On hold

De afgelopen week hebben we ons door de langste hittegolf van de afgelopen 150 jaar gesleept en gezweet. 8 ononderbroken dagen van meer dan 35 graden, en vaker tegen en over de 40 dan niet. Ook de nachten brachten amper verkoeling... Wanneer ik na middernacht uiteindelijk dan toch maar ging (proberen) te slapen, was het vaak nog boven de 30. Deze nacht was zelfs de heetste nacht ooit, 33.2 om middernacht (en dat is in Sydney, wij zitten 25km meer naar het warme westen.
In ons huis ging het van warm naar heet, in het begin van de week konden we nog binnen wegkruipen voor wat verkoeling, maar op het einde ging ook dat niet meer....
Ik weet natuurlijk wel dat er veel ergere dingen zijn, dat de mensen in Queensland die de overstromingen of cycloon Yasi over hun dak hebben gekregen veel meer reden tot klagen hebben, en dat het in sommige streken altijd zo heet is, enz.... Maar toch, ik heb er van afgezien. Mijn energiepeil dat gewoonlijk behoorlijk hoog is, stuikte ineen bij het immerstijgende kwik. Het voelde alsof mijn hele leven "on hold" stond. Mijn to-do lijstje dat ik meestal vlotjes afwerk wordt, werd enkel maar langer. En ook dat stopte na een tijdje, van teveel nadenken kreeg ik het te warm... De wandeling naar en van school `s morgens was al genoeg om de rest van de dag voor pampus te liggen. De wandeling in de namiddag was een pure martelgang. Gelukkig was er het plonsbadje waar we na school meteen in doken - tegen het einde van de week namen we niet eens meer de moeite om onze zwemkleren aan te doen. Gelukkig waren er de vriendinnen die me kwamen oppikken om naar school te gaan, of de boekentassen thuis brachten. Gelukkig is er de trein die recht naar het geairconditionede shoppingcenter rijdt. Gelukkig zijn er Bart en Sabine wiens auto we mochten lenen om naar de supermarkt te gaan, en in wiens airco-living we gisteren mochten vertoeven. Gelukkig zijn er de radarbeelden waarop ik de regenwolken en bijhorende verkoeling nu elke minuut dichterbij zie komen.
Tegen vanavond zou de temperatuur gehalveerd moeten zijn, tegen morgenavond beginnen de mensen hier te zeuren over de regen en de kou. Ik beloof hierbij plechtig dat niet te doen. Integendeel, tegen straks ben ik "back ik business". Men weze gewaarschuwd !

Ergens in Cairns ;-)

Dit is zo scary .....

“This impact is likely to be more life-threatening than any experienced during recent generations,”....

Net nu het land en Queensland in het bijzonder een beetje terug op dreef begon te komen na de dramatische overstromingen, horen we bovenstaande mededeling op het nieuws. Deze keer is het gericht aan de mensen van Noord-Queensland, tussen Cairns en Townsville. Het gaat om cycloon Yasi, een cycloon van alles-verwoestende kracht 5. Yasi stormt nu over de oceaan en zal vanavond tegen 10uur land bereiken, met alle vreselijke gevolgen vandien. In het hele gebied zijn mensen verplicht om te evacueren, maar dat verloopt moeizaam, en niet iedereen zal op tijd weggeraken. Hopelijk geraken al die mensen in de opvangcentra die deze oerstorm zouden moeten doorstaan en die hoog genoeg liggen om ook aan de verwachte overstromingen te ontsnappen. ja, inderdaad, nog eens overstromingen. De storm brengt op zich al een vloedgolf mee die ongeveer 7 meter hoger dan normaal zal zijn. En daarbij natuurlijk nog eens bakken en bakken regen. De grond is al oververzadigd van de voorbije overstromingen en kan dat bijkomend water niet meer aan. Nieuwe overstromingen zijn onvermijdelijk.
Dit vind ik zo beangstigend..... De radarbeelden zijn gewoon griezelig. Om het half uur zijn er updates op het nieuws, het "monster" komt steeds dichterbij, de kroniek van een aangekondigde ramp....

