Julia vs Tony

Nog 2 keer slapen en Australie trekt naar het stemhokje.
Als tijdelijk "toeristen" hier in dit land, moeten / mogen wij uiteraard niet meekiezen, en het hele politieke gebeuren en vooral de historiek is niet bepaald "crystal clear" voor me. Maar van in de kantlijn volgen we de campagne toch wat. Kan moeilijk anders, want de verkiezingen zijn al weken voorpagina-nieuws. Ik voel me niet geroepen tot het maken van een politieke analyse. Gewoon een paar dingen die me opvallen ....
Het hele Parlement en de hele Senaat moet opnieuw verkozen worden, maar eigenlijk draait de hele verkiezingscampagne slechts om 2 mensen. Julia Gillard, huidig Prime Minister en Labor-leider, versus Tony Abbott, leider van de huidige oppositie, de Liberals. Beiden zijn nog niet zo heel lang de leiders van hun partij. Enkele weken geleden pleegde Julia Gillard muiterij en stootte op een niet zo vriendelijke manier Kevin Rudd van de troon. Tony Abbott deed ongeveer een jaar geleden hetzelfde met de toenmalige Liberal-leider Malcolm Turnbull. (de leider van de grootste partij wordt hier automatisch eerste minister).
Over de Greens - de enige andere partij (denk ik) - hoor je maar een heel klein beetje, en als ik met de Ozzies rondom mij praat, zijn die niet echt het overwegen waard, wegens te klein en te onbelangrijk. Spijtige zaak wat mij betreft, het zegt veel over de "groene" spirit in dit veel te mooie, grote land.
De campagne wordt vooral op TV uitgespeeld. Langs de straten zie je maar sporadisch billboards staan, meestal kleine dan, van lokale kandidaten. In de brievenbus belanden ook wel kleine pamfletjes, maar echt indrukwekkend zijn die niet.
Op TV is het echter het ene reclamespotje na het andere. Voor Julia, tegen Tony, voor Tony, tegen Julia....En vaak blijken die betaald te worden door huidige parlementsleden of belangenorganisaties.
Zoals in elke campagne springen er ook nu een paar thema`s naar voren. Een er van - waar ik het persoonlijk van op mijn systeem krijg - zijn "the boats". De boten met vluchtelingen die vooral vanuit Azie en het Midden Oosten naar hier komen, vol sukkelaars hopend op een beter leven hier. Voor Tony Abbott en de zijnen zijn ze een doorn in het oog en een hoogstdringend en gigantisch probleem voor Australie. Tony zegt dat hij ze persoonlijk gaat doen stoppen - hij gaat ze laten tegenhouden in Nauru, een eilandje in de Pacific, `s werelds allerkleinste republiek... ??? Nu moet je weten dat hier in Australie jaarlijks een paar honderdduizend immigranten op een hoogst legale manier worden binnengehaald. In 2009 kwamen er nog geen 3000 azielzoekers naar Australie.... En er zou geen plaats voor hen zijn ? Noch in de campagne van Tony, noch bij Julia Gillard heb ik al gehoord van meer tijd, aandacht en geld voor ontwikkelingssamenwerking. Schaamtelijk vind ik het.
De economie is uiteraard ook een hot topic, vooral nu in de laatste dagen. Tony Abbott is uiteindelijk gezwicht onder de druk en heeft toch toegestemd in een debat / question & answer sessie over de economie - het is alom geweten dat economisch inzicht niet echt zijn "fort" is. Vreemd niet waar ? Een mogelijk eerste minister in tijden van economische crisis... De economische discussie vind ik verder vooral een spielerei met cijfers en over wanneer de begroting terug in het groen zal staan. Nauwer aan ons hart ligt de discussie over de National Broadband Network, het grote project waar Jurgen bij betrokken is. Labor en de Liberals hebben er uiteraard een andere mening over en afhankelijk van wie het wordt, zal Jurgen`s job er binnen een paar weken misschien helemaal anders uitzien.
Zoals ik al zei, wordt de campagne vooral in de nationale media uitgespeeld. Op lokaal vlak weinig of niets. Blijkbaar is dat omdat we hier in een donkerblauwe, aartsconservatieve hoek van het land wonen. Ja, dat had ik ook al wel gemerkt... ;-( De kandidaat van de Liberals slaapt hier blijkbaar op zijn 2 oren.In het algemeen valt het tijdens deze campagne op hoe conservatief dit land is, dit land waar betaald bevallingsverlof geen evidentie is en het homo-huwelijk voor beide leiders onbespreekbaar is.....misschien maar goed dat ik niet moet stemmen.
In de categorie "hilarisch" heb je dan weer de vroegere Labor leider Mark Latham die het niet zo heeft voor Julia Gillard en die dan op nationale tv oproept om blanco te stemmen !!!
Momenteel ligt Labor voorop in de opiniepeilingen, maar in een aantal "swinger"- kiesgebieden is het nog erg spannend. Ik ben eens benieuwd hoe snel na zaterdag de resultaten bekend zullen zijn. Ik hou jullie op de hoogte.

