Tim Minchin in de Opera House

Toen we enkele maanden geleden het Opera House bezochten, vonden we de Concert Hall zo mooi dat we er graag eens naar toe wilden voor een concert. Op goed geluk koos ik "Tim Minchin vs the Sydney Symphony". Na wat googlen en youtuben, bleek die Tim Minchin een in London wonende Australier te zijn, die bijzonder, bijzonder geestig is. Hij zingt de meest grappige, mooie, diepzinnige liedjes - waarin hij alle gevestigde waarden in vraag stelt en de draak steekt met zichzelf en de rest van de wereld. Hij begeleidt zichzelf daarbij op vleugelpiano. Hij ziet er uit als een verloren gelopen punker, skinny jeans, piekhaar, zwartgeschminkte ogen en loopt de hele tijd op blote voeten. Speciaal geval dus. In de UK is hij populairder dan hier in Australie. Hier rondom ons in Beecroft kende niemand hem echt, maar dat heeft misschien meer met conservatief Beecroft te maken, want de Opera House was voor alle 4 de avonden al weken op voorhand uitverkocht. En de mensen rondom waren grote fans en laaiend enthousiast. De rij achter ons zaten trouwens de mensen met wie we op Kangaroo Island met Kerst een idyllisch kampeerplekje deelden. Zij waren toen voor 3 maanden op stap met hun kroost, wij vertrekken binnen 3 weken. De wereld is klein, zo klein. We hadden trouwens hele goeie zitjes, mochten ons drankje mee de zaal innemen - zouden ze in Belgie nog eens een voorbeeld aan kunnen nemen, pintje meepakken in het theater - en hebben er dus kei-hard van genoten. De volgende keer : allen daarheen, zou ik zeggen.
Voor wie nieuwsgierig is, enkele clips van youtube geplukt.

Not perfect


If you open your mind too much


White wine in the sun


If you really love me



Jurgen en ik hadden er trouwens een heel dagje in de stad van gemaakt, beetje rondlopen, rondkijken en wat eten en drinken. We maakten ons de bedenking dat de volgende keer dat we nog eens met zijn 2 op stap zullen gaan, dat dat waarschijnlijk in Antwerpen zal zijn...
De kids hebben het ook weer naar hun zin gehad, de laatste sleepover bij Bart en Sabine, en aan het enthousiasme (not !) waarmee ze ons vanmorgen begroetten kunnen we alleen maar concluderen dat het weer leuk was !

Zwemmen

Deel 2 van ons kinderloos weekend brachten we opnieuw in de stad door. Aan en in het Andrew (Boy) Charlton zwembad, een van de vele openluchtzwembaden in Sydney-, genoemd naar de Australische zwemkampioen uit de jaren `20 en `30. Het zwembad ligt helemaal aan de rand van de Botanic Gardens met een mooi en interessant zicht op de legerbasis en de Finger Wharf in Woolloomoolloo. De strakblauwe hemel en de 30 graden maakten er een perfect zwemdagje van. Jurgen en ik namen de "recreational" lane, met ons Belgisch schoolslagje zijn wijn natuurlijk niet opgewassen tegen het Aussie freestyle-geweld. Want dit zwembad is een echt zwembad, geeen plonsbad ! Toch goed gezwommen ge"chilled" aan de rand van de pool.
Er vlogen opvallend veel vliegtuigjes en helicopters rond boven de haven, en er leek wel wat op til in de stad... Toen we naar het zwembad reden over de Harbour Bridge, stonden allebei de bogen van de brug helemaal propvol met mensen en hing er een helicopter vlak voor de top van de brug. Ja, we hadden het al kunnen raden. Oprah... Ze stond helemaal bovenaan de brug, met heel haar gevolg ! En om en rond Mrs Macquarie`s Chair - in de Botanic Gardens, vlakbij het zwembad - stonden nog de overblijfselen van het zwaar beveiligde privefeest dat ze er gisteren gaf, inclusief met vuurwerk (dat we gisteren hoorden). Wat een circus brengt die met zich mee !

Vanmiddag haalden we onze kroost terug op, die waren niet bepaald blij ons te zien....we hadden nog veel langer moeten wegblijven. Altijd een goed teken dat zij ook een superweekend hadden. Gelukkig, toen ze daarnet doodmoe in hun bedjes kropen, hadden ze wat extra moederlijke knuffels nodig.