Autoloos, heet, en terug naar school

In a nutshell, dat is hoe onze week er uit ziet.
De auto is ondertussen wel al in Sydney geraakt, maar wordt nu nog bekeken door de verzekeringsmaatschappij en dan hopelijk ook gefixt. Zo zonder auto leven valt wel mee, op wandelafstand vind je hier al wat je nodig hebt, ook het station. Maar ik ben er wel mijn ontsnappingsvoertuig mee kwijtgespeeld. Om te ontsnappen aan de hitte dan. We krijgen hier deze week immers de langste hittegolf over ons dak die Sydney ooit gezien heeft, meer dan 6 dagen van temperaturen die constant boven de 30 zitten. En dat is dan voor Sydney stad, vlakbij de zee dus. Hier wat meer naar het westen gaat dat vlotjes tegen en over de 40 ! Daarbovenop nog een bries die uit de totaal foute richting komt - het noorden - en dan is het zweten, puffen en zuchten compleet. Gelukkig hebben we het zwembad in de tuin gezet, dat brengt verkoeling, al vrees ik dat het water tegen het einde van de week te warm gaat zijn.
Enfin, echt zagen durf ik niet, sinds gisterenmorgen zijn 2 schilders gearriveerd die de buitenkant van het huis gaan aanpakken. Ze zijn al de hele tijd in de weer met het huis proper en plantvrij te maken, spinnenwebben weg, etc. Man, man, man, da`s afzien bij dit weer.

Gisteren is school weer begonnen. Buiten bij het moeten aandoen van sokken en zwarte schoenen ging dat verbazend vlotjes en welgemutst. Altijd spannend natuurlijk want bij welke juf zullen ze zitten en met welke vriendjes ....
Rosemarie had geluk. Emelie zit in haar klas, en de leukste jongens van haar vorige klas ook. Voor haar al meer dan genoeg om blij te zijn. Haar juf, da`s een ander paar mouwen. Heel erg streng, verschrikkelijk strikt en erg veeleisend wat orde en gedrag betreft. Een juf van den ouwe stempel dus, zo een die de rebel in mij naar boven brengt. Maar Rosemarie is gelukkig de dochter van haar vader en kan dat wel aan... (ze zal thuis dan wel de rebel spelen., denk ik dan). Bovendien gaat ze heel de eerste term over de dieren en planten van Australie leren. Ideaal voor ons meisje.
Jan-Willem`s juf kennen we nog niet. Ze is "young and skinny dus ze is zeker nog een miss, en geen mrs zoals jij, mama" (ah nee, want dan ben je niet meer "young and skinny") ;-) Hij zit bij een paar van zijn vriendjes, is blij dat hij niet meer de kleinste is op school en draagt nu met plezier zelf zijn boekentas op weg naar school. Goed gestart, lijkt me.

Queensland drama

Het nieuws van de horror in Queensland blijft maar verergeren. Drie kwart van Queensland is ondertussen al uitgeroepen tot "disaster zone". De beelden zijn schokkend de verhalen hartverscheurend. Flash floods, binnenlandse tsunami`s sleuren alles en iedereen mee. 10 mensen al dood, 78 vermist. De situatie is er erger dan de vreselijke overstromingen in 1974. En het ergste moet nog komen op donderdag en vrijdag. Het blijft er ondertussen regenen. Een onbeschrijfelijke situatie die nog maandenlang voor ellende gaat zorgen. Vreselijk voor al de betrokkenen.... Heel Australie is in gedachte bij hen.
En ondertussen laaien aan de andere kant van het land de bushfires...

Vergissinkje ?