Op zijn Ozzies

Gisterenavond hadden we een gezellig feestje, zij het dan wel op zijn Ozzies. We waren uitgenodigd door Alcatel. En "we" dat waren dan de "steun en toeverlaten", of zoals ze het zo mooi zeiden "the better halves" van de Alcatel-mensen. Omdat we het de laatste weken en maanden zo vaak zonder onze wederhelften hebben moeten stellen. Omdat dat tot een geweldig resultaat geleid heeft (bij Alcatel dan). En ook omdat het er naar uitziet dat het de komende weken en maanden nog van dat gaat zijn.
`k Vond het een lief initiatief en `t ziet er een goei team uit, en het was leuk Jurgen`s collega`s eens in `t echt te zien (en weerom vast te stellen dat mensen er altijd anders uitzien dan dat je je ze voorstelt ;-)
We waren uitgenodigd in Tattersalls, een van Sydney`s beroemdste "Mens only" clubs, die al bestaat sinds 1858. De Club ligt vlakbij Hyde Park en lang geleden had je vanaf daar een perfect uitzicht op Australie`s eerste paardenrenbaan. Ja, juist, de Tatersalls-club is met andere woorden een grote goktent, zij het dan een beetje een chique. Nu kan je er niet meer alleen op de paardenracen gokken, hier in Australie wordt op zo goed als alle sporten gegokt denk ik.
Maar niet alleen de locatie was op zijn Ozzies.... Het begon om 19uur, en op een enkele uitzondering was iedereen er om 19u05. Eigenlijk wel leuk dat iedereen er meteen is, (ook wel stressen voor Europeanen als ons). Maar om 21u begonnen de eersten het al voor bekeken te houden, vanaf 22u gingen er meer en meer grote lichten aan, en tegen 22u30 werd het ons toch duidelijk gemaakt dat het hoog tijd was om te vertrekken ;-) Rare jongens, die ozzies.

Australia Day BBQ

Vandaag 26 januari is Australia Day, nationale feestdag, nationale barbecue-dag. Wij gingen naar Bobbin Head. Peter, Shirley, Sabine, Bart en de kids waren er ook. Moet ik het nog zeggen ? Allez dan, het was weer gezellig !

Zo kan het dus ook !

Toen ik gisteren even iets ging checken op onze on-line bank, dacht ik even dat een wilde weldoener zomaar een aardig bedragje op onze rekening had gestort. We verwachtten immers niet meteen iets.
Blijkt dat die wilde weldoener Vadertje Staat is. De Australische dan, en die milde donatie is de teruggave van de belastingen. Want het belastingsformulier hadden we toch al een hele WEEK (7 dagen) daarvoor ingediend !!!! Hoe fantastisch is dat !!! In het land waar inefficientie vaak de norm is en het creeren van formulieren en regeltjes een kunst op zich, is dat een aangename verrassing.
Het indienen van de Australische belastingen is te vergelijken met de Belgische tax-on-web. Je weet dus meteen hoeveel je gaat terugkrijgen. En je krijgt het dan ook meteen terug ! Niks, geen maanden wachten op een afschrift en dan nog eens een maand of 2 voor je je centen terug hebt.
For the record, van onze Belgische belastingen die we in juni indienden, hebben we uiteraard nog niets terug gekregen.
Dat ze van de Belgische fiscus dus maar eens snel op studiereis naar hier komen.....