Uit

We hebben dit weekend de kinderen uitbesteed. Tot hun groot plezier, want ze mochten logeren bij Bart en Sabine. Wij vonden het een goeie moment om wat te citytrippen in onze eigen stad en de dingen te doen die niet erg hoog op een kinderlijstje van favoriete dingen staan. Slenteren over marktjes en langs straatjes, beetje winkelen, lekker eten, mensen kijken.... Eerst naar Paddington Markets - altijd een topper - en dan zigzag door Paddington en Surry Hills. Surry Hills en omgeving zijn echt erg, erg leuke buurten - ik blijf enorm van zo`n stadsleven houden, er valt altijd wel wat te beleven en als je even van de hoofdstraten wegwandelt is het er heel rustig. (Maar de huizen zijn piep-klein, dus niet zo kindergeschikt, en vooral - waar blijf je met al je kampeerspullen ?) Uiteindelijk zijn we bij een Thai op een terras beland voor lekker eten en een prima zicht op hoe kortgerokt Sydney uitgaat op veel te hoge hakken ;-)
Gezellig !

Nostalgie in een glas

Een tijdje geleden herinnerde ik me een lekkernij die ik vroeger al wel eens bij mijn oma en opa kreeg. Een glas appesiensap met een bol vanilleijs erin. In mijn herinnering kwam dat altijd in een doorzichtige beker van donkergele plastiek, maar dat doet verder niet ter zake. De kinderen vonden het een bijzonder intrigerende combinatie en wilden graag eens proeven. Ze waren meteen verkocht. Ook ik vind het nog altijd smullen.
En voor wie nu "jakkie" denkt... toch maar eens proberen. Je weet niet wat je mist.

City Farm met Jan-Willem`s klas

Een van de geneugten van het huisvrouw-spelen is dat ik tijd genoeg heb om veel op school te helpen. Als class-parent van Jan-Willem`s klas mocht ik vrijdag zelfs mee op uitstap naar de kinderboerderij. En ik heb er een koe mogen melken ! Om een of andere reden had ik altijd gedacht dat er een veel dikkere straal uit zo`n uier kwam. Niet dus. `t Is zo`n piepklein straaltje. Dat moet vroeger nogal een tijdrovende bezigheid geweest zijn om koeien te melken. Amai ! Jan-Willem was uiteraard in zijn nopjes tussen al de beesten.

Stapel

8 jaar getrouwd en nog steeds stapel op elkaar (meestal dan toch - kwestie van het een beetje spannend te houden ;-)
Daar gingen we gisteren een stapeltje op eten. In Darling Harbour, bij Jordons Seafood Restaurant. We kregen er een indrukwekkende stapel-toren met vis voorgeschoteld. Niet bepaald "fine dining" wel allemaal lokale lekkernijen. We hebben hard ons best gedaan om het op te krijgen, maar het is niet helemaal gelukt....Volgend jaar nog eens opnieuw proberen ?

Feest !

Op dinsdag was de vakantieboel net opgeruimd, de koelkast was net terug gevuld geraakt, en toen landden oma en opa in Sydney ! Na een lange vlucht die verrassend goed was meegevallen zagen ze er dus ook nog verrassend fris en monter uit. Wat een blij weerzien ! De volgende dagen gaan we samen met hen Sydney nog eens herontdekken. Volgende week gaan ze een paar dagen naar het rode centrum. De kinderen genieten uiteraard weer honderduit.
Mooi verjaardagsgeschenk ook voor mij om zo met familie te kunnen klinken op weer een jaar erbij...Ik ben ferm in de watten gelegd met allerlei moois en Belgisch lekkers. Ik kan het nu wel aan denk ik, zo 37 zijn. Al stel ik me toch de vraag wat ik ervan moet denken als mijn eigen vader het nodig vindt een foto van mij te gaan fotoshoppen, kwestie van er wat beter uit te zien - rimpels weg, wallen weg, grijze haren wegtoveren..... !!! hahaha, van uw eigen vader moet ge het hebben he ! Maar `t zag er wel schoon uit, misschien dat ik me toch maar eens een potje rimpelcreme moet cado doen.