Het lijkt wel dat de weergoden het zuidelijke met het noordelijke halfrond verward hebben. Wanneer ik de voorbije dagen met het noordelijke deel van de wereld skypte, bleek onze garderobe er ongeveer hetzelfde uit te zien : dikke wollen trui, lange broeken, dikke pantoffels. Het novemberweer hier is allesbehalve normaal. Met enkele uitzonderlijke zonnige periodes is het al bijzonder nat geweest, en bovendien erg koud. 7 graden lager dan een normaal in begin november. Het ziet er niet naar uit dat er snel verandering in gaat komen. Daarnet op het weerbericht waarschuwde de weervrouw - overigens in een bijzonder vreemd aandoende witte zomerjurk - voor sneeuw in de Alpen, de Victorian Alps zijn dat dan he ! Ongelofelijk. Zoals ik al zei, klinkt als november in Belgie. Hier in Sydney belooft het weekend en begin volgende week nog maar eens nat te zijn. En koud, tussen de 15 en de 20 graden. En geloof me, in een land waar een jas een rariteit is, is dat wreed koud. Langs de andere kant, de Jacaranda`s beginnen in bloei te komen, de straten kleuren stilaan paars. Dus verwarde weergoden of niet, de zomer komt er wel degelijk aan.

Uitwaaien

Het eerste officiele lenteweekend was eerder herfstachtig. Zaterdag behoorlijk vochtig en miezerig, zondag dan weer verschrikkelijk veel wind. Niet echt kampeerweer dus. En na al het stoere laswerk moest Jurgen nog wat afwerkingen aan de kar doen - zoals wielen er op zetten.... Hij is er nog een hele dag zoet mee geweest.
Zondag was de kar dan toch helemaal klaar voor een testritje. Na een lekker vaderdag-ontbijt reden we naar Brisbane Waters National Park voor een mooie wandeling vol lentebloemen. En hier en daar een klauterparcours, over en langs de rotsen, of door de kruin van een pas omgewaaide boom. Verder uitwaaien deden we daarna aan het strand van Terrigal.

Aan het strand was er nog veel wind, de kids vlogen alle kanten uit ;-)

There`s no such thing

Vanmorgen trokken we met enkele "mums & kids" van de Beecroft school naar de stad, voor een musical-voorstelling van het fantastische kinderboek "The Gruffalo". Voor diegenen die dit bijzondere kinderboek niet kennen : Muis gaat op stap in het donkere bos en slaagt er in Vos, Uil en Slang van zich af te slaan door hen te vertellen dat ze op weg is naar ... intant-uitvinding... de Gruffalo (een harig monster met wratten, slagtanden, stekels..., en wiens lievelingsgerecht uil, vos en slang is). Zegt Muis dan :
"Silly old fox/owl/snake, doesn't he know?
there's no such thing as a gruffalo!"
Tot haar grote verbazing ontmoet Muis even later een echte gruwelijke Guffalo ! Ook nu slaagt ze er in om te ontsnappen aan zijn klauwen. Ze vertelt de Gruffalo immers dat ze zo sterk en stoer is dat alle dieren in het bos schrik hebben van haar. En ze neemt de Gruffalo mee door het bos. En ja, wanneer Uil, Vos en Slang de muis en de Gruffalo aan zien komen, lopen die in grote paniek weg natuurlijk.... En de Gruffalo is "very impressed". Enfin, bijzonder geestig verhaal. Hoewel ik het boek al -tig keer gelezen heb, gingen de kids er weer helemaal mee in op. Die gezichtje en oogjes vol spanning en glunder, zijn zo leuk om zien !
Enkel spijtig dat de meeste kindervoorstellingen hier in Sydney behoorlijk duur zijn.

Daarna hadden we met Jurgen afgesproken in de stad om een geschikte cameratas te vinden voor onz nieuwe foto-apparaat. Die vonden we snel en hadden we nog tijd voor een wandelingetje en vier-uurtje in The Rocks.