The Gangs of Oz

Toen we in januari de oude gevangenis van Port Arthur bezochten in Tasmanie, was ik nog geschokt omdat vele van de "convicts" die in de 19de eeuw naar Australie afgevoerd werden, maar kruimeldiefjes bleken te zijn. Een hemd of een paar schoenen stelen was soms al voldoende voor een levenslange ballingschap. Zielig, dat wel, maar voor mij zette het ook de "convict nation" in perspectief en ook hoe sommige Aussies erg fier lijken te zijn en bijna te dwepen met hun "misdadige" en rebellige afkomst. Niks zo cool voor een Australier als de rechstreekse afstammeling te zijn van een convict. "Yeah right" denk ik dan, "ik krijg al schrik..." ;-).
Alhoewel, misschien is er toch iets blijven hangen in hun genen....
Ik denk dat ik al wel eens geschreven heb, dat de berichtgeving, het nieuws, hier niet veel soeps is : meestal een opeenstapeling van fait divers, sport- en weerberichten. De nationale politiek is een heel pak minder wispelturig dan in Belgie (kan moeilijk anders), en het buitenland is een heel pak verder af he. Maar zo goed als dagelijks valt er wel iets te melden uit "Gangland". In Sydney en Melbourne is er een bruisende onderwereld met rivaliserende clans en patriarchen en matriarchen die beschouwd worden als koningen en koninginnen. Enkele weken geleden was er heel veel gedoe over een dodelijke "gang"-aanval op de luchthaven van Sydney. Eergisteren werd in Melbourne een gangleader neergeschoten, waarschijnlijk door zijn schoonzus, een underworld matriarch. Die vrouw is een echte glamour queen - naar eigen zeggen verkiest ze champagne en kaviaar - die al menig tv interview is verschenen en zelfs een boek heeft geschreven (dat ze opgedragen heeft aan haar kapster en stiliste met dank aan hen om haar er altijd zo fabulous te laten uitzien op de vele begrafenissen in het milieu, "dress to impress" niwaar). Tijdens de tv-interviews werden soms ook hele exclusieve spullen herkend die op bestelling gestolen waren. Geweldige verhalen he, die zo uit een film lijken te komen.
Enfin, de matriarch in kwestie is nu opgepakt en `t ziet er niet goed uit voor haar. Maar ongtwijfeld ziet nu een andere gangleader zijn kans schoon om de touwtjes in handen te nemen.

(Mc)Queen`s birthday

Conversatie van deze morgen.
Ik :"Morgenvroeg vertrekken we op lang weekend, we gaan kamperen.."
Rosemarie : "En maandag moeten we niet naar school"
Jan-Willem : "waarom is er geen school op maandag ?"
Ik : "`t Is de Queen`s Birthday, en dan is het feest en krijgt iedereen een dagje vakantie"
Jan-Willem : "Amai, dan zal het wel groot feest zijn bij Cars...."

Het duurde even voor ik het doorhad...En voor wie geen kleine jongens heeft rondlopen zal het helemaal Chinees zijn. Maar wie wel kleine fans van de Pixar-tekenfilm "Cars" heeft, weet dat het hoofdpersonage - het rode autootje - McQueen heet. En dat is blijkbaar de enige Queen die Jan-Willem kent. Sorry Elizabeth ! Maar hoe cool is het leven als er zelfs verjaardagsfeesten worden gegeven voor auto`s uit tekenfilms ! Ik kon het niet over mijn hart krijgen deze fantasie te doorprikken...

By the way, het is niet eens echt de Queen`s Birthday op 8 juni, die is ergens in april. Vroeger was de verlofdag wel op de verjaardag van de regerende koningin of koning. Maar eind jaren zestig is beslist om die "very conveniently" vast te leggen op de 2de maandag van juni. Zo is er hier in de helft van `t jaar ook nog eens een lang weekend. En dit lang weekend dient ook als opening voor het Australische sneeuw-seizoen....`t zal vooral apres-ski zijn in de berghutten want er ligt nog geen milimetertje.