Gevonden !

Zeker nu het winter is, sta ik wel eens graag achter mijn kookpotten om nieuwe lekkernijen te ontdekken. Dat ik nu veel meer tijd heb, zal er ook wel voor iets tussenzitten. Maar ook in Belgie probeerde ik toch minstens 1 keer per week een nieuw kookboek-recept uit. Een nieuw continent, nieuwe ingredienten, nieuwe smaken, doen die goesting alleen maar toenemen. Ik was al een tijdje op zoek naar een kookboek van een Australische kok, maar vond niet meteen mijn goesting : ofwel te gewoon (te Europees), ofwel met te veel "vreemde" ingredienten, die je maar 1 keer gebruikt e waardoor je na enkele weken met een kast vol rariteiten zit. Maar nu heb ik hem gevonden....een goeie mx van vanalles en nog wat. Dankzij de razendpopularie tv-kook-wedstrijd Masterchef .... Gary Mehigan. Zijn kookboek "Comfort food" ligt hier reeds enkele weken op de bovenste plank. Of beter, het werkblad. Tot nu toe is alles al heel erg in de smaak gevallen. Het hele huis geurt nu naar brownies, en omdat een stoofpotje de dag erna nog lekkerder is, stond vanmiddag de "lamb stew" voor morgen al te pruttelen. We hebben voor dit weekend een cabin geboekt in Port Stephens (2 uur ten noorden van Sydney). Geen tent deze keer, wel een houten hutje, zelfs met verwarming, maar na een winterdag zon en zee, zal het toch smaken (hoop ik dan toch)

Nog altijd bezig

Met de schoolterm terug goed op gang, heb ik ook weer tijd om me creatief uit te leven. Ik zei al dat ik aan de cursus Graphic Design ben begonnen. De eerste module - Design History - heb ik ondertussen afgewerkt, ook het daarbijhorende assignment (waar ik trouwens een leuke A+ score op heb behaald). Tussen die soep en patatten door probeer ik ook nog wat te tekenen voor mijn Botanical Drawing Class, ook al omdat vooral Jan-Willem heel vaak iets opraapt in de bush...."voor jou mama, kan je dat eens tekenen". En als dat nog niet genoeg is, schilder ik nog wat.
Straks begin ik met module 2 van de cursus en dan moet het wat ingetogener... `k moet tientallen schetsjes maken die een beweging of emotie weergeven, maar `k mag enkel een stip, een lijn of een vlak tekenen. Dat wordt interessant.


enkele botanische frutsels, ik ben nog steeds een fan van potloodtekeningen, en van waterverf heb ik nog altijd wat schrik


van acrylverf heb ik minder schrik ;-)

