordeel, die beesten bijten niet en springen gewoon weg als je aankomt. Op roadtrip door Australie, het blijft boeiend.

Fraser Island in beeld

Oma en opa zijn gisterenavond aangekomen, dus effe nog geen tijd voor lange verhalen.....
Vandaar alvast een hele serie foto`s van onze avonturen in Fraser. Het was er keileuk, verschrikkelijk mooi. Ook tropisch, dus af en toe een ferme tropische bui (waarop ik weer eens heb gezworen niet meer te kamperen in de regen ;-)
Ikzelf vond vooral de uitgestrekte stranden voor. We reden helemaal naar Sandy Cape en kwamen op weg daar naar toe, schildpadden, dolfijnen, haaien, walvissen, en een eenzame dingo tegen !
De wegen door het binnenland zijn ook super, ze kronkelen dwars door de jungle en ander groen, van het ene meertje naar het andere. Mede dankzij de regen hebben we geen enkele keer vastgezeten in `t zand - best wel spijtig dus, wegens geen spektakel. `t Is ver rijden, maar meer dan de moeite !
Enfin, de foto`s doen de rest van `t verhaal. Die van de Whale Watch zitten er ook bij

Australia Zoo

De foto`s van Fraser Island staan nog op Jurgen`s computer. Het zijn er bovendien zo veel dat ik nog wel even tijd nodig heb om ze te sorteren. Niet gelaten, dan beginnen we aan het einde. Van onze vakantie. Na Fraser Island stonden er immers nog 2 belangrijke "to do`s" op ons lijstje. Eentje voor de mama, het andere voor Rosemarie.

Op vrijdagochtend speelden we nog in Eli Creek, maar toen zat onze tijd op Fraser Island er op. Met auto en boot terug naar het vasteland en dan op naar Noosa. Op zaterdag had ik er namelijk een afspraak met de Eumundi Markets. Australie`s grootste markt vol zelfgemaakte frutsels en lekkers. Voor de verandering regende het nog maar eens, maar dat kon de pret echt niet bederven. Ikzelf vond het geweldig gezellig, Jurgen en de kids vonden het aanvaardbaar, zij konden immers aan veel kramen vanalles bepampelen en proeven. Enkele uren later, 2 rokjes (kei-mooie !), een surf-plaat, en een prachtige houten plank rijker, zetten we ons neer voor een Duitse worst met zuurkool (daar waren wel 10 stalletjes van !) Een aanrader voor wie er in de buurt is.
In de namiddag reden we naar de Glass House Mountains. Een serie vulkaanoverschotten die als een soort piramides uit de grond lijken te rijzen. Mooi om zien, helaas wel half in de mist. Voor ons waren ze vooral belangrijk omdat ze in de buurt van Beerwah liggen. En in Beerwah wachtte onze volgende missie. De Australia Zoo !



De zoo is opgericht door de ouders van Steve Irwin, en dat is dan natuurlijk weer niemand minder dan de Crocodile Hunter, die denk ik Belgie ook wel eens op TV kwam. Steve zelf is spijtig genoeg in 2006 overleden na een ongelukkige aanvaring met een stingray. Nu is het vooral zijn dochter Bindi die de show steelt. Sinds enkele maanden zijn Rosemarie en Jan-Willem immense fans van haar. Ze heeft een eigen tv-show die ze op dvd hebben en daarin doet ze allerlei coole dingen met allerlei coole dieren. De dieren uit de zoo passeren regelmatig de revue in de afleveringen en de kids kennen hen dan ook met naam en toenaam, tot hun verjaardag toe.
Nu had ik toevallig op het internet gelezen dat we op zondag een kans hadden op een "Meet en Greet" met Bindi. We moesten enkel bij de eerste honderd zijn die op zondag een Bindi-boekje kochten in de zoo. Dat konden we dan later op de dag laten handtekenen.
We hadden dus een missie. We sliepen in een motelletje om `s morgens snel weg te kunnen. Mede dankzij onze "we hebben geen wekker nodig, we hebben Jan-Willem" stonden we voor 8 uur al aan de poorten van de zoo. Toen de hekken om 9 uur open gingen is Jurgen als een gek naar de shop gerend (ik kocht ondertussen ticketten) en ja hoor ! we waren bij de eerste 100 !!!!