Schimmel

Geduld en de nodige vooruitzienigheid heb ik tegenwoordig van doen in het was-department. 5 dagen duurt het voor de was hier droog is. Hem buiten hangen heb ik opgegeven : als `t niet regent is de luchtvochtigheid nog altijd 100%. Binnen dan maar op een rekje, en dan wachten, en regelmatig eens alles omdraaien, en nog meer wachten, af en toe wat geholpen door het gasbrandertje en de fan. Want nee, ik heb geen droogkast, en nu wil ik uit pure koppigheid ook niet zwichten.
Ook in de badkamer geraken de handdoeken niet droog - en je afdrogen met een nog natte handdoek is niet ! leuk - en toen ik deze week had gedweild heeft het zeker 4 uur geduurd voor de vloer weer droog was... kan je je voorstellen ?
Hoe verder de winter hier vordert, hoe minder ik het dan ook begrijp waarom huizen niet geisoleerd zijn, geen dubbel glas hebben, geen centrale verwarming. `t Is hier wel niet koud - tijdens de dag nog steeds 18 graden - maar wel erg vochtig, en redelijk wat regen. In heel veel huizen tiert de schimmel welig en slaan in een mum van tijd heelder muren groen en zwart uit van de "mould". Op school hebben alle mama`s wel een of ander schimmelverhaal. Met ons "double brick" house hebben wij niet al te veel last van schimmel, maar ik heb wel in alle kasten en slaapkamers vochtvreterpotjes gezet - nadat ik 2 paar winterlaarzen met groene hakken uit een doos haalde ;-(. De dubbel-glas en ventilatie-business mag hier dan misschien niet goed draaien, er is wel een gigantische markt en aanbod aan allerlei oplap-productjes tegen schimmel en vocht. En daarstraks heb ik ook maar zo`n piepklein elektrisch verwarmpinkje gekocht. Voor een beetje instant-warmte en tegen het "het-is-te-koud-om-mij-aan-te-kleden" gemopper van `s morgens.
Ja, ik weet het, jullie, Belgische lezers, zitten ondertussen lekker buiten op een terrasje te genieten van de beginnende zomer, en misschien hebben jullie zelfs een beetje leedvermaak (ik had maar niet zo moeten uitwijden over hoe geweldig het (weer) hier is). Awel, weet je, groot gelijk, en volgende maand komen we een paar weken meegenieten van de Belgische zomer ! Zal ik wat schimmelkaas meebrengen ?

The art of communication

Ik ben nu al even niet meer aan `t werk, maar na een aantal jaren "in `t vak", kijk je toch met net iets andere ogen naar communicatie. Australie heeft zo zijn eigen sub-cultuur in reclame en promotie. Ten eerste is er verschrikkelijk veel reclame, op tv, op de radio, in de brievenbussen, langs de wegen. De marketing-budgetten moeten gigantisch zijn. Wat ook opvalt is dat ook kleinere bedrijfjes, a la de lokale meubelwinkel, hun weg vinden naar prime time TV. Echt goedkoop kan dat toch niet zijn. "Dan maar besparen op de creatie van de spot", denk ik dat ze hier dan zeggen. En dat valt echt op. Je ziet hier spots en advertenties waarvan je je echt afvraagt of er ooit over de briefing is nagedacht. Of spots waarvan je gewoonweg weet dat die er enkel is gekomen na veel bier en de slappe lach. Heel veel woordspelingen of verschrikkelijk no-nonsense. En waarbij ze bij de opnames echt geen geld hadden voor modellen of acteurs en stylisten, en ook al geen tijd voor meer dan 1 take. Kwantiteit eerder dan kwaliteit. Voor mij vaak hilarisch,... ik stel me dan voor wat er zou gebeuren als een bureau in Belgie met zo`n voorstellen naar zijn klanten zou trekken... zou geweldig voer zijn voor candid camera. De affiche op de foto vind ik een schoolvoorbeeld van de Aussie way of communication. (For the record, ebbx.com is uiteraard geen sportclub of een celullitis-kliniek) Nogmaals, stel je voor dat je als account director met zoiets naar je klant trekt, of zoiets voorgeschoteld krijgt.

Bakken

De regen valt hier de laatste dagen met bakken uit de lucht, zo van die hele, hele grote. Onze dakgoten kunnen het niet meer aan en je kan rondom ons huis met gemak een douche pakken tijdens zo`n bui.
Hier is het gelukkig nog niet zo erg als in het noord-oosten van New South Wales en het zuiden van Queensland. Daar is op 3 dagen tijd alle regen gevallen die er normaal in een heel jaar (!) valt. Uiteraard overstromingen, vanalles kapot en allerlei ellende. Maar toch ook een beetje goed nieuws. De stuwmeren zijn terug goed gevuld - er is zomaar even een jaarvoorraad bijgekomen - en daarmee is dan ook officieel een einde gekomen aan de droogte die er al een hele tijd heerste. En volgens satellietbeelden is er zelfs terug water in Lake Eyre, een gigantisch uitgedroogd zoutmeer. 6 jaar geleden liepen Jurgen en ik daar op de bodem, en hebben we van het zout geproefd. Nu, met de vele regen zal het weer een trekpleister voor heel wat vogels worden. Zoals je ziet, "every (rain)cloud has a silver lining" , maar hoe begot moet ik met dit weer mijne was droog krijgen ?