En bij deze is onze wintervakantie begonnen. `t Is al iets warmer dan in het begin van de week, en dan nog... volgende week zaterdag vliegen we naar het rode centrum van Australie, naar Alice Springs ! (dat het daar heel deze week gaat regenen en zo mogelijk nog kouder gaat zijn dan hier in Sydney, daar zijn we even over "in denial", en denken vooral dat zo`n vreemd weer niet langer dan een week kan duren. Fingers crossed)

Koud

Sensatie alom deze ochtend ! We maakten de koudste nacht sinds 1983 mee en we scoorden zelfs een flinterdun laagje ijs op de auto. Jawadde, dat we dat hier nog mogen meemaken ! Rosemarie en Jan-Willem vinden het reuze, ze zien hier en daar zelfs al sneeuw liggen ;-) `t Is verder prachtig weer, staalblauwe hemel, zon, en tijdens de dag toch nog een erg aangename 16 graden. Binnen wil het al wel eens tegenvallen : Het winterzonnetje geraakt niet door onze dikke muren... Deze ochtend was `t net 10 graden in onze slaapkamer. Mijn rug houdt daar niet en ik loop, zit, sta, lig er dan ook behoorlijk krom en krampachtig bij.

Winter

Na een ongelofelijk natte rotweer-week, is het nu ongelofelijk mooi weer, prachtig blauwe hemel en volop zon. `s Morgens en `s avonds is het behoorlijk fris en de kinderen wachten vol ongeduld op de moment dat ze "hun adem kunnen zien". (wacht maar, als we dit weekend kamperen en om 6 uur `s morgens uit ons tent kruipen, zal `t wel prijs zijn...).
Wij doen ons best om ook weer van deze winter met volle teugen te genieten. Zondag bleven gezellig thuis, gingen vliegtuigjes gooien en fietsen in het park. Ons huis veranderde ondertussen langzaamaan in een citroen-bom. Nu elk bezoekje aan de buren "beloond" wordt met een hele doos citroenen, krijgen we een luxeprobleem. Want hoeveel citroencakes kan je eten en hoeveel vers citroensap kan je drinken ? En er staan al 2 flessen limoncello in de koelkast. Volgende project dus, citroenconfituur. Uren heeft het staan pruttelen, er ging een ferme dosis suiker in, en het werd het toppunt van "bittersweet". Op het verloren brood bij het ontbijt deze ochtend, was het toch ferm smikkelen. Onder het motto "da kan ni slecht zijn", stak ik een citroen (met wat tijm en look) in een kip, die na een uurtje braden, op een hik en een gauw opgepeuzeld was door onze kroost. `t Was dus lekker ;-)
Nog maar 20 citroenen te gaan...
Het mooie weer was ook een voltreffer voor onze tekenles op locatie. We gingen zitten in de tuin van Eryldene, een historic house in Gordon. Ik keek mijn ogen uit, en probeerde er iets van op papier te zetten......helemaal niet simpel... en ik werd dan ook graag afgeleid door een stel mooie tortelduiven.

Ze waren nat tot onder hun ondergoed ;-) Maar het moest gebeuren....als het kriebelt, moet je in de plassen springen.
Door de regen hadden de kids een hele dag in hun klas gezeten. Zelfs voor de lunch en speeltijd bleven ze daar, terwijl het buiten non-stop pijpenstelen regende. Om de speelplaats over te steken, kon je best een vlot gebruiken en de straten en riolen waren tot heuse rivieren omgetoverd.
Thuis laarzen en regenjas aan, en dan maar plitsen-pletsen. `k Had ze evengoed in hun blootje naar buiten kunnen sturen....Binnen de paar minuten waren ze immers toch nat tot op hun vel. Maar het waren wel een paar heel leuke minuten :-)

Het regent, het zegent...

Op 1 juni is hier officieel de winter begonnen, haha, zo`n winter van 15 a 20 graden overdag. Maar ook zo`n winter die bijzonder nat is dit jaar. `k Zou er mijn blog van vorig jaar eens moeten op nakijken, maar ik kan me niet herinneren dat het toen zo nat was. En natuurlijk foeter ik wel eens op de regen, vooral als die net valt wanneer we naar school moeten vertrekken, of wanneer ik gepakt en gezakt uit de supermarkt kom. Vandaag heb ik wel een keer of 5 het wasrekje verplaatst van binnen naar buiten en weer terug. Qua wisselvalligheid kan het hier tellen de laatste dagen....