Dan konden we gaan genieten van de dieren en de zoo. `t Is zo`n zoo waar niet alleen de mensen maar ook de dieren blij zijn. Je mag er de kangoeroes en de olifanten eten geven, de koala`s aaien en her en der in de zoo lopen verzorgers rond met dieren op hun arm, krokodilletjes, hagedissen, slangen, ..... De kids liepen van dier naar dier en de dieren uit de tv-serie - wiens naam ze kenden - werden als oude vrienden begroet. We keken naar de show van Bindi en de krokodillenshow in het Crocoseum.
Toen was het tijd om aan te schuiven voor de meet en greet. Omdat dat nogal lang leek te gaan duren, ben ik maar gaan aanschuiven terwijl Jurgen met de kids nog wat dieren ging kijken. Uiteindelijk was het dan aan ons. Rosemarie stond stijf van de pret, haar gezichtje was te klein voor haar lach, en haar ogen glunderen als diamanten. Zooooo blij was om eindelijk haar grote idool Bindi te ontmoeten. Bindi nam behoorlijk wat tijd voor een praatje en voor Rosemarie was dit een absoluut hoogtepunt in haar leven. Daar zou ik een hele dag voor staan aanschuiven ! Wat een dag....
Ik moet je er dus niet bij vertellen dat er de heeeeeeele weg naar huis - zo`n 1000km - Bindi-liedjes klonken vanop de achterbank !

De foto`s van deze bijondere dag !

Groeten uit Hervey Bay !

Vanop de camping in Hervey Bay alvast even een korte vakantie-update. We zijn dus al tot in Queensland geraakt, en dat ging behoorlijk vlotjes. Gisteren (zaterdag) reden we door een kletsnat New South Wales. Rondom ons stonden de velden en weien ferm onder water. De wegen gelukkig niet, op enkele floodways na - maar die worden op de achterbank op gejuich onthaald. De grens over met Queensland en ook daar bleef het nat. De witte wolken veranderen zelfs in donkergrijze. Overigens wel een prachtig landschap, gigantische velden vol gele koolzaadbloemen. Tegen de late namiddag wilden we onze tent opzetten in het Bunya Mountains National Park, maar het zat er helemaal vol... met kampeerders en wallabies, waardoor het ommetje langs het nationaal park toch nog leuk was. We sliepen dan maar in het gemeenteparkje een dorp verder, waar het, met ons er bij, ook helemaal vol stond. Omdat er een heel erg luidruchtige kookaburra om halfzes vanochtend vlak boven onze tent zijn stembanden ging smeren, waren we al vroeg wakker en om 7 uur waren we al "on the road". Zo hadden we nog tijd voor een walvis-tochtje in Hervey Bay ! Hervey Bay ligt tegenover Fraser Island en is naar eigen zeggen, de beste plek op de wereld (!) om naar walvisen te kijken. Humpback walvissen meerbepaald. In de baai tussen Fraser Island en Hervey Bay zijn in het seizoen dagelijks tientallen of honderden walvissen te vinden. Moeders met kleintjes die ze een beetje ten noorden van Hervey Bay op de wereld hebben gezet. We zagen heel veel walvissen. In groepjes van 3, de mama, het kleintje en een "escort". Dat is dan weer meestal een mannetje dat alvast in de gratie probeert te komen van het vrouwtje. Vooral de moeder met haar kleintje bezig zien was een bijzonder schouwspel. Enkele keren nam ze het kleintje op haar rug en duwde het naar boven. In de baai krijgen de kleintjes ook les in de "humpback-technieken", en zo konden wij meegenieten van geflipper en geflapper met rug- en staartvinnen. Ze kwamen heel dicht bij de boot, draaiden cirkeltjes rond de boot, alsof de mama met haar babietje kwam "stoefen". Zo bijzonder ! Heel mooi was ook toen de hydrofoon in het water werd gelaten en we de geluiden van de walvissen konden horen... terwijl die op enkele meters van ons lagen te spelen. Ach, ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Wat een beesten ! Voldaan, maar erg moe kwamen we terug aan in Hervey Bay. Hier overnachten we voor we morgen echt richting Fraser Island rijden. Wie weet werkt het internet daar ook wel en kan ik zelfs wat fotootjes opladen (nadat ik me door 350 walvisfoto`s heb gewerkt). Tot dan !