Daarnet aan tafel

Jurgen en ik waren de tafel aan `t afruimen en het dessertje aan `t preparen, toen van aan tafel een 5-stemmig gezang klonk. De kids waren met zijn allen het Australisch nationaal volkslied aan `t zingen, juiste tekst en al.
Na 6 maanden Australie hebben die dus al meer bereikt dan wij na 35 jaar Belgie - want van de Brabanconne ken ik nog steeds niet meer dan "O Dierbaar Belgie, o heilig land der vaderen, lalalalalalalala.....

Het klonk ongeveer zo - min het orkest :

Reject the Recession

Australie was vandaag in de ban van de begroting die Treasurer Wayne Swan gisteren heeft voorgesteld. En die begroting zal niet in evenwicht zijn. Onder het motto "Reject the Recession" willen ze hier en daar wel wat besparen en zullen de Australiers ook tot hun 67 moeten werken. Maar ze gaan vooral gigantisch veel geld uitgeven in een "nation building infrastructure package", met andere woorden : massa`s geld uitgeven om jobs te houden en hopelijk zelfs te creeren en misschien ook nog een beetje economische groei te verwezenlijken. Of, in nog andere - Australische - taal : saving the village by burning it. Een van de infrastructuur projecten is trouwens het National Broadband Network, waarmee ze in alle huizen - ook in de bush en het rode zand - optische kabel willen brengen (Fiber to the Home, zoals ze zeggen) en daar houden ze Jurgen nu al een paar weken ferm mee bezig (wat uiteraard wel wat spannend is voor hem). Enfin, slotsom van de begroting is een gigantisch diepe put, een enorm deficiet, en dat zeker nog tot 2015. Tegen dan zou het terug wat beter moeten gaan met de wereldeconomie...
Het is natuurlijk normaal dat er heel wat te doen is over dat deficiet, die put. Maar toch verwondert hem me. Want je wordt hier tegelijkertijd rond de oren geslagen met aanbiedingen voor aankopen op krediet waar je bv de eerste 2 jaar helemaal niets betaald (tegen dat je dan eindelijk wel voor je stofzuiger begint te betalen, is het maar te hopen dat dat ding nog werkt), en ook voor allerhande diensten voor "credit impaired" mensen, mensen wiens credit history zo slecht is dat ze niet gemakkelijk meer in aanmerking komen voor een lening. Mensen met een deficiet dus. Dat is hier heel normaal, daar wordt helemaal niet van opgekeken. Op krediet leven is hier de "way of life". Mensen kopen hier benzine, en zelfs koffie met een van hun vele credit cards, waar ze monsterlijk hoge intresten op betalen. Daarstraks zag ik een televisiespotje van freedom, een meubel en deco-winkel - en dat spande toch wel de kroon. Om de mensen aan te sporen nu toch nog maar eens een nieuwe salon of tuinstel te kopen, geven ze nu "gratis" 3 jaar "no deposits, no interest" want - "enjoy now, pay later" want - en nu komt het "later may never come....." ????? Wat is dat nu ? Een extreme vorm van struisvogelpolitiek, complete denial, volksverlakkerij, marketing ??? Of hebben die apocalyptische info die wij niet hebben ?

Kleurenpracht op weg naar huis

Na White Cliffs zijn we dan aan de 1200 km rechtdoor naar het oosten begonnen, en ook nu vonden we het een prachtige tocht. We zagen het landschap stilaan meer kleur en begroeiing krijgen en eenmaal voorbij Cobar moet je zelfs niet meer nadenken over "hoever is het nog naar het volgende pompstations ?" en "we zullen maar overal tanken waar we kunnen..."
In een ruk naar huis zagen we niet zitten en voor een laatste keer hebben we onze tent opengeklapt op een idyllisch plekje aan de rivier in Wellington. Op zondagochtend verder via Orange en Bathurst. We kwamen er de herfst in al zijn kleurenpracht tegen. Mooi. Dan door de Blue Mountains, door de herfstmist, herfstregen, en herfstfile dat was al heel wat minder mooi.
Thuisgekomen bleek de paashaas ook hier langs te zijn geweest. Joepie !!! Snel eitjes rapen en dan lekker de verwarming aan.
Onze reis naar de outback was een groot succes, weerom een aanrader. Dit land is gewoon te mooi....