Maar, zoals het met zo veel het geval is... je kan het meisje wel uit Belgie en het Belgisch klimaat halen, maar het Belgisch klimaat niet uit het meisje. En dit durf ik bijna niet zeggen, ....Maar toen voor gisteren een buiige herfstdag voorspeld was en ik mezelf al binnen zag zitten met een warme tas thee, wollen trui aan en in een dekentje gewikkeld aan mijn tekentafel, en toen het dan uiteindelijk toch een zonnige dag werd, was ik een fractie van een seconde (het was maar een fractie he) een klein beetje teleurgesteld.... Raar he, ik schrok er zelf van.
Enfin, vandaag hebben we dan een dubbele portie nat gekregen. En toen zat ik inderdaad met een tas thee, in een dekentje gewikkeld te tekenen. Erg idyllisch...
Oh ja, vooral toen Rosemarie en Jan-Willem voor de derde keer deze week met doorweekte schoenen, kousen en broeken binnenliepen. Want enkeldiepe plassen zijn onweerstaanbaar.

Hard labeur

Het was een beetje stil op blogfront deze week. Het was dan ook een doodgewone week, met onze gewone doordeweekse bezigheden. De kinderen zijn naar school geweest en hadden wat playdates, Jurgen ging werken en ik heb - naast de was, plas, boodschappen, kook,school etc - getekend en geschilderd en mijn 1ste assignment afgewerkt voor mijn graphic design course. Enig memorabel feit : de limoncello was klaar en is ondertussen al weer op ;-). Gelukkig bracht Ole ons weer een nieuwe lading citroenen.
Het was ook een redelijk koude week, en behoorlijk nat. Het droog krijgen van de was begint weer een uitdaging te worden.
Maar vandaag wilde het maar niet regenen, dus moesten we echt de tuin onder handen nemen. Dat was al langer nodig. De tuinpaden waren immers verdwenen, net zoals onze huisnummer en brievenbus, en het werd alsmaar moeilijker om in en uit de auto te stappen (de oprit werd alsmaar smaller). Nu ben ik al niet geboren met felgroene vingers, maar in een tuin als de onze hier, valt er maar weinig plezier te rapen in tuinieren. Woekerplanten en slingerplanten die je ZIET groeien...grrr. Een hele trailerlading hebben we weggesnoeid, en daarbij hebben we zeker 6 ballen teruggevonden, en ook enkele bijzonder interessante "bugs" die van Rosemarie en Jan-Willem uiteraard in een potje moesten.



Na het werk het verzet, bij Astrid en Volker. Heerlijk gegeten en gedronken (daar ging de limoncello), gebabbeld en gelachten. De kids amuseerden zich naar goeie gewoonte. Een heerlijk herfstdagje dus. ;-)

Brrrrr met een grote B

Voor al diegenen die vinden dat wij schrandelijk overdrijven in het dragen van verschillende laagjes wol of fleece: het bewijs dat het hier ook ferm koud kan zijn.... Gisteren op weg naar Lithgow reden we door Richmond, een halfuurtje bij ons vandaan. Boven de velden hing er een mysterieus dik pak mist, kinderogen zagen een dun laagje sneeuw op het gras liggen, en de thermometer stopte bij 4.3 graden. Da`s niet meer fris, da`s koud.

Gehad...