In de sjakos

Wanneer dit sjakoske bovenkomt, is vakantie wel heel erg dichtbij. Al jaaaaaaren is deze tas mijn trouwe vakantie-handtas. Ze (of is het hij ?) heeft al de hele wereld afgereisd, zat mee boven op het dak van de bus in Nepal, heeft de Azteken-tempels in Mexico gezien en was 8 jaar geleden ook al down-under op onze honeymoon. Vertrekken zonder mijn rode "kipling" is vragen om problemen....(ik weet het, "het zit in uwe kop, Eva !"). Maar wees gerust, het is een een bijzonder praktisch geval, en bovendien oersterk (getuige de jarenlange dienst in de meest vreemde omstandigheden) en - je zou het niet zeggen - maar er kan oneindig veel in. Nu mag ze uiteraard weer mee. Alles staat immers gepakt en gezakt om straks te vertrekken naar zandland, strandland, Fraser Island. Ik geloof dat het het grootste zandeiland van de wereld is. Wie er geweest is, spreekt in superlatieven. Laat ons hopen dat ik binnen een dag of 10 ook van die overtreffende trappen kan spuien op deze blog. Tot dan !

Rooie Foto`s

Tje, `t zijn er veel te veel, en ze zien er allemaal nogal rood uit, maar het was er ook zo mooi ;-)

The Red Centre : Terug naar TAlice Springs

Ook aan dit mooie rode liedje kwam een einde. Vandaag ging het terug naar "The Alice". Je kan de Stuart Highway nemen, maar dat vonden we een beetje "boring". Vooral de jongens houden wel van wat stof, we gingen dus via de Ernest Giles Road. Hoewel het al 5 dagen niet meer geregend had, lag die er nog behoorlijk nat bij. Maar grote plassen vinden ze op de achterbank dikke pret, als ze er tenminste aan denken om op tijd de raampjes dicht te doen. For the record, moet ik hier nog even bijzetten dat Jan-Willem zich op dit soort wegen altijd afvraagt wat Bart zou doen...Hoeveel zou Bart de banden aflaten ? Zou Bart door die plas rijden ? of zou hij er langs rijden ? Bart, de grote referentie wat betreft stoer doen met de auto.... zo grappig.
We kwamen op die 100 km geen kat tegen - enkel een paar wegenwerkers. Een paar keer gestopt natuurlijk, zeker ook bij de Henbury meteorietenkraters. 4700 jaar geleden sloeg daar een meteoriet van 1450 kg met een snelheid van 40.000km per uur in de aarde. Dat dat een grote put veroorzaakt, kan je je wel voorstellen. Nu blijven er enkel idylissche kratertjes over, waar het water in blijft staan en waar de plaatselijke dieren uit komen drinken.
Een paar uurtjes later kwamen we terug aan in Alice Springs. We zijn er eens goed gaan eten in de Overlander Steakhouse - waar Jurgen en ik 8 jaar geleden ook al zaten op het einde van ons tripje toen.
We zijn heel erg blij dat we terug gingen naar het rode centrum, we vonden het nog mooier dan tijdens onze huwelijksreis. Komt dat omdat onze geweldige kroost het ook zo leuk en mooi vond ? Misschien wel :-)