Starry Night in White Cliffs

Na onze avonturen in Mutawintji Park werd het stilaan tijd om aan de terugweg te beginnen denken, ene met een omweg dan toch. We trokken richting White Cliffs, een opaalstadje. De weg er naar toe was nogmaals erg stoffig, maar met momenten ook modderig. Blijkbaar had het er niet zo heel lang geleden geregend en dan wordt dat rode stof een plakkerige, slijkerige kleiboel. Bij regen worden de wegen gesloten, want dan is het zelfs met grote zware jeeps onmogelijk op de wegen te rijden. Jurgen en Jan-Willem vonden dat crossen en vuil worden super, Rosemarie en ik ook.
Opeens zagen we op de weg ook iets liggen, dat nog het meest op een dikke drol lijkt. Maar dit exemplaar liep rond op korte pootjes, het was dan ook een Shingleback hagedis. Uiteraard gestopt voor wat fotootjes, bijzonder dier.
In White Cliffs hebben we onze intrek genomen in het White Cliffs Underground Motel. Een hele reeks dug-outs van de opaalmijnen zijn met elkaar verbonden en ingericht als hotel. Je slaapt er een 5 meter onder de grond. Zomer en winter is het er een aangename (beetje frisse) 22 graden en `s morgens werden we eens een keer niet wakker gekrijst door de kaketoes. Jan-Willem en Rosemarie wilden er absoluut zwemmen, maar het bleek het koudste zwembad van Australie te zijn (`s nachts koelt het echt heel erg af), dus dat werd het kortste plonske ooit.
Dan zijn we maar naar de opaalmijnen gaan kijken en vooral gaan oppassen dat we niet in de open putten vielen, want die schachten liggen daar gewoon open en bloot. Veel mijnactiviteit is er niet meer, de opaalprijzen zijn ineengestort, en veel miners zijn weggetrokken.

Naar aanleiding van het Internationale Jaar van de Astronomie konden we `s avonds met een aantal locals en een sterrenkenner naar de Starry Starry Night. Op een heuvel even buiten White Cliffs, weg van de drie lichtvervuilende lantaarnpalen ;-), hadden we een prachtig zicht op onze melkweg, een paar andere galaxies, een zwart gat, ... Je ziet hier zoveel meer sterren en het zijn ook andere sterren dan aan het noordelijk halfrond. Eindelijk heb ik ook de Southern Cross gezien en weet ik nu hoe ik ze terug moet vinden. Mooie, mooie avond en mooie nacht.

Mutawintji National Park

Na 2 nachten in de "drukte" van Broken Hill waren we nog eens toe aan een bushcamping, in Mutawintji National Park, 200 km ten noordoosten van Broken Hill. De weg er naar toe was weerom prachtig, deze keer geen asfalt, "crossen" dus, en veel stof doen opwaaien. Heel veel van die dirt tracks zijn ook extreem "corrugated", van die kleine, gelijkmatige bultjes die je op het einde van een drukke skidag ook beneden aan de skiliften hebt. Ik had soms het idee dat de auto met ons er bij gewoon uit mekaar ging schudden. Traag rijden is geen optie want dan schudt het nog harder. Sjeezen dus, echt een Powerplate is er niks tegen.
Op de campsite zagen we de tent van Anne en Filip staan, die waren er nog, dat ging dus weer een heel gezellige avond worden, met 3 Vlaamse gezinnen en 8 kids.