Gelukt

Met enige trots kan ik melden dat niet alleen ikzelf, maar ook de auto (en Jurgen) het weekend overleefd hebben. Meer nog, ik heb het zelfs blutsvrij gehouden. En da`s echt niet omdat het maar een watjes-terrein was....
Onze 4WD-weekendcursus bestond uit 2 delen : het rijden zelf en de recovery (of wat je moet doen als je ergens beter niet gereden had). Ik kreeg uitstel van executie en ging zaterdag aan de recovery. Jurgen kroop achter het stuur en zag dat helemaal zitten. Ik zat nog met een ferm ei in mijn broek... reservewiel onder de auto vandaan halen, bandenspanning regelen, nog even een kapotte band fixen,... kvond het allemaal al spannend genoeg.
Tijdens de recovery kregen we haarfijn uitgelegd- en hier en daar op smaak gebracht door uit het leven gegrepen horrorverhaaltje - wat er allemaal mis kan gaan. En hoe je dat dan kan proberen oplossen met kabels, snatch straps, winches enzovoort. Uiteraard moesten we ook zelf een aantal auto`s uit de zogezegde problemen halen. Viel allemaal wel mee.... Eigenlijk moet je gewoon met een grote bocht om mogelijke problemen heen rijden en als je dat niet doet, moet je goed gezelschap kiezen (`t is te zeggen, ervoor zorgen dat je altijd slimmere, sterkere en beter uitgeruste kompanen hebt ;-)
Weersgewijs was het ook een spannend weekendje. Wat zaterdag begon als een gewone rustige zomerdag, ontaardde tegen de middag in een gigantische zondvloed. Verschrikkelijke stortbuien, hagelbollen, donder, bliksem en nog meer stortregen. In een mum van tijd bulderde een rivier van meer dan een halve meter zowat dwars door het kampterrein en dwars door de tent van een ongelukkige familie... In de 12 jaar dat de instructeurs er al komen, hadden ze nog nooit een druppel water in de kreekbedding zien staan. Nu liep daar een kolkende stroom. Gelukkig konden we tussen de recovery-oefeningen wat recovery-werken aan onze tent doen. `s Avonds bij `t kampvuur droogden we onszelf en onze matrassen, en hadden zo toch een droge nacht.
Jurgen vond het rijden heel erg leuk, alle obstakels waren redelijk goed gegaan, enkel van de konvooi-procedure kreeg hij stress. Helemaal op mijn gemak werd ik er niet van, maar toch heel goed geslapen, dankzij de regen die eindelijk ophield...
En ja, dan was het zondag en was er geen ontkomen meer aan. Hup, achter `t stuur en rijden maar. Eerst "opwarming" : "je moet gewoon maar volgen" zeiden ze... Jongens, jongens, wat was me dat, door ware loopgraven vol modder, langs erg smalle en vooral erg schuine paadjes tussen de bomen bergop en bergaf. Alle geluk dat ik alleen in de auto zat, dat ik niet wist waar ik was, dat ik midden in het konvooi zat, en dat ontsnappen dus geen optie was. Maar leuk vond ik het niet. Bij de afdaling met gekruiste assen kreeg ik het helemaal... Man, dat zag er zo scary uit.... Je rijdt dan maar op 2 wielen, de andere 2 hangen ergens (hoog) in de lucht te bengelen, dan gaat dat afwisselend naar de andere wielen, en zo rijdt en schuif je hotsel de botsel de bobbel-piste af. Maar.....zo griezelig als dat er uitzag, zo ongriezelig was het om het zelf te doen. In de auto voel je er zo goed als niks van dat je maar op 2 wielen rijdt. En er stonden een bende instructeurs langs de obstakels die rustige en precieze instrcuties geven, Het ging me zelfs redelijk vlotjes af. Tja, en dan had ik de smaak te pakken, ik kreeg vertrouwen in de auto en mezelf, en toen ging ik er voor ! Ferm steile hellingen af en meteen weer op, door kreekbeddingen, vlotjes over de losse grind,...Zelfs het achteruit parkeren enkel met behulp van de zijspiegels lukte van de eerste keer ! Dan ... op naar de vijver : auto ingepakt, verstand op nul gezet en blub, blub blub het water in. Wat leuk !
Ik was erg trots en blij toen het allemaal afgelopen was. Jurgen ook. Nu zijn we dus officieel toegelaten tot de Toyota Landcruiser club. Van nu af kunnen we mee op trip, nog veel meer cursussen volgen (Jurgen dan toch), oneindig veel veranderen en uitbouwen aan de auto en vooral met een geruster hart op stap gaan.
Veel foto`s hebben we niet getrokken, mijne kop stond er echt niet naar....Toen ik de foto van de vijver-crossing aan Jan-Willem liet zien was die behoorlijk onder de indruk en vroeg ie meteen wanneer we dat nog eens gingen doen. Tja, de appel valt niet ver van de boom he.

De kids hadden ondetussen ook een erg leuk weekendje opzitten. Zij mochten logeren bij Sabine en de kids en hebben non-stop gespeeld. Super, super bedankt en laat ons nu maar snel eens samen op stap gaan he !



Sfeerbeeld van een anders poeierdroge, stoffige kampplaats. Dit zijn beelden van zaterdag. Op zondag was de rivier terug compleet verdwenen.