Met dit bericht krijg ik waarschijnlijk de toorn van half Belgie over mij (vooral die helft die voor de derde dag op rij vaststaat in de sneeuwfile)... tja, dat neem ik er dan maar bij, en me troostend aan de gedachte dat mede-Sydneysiders mij groot gelijk geven, ga ik het dus maar zeggen :

Ik heb het gehad ! Ik heb er genoeg van ! Van de zomer, van de warmte, van die vochtige, plakkerige hitte die hier in Sydney blijkbaar bij februari hoort. Man, ik wil het gewoon nog eens fris hebben, ik wil niet meer de hele dag lopen te zweten, ik wil nog eens een trui moeten aandoen. Ik word stikjaloers van al die mooie sneeuw-foto`s uit Belgie. En ik snap totaal niet waarom ik vanuit Belgie allemaal berichtjes krijg met gezeur over dat mooie winterweer, al dat gesnak naar warmte, pffff, ferm overrated ;-)

hmmm, ja....lap, boontje komt om zijn loontje, want terwijl ik dit zit te typen, begint het hier weer te plensen, en `t is vrijdag-avond, en `t weekend begint dus.
Wij willen er op uit trekken, nog eens het strand op en de zee in. Als ik nu stop met zeuren, wilt het misschien wel een beetje droog blijven.

Enfin, het moest even me even van het hart. Het is bij deze dus nogmaals bewezen dat het gras altijd groener is aan de overkant en ook dat er geen beter medicijn tegen zeuren is dan wat afwisseling. Laat het hier dus maar lekker wisselvallig weer zijn.

Nat

Waar blijft het vandaan komen ? Regen, regen en nog eens regen. En dan heb ik het niet over miezerige druilbuitjes. Die zijn er uiteraard ook, maar die noemen we ondertussen bijna de "drogere periodes". Pijpestelen, stortbuien, zondvloeden... dat is de woordenschat die meer van toepassing is. Al dagenlang.... De tuin is omgetoverd in een herfsttafereel met grote plassen en afgevallen takken en bladeren. Mijn engelengeduld wordt weer aangesproken om de was droog te krijgen. De bloedzuigers - die wel van wat vochtigheid houden - kropen zelfs tot in Jan-Willem`s kamer.
Heel de week probeerden we met de fiets naar school te gaan, (op een school van 700 kids, zijn die van ons de enigen die dat doen, maar da`s een andere discussie), maar ik denk niet dat we een keer droog zijn thuis gekomen.

Het lijkt wel een jaarlijks terugkomend fenomeen. Toen ik even terugkeek op de blog van vorig jaar, zag ik dat het vorig jaar na de hittegolf en dramatische Black Saturday, ook een tijdje vroegtijdig herfst was. Nadien werd het weer beter, dus er is hoop. Vanaf dinsdag zouden het weer variaties op "fine" en "mostly fine" moeten zijn.

Maar zoals steeds zijn ook aan dit regenweer voordelen. Er staan immense plassen in de weg en de kids vinden het reuzefijn om daar niet zo traag door te rijden. Wel even opletten dat er geen voetgangers zijn. Jihaa, splaaaaasshhhh !!!!
Wandelweer was het ook niet echt dit weekend. Een ritje met de auto dan maar. Een 4WD track, ten noorden van Lithgow, in de uitlopers van de Blue Mountains, in het gezelschap van Bart, Sabine, Anne, Filip, Peter, Shirley, May, Luc en alle kids. Tot groot jolijt van alle kids (groot en klein) lagen ook op dit pad heel veel plassen. Jurgen vond dat ik maar moest rijden, en dat ging hoor. Bergje op, rotsen af, door de modder... Leuk !
Onderweg genoten van wat mooie uitzichten, gepicknickt, ... en het bleef uitzonderlijk droog. Aan `t einde van het pad, lag een gigantische boom over de weg. Geen doorkomen aan. Voor de kids was `t een prima plek om zich goed uit te leven. Voor de mannen de geschikte plek om eens echt te gaan off-roaden. ` Avonds hebben we nog kunnen barbecuen, maar dan was het toch gedaan met de chance....het begon weer te regenen. En nog geen klein beetje, `t was weer van het type zondvloed. Van in de Blue Mountains tot thuis. Hier in Beecroft stonden de straten blank, we reden precies door een gigantische car wash (wat een geluk dat wij een snorkel hebben op de auto ;-)