Wij gingen wandelen naar een gorge die eindigt in een rockpool, en met dat vooruitzicht hebben de kids heel goed meegestapt. In het park leven heel veel wilde geiten die allemaal uit de rockpools komen drinken, en er helaas ook in doodgaan. Overal karkassen van dode geiten dus - `t is eens wat anders dan kangoeroes - en helaas dus ook geen geplons in de rockpools. Maar stenen gooien in `t water doet het ook altijd goed, dus heel erg vonden de kinderen het niet.
We kwamen ook nog een kangoeroe met een kleintje tegen, en ook al is het dan de 700ste kangoeroe die we hier zien, het blijft bijzonder
`s Avonds nog eens met zijn allen rond het kampvuur, marshmellows roosteren. We zagen ook een vosje rondneuzen. En met dat vosje heb ik de volgende ochtend vroeg een beetje verbroederd. Toen ik een plasje ging doen in de bosjes, kwam het vosje op 2 meter van me zitten kijken. En toen ik opstond, begon het me te volgen....bij wijze van "test" ben ik zigzag beginnen lopen en het vosje kwam zigzaggend achter me. Op 2 meter van de tent bleef hij staan, even mekaar kijken, kopje draaien, nog eens kijken en dan toch maar verder gelopen. Heel speciaal, het leek wel een scene uit "De kleine Prins". Later bleken Filip`s sandalen verdwenen en het zal voor eeuwig een mysterie blijven of het vosje daar voor iets tussenzat.

Kinchega National Park

Meer nog dan chocolade paaseieren, horen bij een Aussie Pasen "Hot Cross Buns" : een soort sandwich met krenten en kaneel, en een kruis bovenop. Best lekker, eens iets anders dan het sponsbrood en gelukkig voor Jurgen en Jan-Willem bestaan er ook variaties met chocolade en zelfs mokka. Voor we op Paasmaandag naar Kinchega National Park reden, konden we ons gelukkig bevoorraden met voldoende Hot Cross Buns in Broken Hill.

Dan dus richting Menindee en het Kinchega National Park, zo`n 115 km ten zuidoosten van Broken Hill. Het park ligt aan de Darling River, een van de belangrijkste rivieren in Australie. In natte periodes zijn er een heleboel meren in het park met uiteraard veel dieren en vogels. Maar zo`n natte periode komt maar eens in de zoveel jaren voor en nu zijn de meren al sinds enkele jaren uitgedroogd. In de rivier staat nog wel water, maar niet erg veel.


Het landschap is er erg bijzonder, geen rood zand, wel beige, een heel erg kronkelende rivier met beige water en enorme gumtrees, soms meer dood dan levend. Heel bijzonder. En een prachtig decor om je tent in neer te zetten.
We schoven er mee aan voor Billy Tea en Johnny Cakes met enkele Aboriginals. Billy Tea is bushtaal voor thee die op een houtvuurtje wordt gezet en Johnny Cakes zijn simpele broodjes die ook op `t houtvuur gebakken worden. Op `t gemakske hebben we langs de rivier gezeten, tasje thee gedronken en een grote goanna in `t oog gehouden. Prachtig dier.
En terwijl we daar wat zaten te babbelen, kwam plots een auto voorbij die ons erg bekend voorkwam ... Anne en Filip met de kids ! Wat een toeval ! We wisten wel van mekaar dat we in dezelfde streek waren, maar toch, we hadden niks afgesproken, en zelfs zonder gsm en sms (want toch geen bereik) kwamen we toevallig op dezelfde plek terecht. De kinderen vonden het natuurlijk ook helemaal super, samen kamperen, vuurtje stoken, in de bomen klimmen.

In het park staat ook nog een oude Woolshed. Zo`n 120 jaar geleden - waarschijnlijk tijdens een nattere periode - was er een enorme schapen-en-wol-boerderij en de overblijfselen van hoe de wol werd geschoren, behandeld en verpakt kan je nu nog bekijken.

Op de terugweg naar onze kampeerplek kwamen we een wild zwijn tegen, dat hadden we nog niet gezien. Hij ging er ook snel weer vandoor, en `t werd `s avonds dus toch maar worst op de barbecue.

Stof !

Onze "Operatie Outback" is achter de rug en het was een heel erg geslaagde vakantie naar het rode zand, de emu`s, de kangoeroes en het oneindige niets. We hebben er super hard van genoten. Nu kan ik beginnen de foto`s te sorteren en uploaden want zoveel stof geeft veel stof tot bloggen. Om het einde van de vakantie te vieren hebben we ons daarnet ook een "treat" gedaan en de auto van buiten en binnen eens ferm onder handen laten nemen in de hand car wash. Hij staat weer te blinken en mag nu een weekje op welverdiende rust in de garage om de bumper te laten herstellen. En wij zullen er ook niet rouwig om zijn om eens een week niet te moeten autorijden, daar hebben we nu even genoeg van. Ik ga me nu een theetje maken - terwijl we weg waren, heeft de herfst duidelijk toegeslagen - en dan komen zo meteen de eerste foto`s er aan.

In Bruges

Gisterenavond kwam Jurgen thuis met de huur-DVD van "In Bruges". Voor wie de film niet kent, hij speelt zich af in Brugge ("that`s in Belgium" zeggen ze er dan bij in de film).
De film op zich is wat luguber, maar met momenten ook heel grappig (klein beetje a la Pulp Fiction). Maar wat me vooral opviel, is wat een mooie stad dat toch is, al die mooie gebouwen, kerken, schilderijen, grachten, en dat allemaal in kerstsfeer. Dat is toch iets dat we hier missen - een gebouw van 100 jaar is extreem oud - en dan valt het extra op he.

Aprilse grillen

Die kennen we hier ook. Na een fantastisch weekend met fantastisch weer, is het maandagnamiddag beginnen regenen, en nu woensdag regent het nog steeds. En de motregen is ondertussen ferme stortregen geworden. Onze dakgoten kunnen het niet meer aan en hier en daar rond het huis kunnen we dan ook een douchke pakken. Het einde van de regen is nog niet in zicht....Zaterdag en zondag zou het even minder nat worden, maar dan weer " van heir".
Rosemarie kan nu wel eindelijk haar uniform-regenjas eens uittesten. `t Is wel duidelijk dat ze die hier niet al te veel plannen te gebruiken, en dus niet te snel willen uitgroeien. Er zijn maar 3 maten te verkrijgen. Deze is de kleinste.

Trinny & Susannah

De fans van Vitaya kennen hen zeker en ook hier zijn ze geen onbekenden. Meer nog, Trinny & Susannah zijn in het land ! Een hele week proberen ze in alle grote shopping centra de Australische dames uit te leggen " What (not) to wear". Geen eenvoudige opdracht. Want wat mij betreft is er hier een acuut tekort aan hippe en toch stijlvolle kleren. Je vindt hier de coolste t-shirts en shorts, de meest uitgebreide collectie zwemshorts en bikini`s, en comfort-kleren en jeansbroeken in alle maten en kleuren. En daarnaast een onoverzienbaar aanbod aan zwarte pakjes, broeken, kleedjes etc "for the office". Maar slechts heel weinig daar tussen in. Een onontgonnen terrein voor de ZARA`s, H&Mmen en HEMA`s (voor de kids). Ik heb al een paar keer een opmerking gekregen van de andere Kindergarten mums over "how fabulous" mijn gewone(Belgische) kleren zijn. Misschien moet ik maar eens een importhandeltje opzetten....

PS : ik heb Trinny & Susannah dus wel al eens in `t echt gezien he. In London, tijdens een paar daagjes Christmas-shoppen met ons mama ! We liepen er bijna tegen in de Debenhams.

Harmony Day

Vandaag was het Harmony Day, zoals alle jaren op 21 maart.
"Harmony Day is a day to celebrate a commitment to harmony and mutual respect in a culturally diverse nation. The event's major objectives are focused on reducing racial prejudice and intolerance in Australia."
Ik denk niet dat er veel landen op de wereld zijn waar zo veel verschillende culturen en religies samen leven en - voor zover ik het weet en ondervind - leven die redelijk voorbeeldig samen. Maar het is ook geen multi-culti-utopia... ook hier leven en wonen mensen graag dichtbij soortgenoten en heb je dus heelder wijken en dorpen waar uitsluitend bepaalde nationaliteiten wonen en waar engels zeker niet de eerste taal is. En ook hier heb je vooroordelen en stereotiepen : zo hoor ik op school heel vaak opmerkingen over Asian people die hemel en aarde zouden verzetten om hun kinderen in de beste scholen te krijgen, in de opportunity classes etc en dat zet dan wat kwaad bloed bij de anderen omdat hun kinderen dan wat minder kans op success hebben. Het schoolsysteem en het verder-studeer-systeem is dan ook wat ingewikkeld en vreemd - misschien moet daar eens wat aan gebeuren....
Enfin, de kids hadden op school gewerkt rond het thema "You + Me = Us" en konden voor de gelegenheid "orange treats" kopen tijdens de speeltijd. En wij hebben - geheel in het thema een berg geraspte worteltjes gegeten ;-)
En terwijl het in Belgie nu officieel lente is en de lente er naar horen zeggen ook echt in de lucht hangt, zinken wij verder weg in de herfst, maar met elke dag zon en meer dan 25 graden, is dat heeeeel draaglijk.