Thuisgekomen bleek de overdosis regen ook teveel te zijn geworden voor ons dak. In de living en onze slaapkamer liep het water langs de muren naar beneden....langs den binnenkant welteverstaan. Handdoeken en emmers aangesleept en ik heb eens met een bezwerende blik naar de regen gekeken. Veel heeft het niet geholpen. Gisteren was er nog meer regen - wel geen stortbuien meer. Voor nog meer nattigheid gingen wij dan maar plonsen en glijden in het zwembad en zijn daarna - lekker winters - stoofvlees gaan eten en Leffe gaan drinken in het Belgian Beer Cafe !

Nog wat andere foto`s van de track

Meat on her bones

Rosemarie leek zich beter te voelen, maar haar koorts bleef maar duren, en ferme hoest en keelpijn. Na een week thuis, zou zo`n virus toch moeten ophoepelen he ? Niet dus, dus vanochtend toch nog maar eens naar de dokter. Nadat hij haar gemeten en gewogen had, zei hij dat ze wel wat meer "meat on her bones" mocht kweken....
Rosemarie is niet vreselijk mager, maar ze eet verschrikkelijk traag en daarom - naar mijn goesting - niet altijd genoeg. De uitspraak van de dokter was dus wel koren op mijn molen. Wij dus naar de bakker voor haar favoriete brood en ik vroeg haar even na te denken over welke snoeperij ze eens graag wilde. Je verwacht je dan aan een of andere calorie-bom a la donuts of croissants. Maar na heel lang nadenken, zei Rosemarie : "ik wil wel wat komkommer !" Dat "meat" is dus nog niet voor direct...

Dit weekend geen kampeer-of andere plannen en met de "zieken" blijven wij dus maar eens een weekendje thuis, op `t gemakske, beetje binnenzitten, want `t is weer zo`n "scorcher", wreed heet dus, zo ergens tussen de 35 en de 40 (onder thermometer-hut ;-). Jurgen heeft niet stilgezeten... Die ging mee helpen verhuizen bij Bart en Sabine en heeft dan ook meteen een paar literkes zweet verloren.
Morgen weer een heerlijke, draaglijke 27 a 30 graden...

Gezelschap

Waarover zal ik het vandaag eens hebben...mogelijkheden zat eigenlijk ....
De Melbourne Cup Race bijvoorbeeld, de belangrijkste paardenkoers van het jaar, "the race that stops the nation". De race waarvoor ieder zichzelf respecterende Australische vrouw zich compleet in `t nieuw steekt, inclusief hoofdtooi, en dan gaat lunchen en champagne drinken. De race waarop zo goed al iedereen wel een gokje waagt. De race, waardoor ik daarstraks om 15u, moederziel alleen door centrum Beecroft wandelde. (iedereen zat immers aan radio of tv gekluisterd)....
Hmmm, er wordt al zoveel over die race geschreven, toch maar niet dus.

Het weer dan, altijd een dankbaar onderwerp...: vandaag vlotjes boven de 35. Was het 39 ? of "maar" 37 ? In ieder geval kwam de warmte met een stevige haardroger-wind aangewaaid uit het noorden. Absolute overrompeling in de school-canteen (waar ik middagshift had). Wel 500 ijsjes, jellysticks, juice pops, pineapple pops etc verkochten we (ja, ijsjes op school... da`s voor een ander blogverhaal).
Vannacht komt een "southerly change" aangevlogen, koude lucht dus, en morgen terug maar 23 graden en buien.
Ach, het weer, het is ook altijd wat.

Nog altijd in dubio over het blogstukje van vandaag, stapte ik daarnet onder de douche. Zonder bril uiteraard, en dus met een papieren frankske. Het duurde immers even voor ik doorhad dat die groen/bruine vlek naast de douchegel een ongewenste douchegenoot was. Een kikker meerbepaald !!! We leren het echt niet he, om de muggedeuren dicht te houden. Ocharme het beestje ook. Waarschijnlijk op zoek naar wat verkoeling in huis, in de douche. Met een beetje hulp een aanwijzingen, is hij zelf terug naar buiten gesprongen. Kan hij samen met de cicades, de possums, de kookaburras en de uilen voor de nacht-achtergrondgeluiden zorgen.

En zo raakt een blogstukje weeral gevuld...

Zandstorm (2)

Nog wat interessantigheden over de zandstorm die vannacht en vanmorgen over Sydney raasde :
De zandstorm-wolk was enorm groot : 150 km breed en wel 600 km lang. De halve staat van New South Wales was er door bedekt.
De zandstorm heeft een afstand van 1500 km afgelegd. Gisteren was Broken Hill (1500 km van Sydney) geheel "blacked out". Vannacht en vanochtend is de storm dan als een oranje furie in de richting van Sydney en de kust geraasd. Daarna keerde hij naar Brisbane die nu onder het stof zouden zitten.
75.000 ton stof per uur werd in zee gedumpt (dat zijn heel wat vrachtwagens !)
Luchtvervuiling en de gevolgen ervan voor mensen met asthma was de hot topic op radio en tv : op een normale dag wordt +/- 10 microgram aan stofdeeltjes per kubieke meter opgemeten. Vandaag was dat meer dan 15000 !!!!! Even ter vergelijking : bij een bushfire zijn het er "maar" 500.
Volgens de meteorologen was het de ergste zandstorm ooit, zeker de oranjeste, maar in de toekomst zou dit vaker gaan gebeuren : opwarming van de aarde, nu versterkt door El Nino effect etc.
Volgens Jan-Willem kwam het stof uit de ruimte, van andere planeten. Yihaa, the real Armageddon !

Uiteraard zijn er ook goeie kanten aan deze storm :
De glazenwassers en de car washers doen de komende dagen gouden zaken. De water restrictions zijn zelfs tijdelijk opgeheven. Iedereen mag naar hartelust de hele dag door staan sproeien.
Hier en daar wordt misschien iemand een beetje meer bewust rond de gevolgen van de climate change en gaat er dan hopelijk ook naar handelen.
En uiteraard : `t is weeral iets om over te vertellen en `t heeft prachtige foto`s opgeleverd (moet een topdagje geweest zijn voor alle hollanders hier in Sydney ;-)

Zandstorm

Net als je dentk dat het hier de afgelopen weken wat saai was in het weer-domein (alle dagen "mostly fine" en 20 a 25 graden), krijg je dit op je dak :
Een heuse zandstorm !
Vanochtend werden we wakker in een oranje, rode gloed. Een zandstorm zoals Sydney er nog niet vaak een gezien heeft. Qua wind valt het hier voorlopig nogal mee, maar het lijkt wel mist, en de zon lijkt er ook niet door te raken. Voor de rest van de dag. Heel vreemd, beetje spooky. Ik voel het ook in mijn neus, `t is precies of je hebt een paar honderd 100km over dirt roads gereden hebt.

Oorzaak van dit ook wel mooie fenomeen is uiteraard wind. De afgelopen dagen heeft het heel erg veel gewaaid in outback New South Wales en South Australia. Die streken zijn door de aanhoudende droogte erg stoffig. De wind heeft al dat stof opgepikt en naar Sydney gebracht.

De ferries in de haven varen niet uit omwille van de mist en op de luchthaven en de weg draait het ook niet als normaal. Voor later op de dag is stormwind voorspeld. Dat gaat hier dus nog wat geven.

Om 7u vanochtend zag het er bij ons zo uit : (zie ook onze nieuwe auto die er gisteren nog helemaal spic en span uitzag) :




En dan een fotootje van het internet geplukt : vroeger op de ochtend was het nog een pak roder.....



Op de website van de Sydney Morning Herald staan nog veel meer erg coole foto`s