Banksia

Sinds het begin van de laatste schooltrimester vorige week, ben ik ook met 2 cursussen gestart. Yoga en Botanical Drawing and Painting. Uiteraard 2 heel verschillende dingen, maar allebei wel heel ontspannend (niet dat ik dat nu zo dringend nodig had, maar soit...)
De cursussen worden georganiseerd door Community Colleges waarvan er hier verschillende in de buurt zijn. Er is een gigantisch aanbod van cursussen, van snit en naad, over buikdansen tot chinees. Ik weet niet of het in al die cursussen zo is, maar bij de 2 die ik volg daalt de gemiddelde leeftijd wel drastisch als ik daar binnen stap, maar dat kan ik me eigenlijk niet aantrekken.
Het tekenen en schilderen is echt leuk, we moeten nu eerst in potlood tekenen, wat je ertoe dwingt om heel aandachtig te kijken naar wat je tekent, om zo te ontdekken wat donker en wat lichter is....Niet simpel, maar `t is verrassend hoeveel meer detail je zo ontdekt. Het gaat nog wel heel erg traag bij mij. De eerste les had de lerares een bloem bij, mijn tekening was niet afgeraakt, maar tegen dat ik thuis wilde verder tekenen had die natuurlijk al de geest gegeven. Vandaar dat ik nu maar mijn toevlucht heb genomen tot een gedroogde banksia....

Krabben waar het jeukt

Vandaag zijn Jurgen en ik officieel de "7 year itch" binnengetreden. Ik weet niet zo goed wat ik me daarbij moet voorstellen. Na 7 jaar ben ik nog altijd reuze-blij dat ik met Jurgen getrouwd ben. En ja, ik krijg wel eens de kriebels van hem, maar meestal zijn dat van die leuke ;-))

Eentje van 7 jaar geleden.....

The Outback

Ik wil al een tijdje een reeksje met Australische native bloemen en planten schilderen, maar ik weet begot niet hoe er aan te beginnen. Ik heb me dan ook ingeschreven voor een reeks "Botanical Drawing and Painting" lessen. Vanaf oktober, na de lentevakantie begin ik eraan. Ben benieuwd en heb er zin in. Tot dan "frutsel" ik verder.

Dit noem ik "The Outback" omdat het begonnen is met een foto van de Mundi Mundi Plains nabij Broken Hill. Deze paasvakantie genoten we er nog van de allesbehalve eentonigheid, kleurenpracht en lichtspel in de outback.

27 augustus 1999

Vandaag dag op dag 10 jaar geleden hebben Jurgen en ik elkaar voor het eerst ontmoet. Het was een vrijdagavond in Antwerpen en met 2 vriendinnen vertrok ik naar Friesland voor een weekendje zeilen op het Sneekermeer. Enkele weken daarvoor had ik in Thailand rondgetrokken en daar Sam en Kristin leren kennen. Met hen gingen we nu zeilen. Of we nog iemand konden meenemen in de auto naar Friesland ? Ja, natuurlijk. Ok, `t Is een zekere Jurgen, woont in `t stad, vrijgezel, 27, surfer..... hmm, klinkt wel wat.
Wij dus mooi Jurgen gaan ophalen, die meteen op de achterbank werd gezet en onderworpen aan een kruisverhoor onderworpen : Wie zijt gij, wat doet gij, vanwaar komdegij ? Kan je je er iets bij voorstellen ? 3 taterende Antwerpse vrouwen, 1 Oost-Vlaamse man ? Paul Jambers is er niks tegen.
Het werd een bijzonder avondje, want voor we uiteindelijk in Friesland op de camping aankwamen, hadden we al op de Nederlandse fietspaden gereden (zo een dat helemaal apart ligt, met de auto) : ah ja, ze hadden ons gezegd vanaf een bepaald punt de kleine baantjes te nemen. Dus het eerste beste dat we tegenkwamen, zijn we ingeslagen, maar toen de stippellijn op de weg ineens in het midden van de auto zat, en we over zo`n piepklein rondpuntje moesten, kregen we toch wat argwaan. Om dan van dat fietspad te geraken moesten we een bruggetje over waar stond max 500kg (of was het 1500kg - in mijn herinneringen is het misschien allemaal nog wat straffer dan het echt was). Soit, Wij met de auto er toch over, we hebben er zelfs niet aan gedacht uit te stappen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor de avond om was, was ik verkocht en wist ik ook dat ik met Jurgen wilde trouwen. Maar ik wist niet dat mijn geduld nog zooooo lang op de proef ging gesteld worden. Daarover later dit jaar meer, als we dan echt onze 10-jaar-samen vieren. Geloof me vrij, da`s nog niet voor meteen ;-)
Veel later bleek ook dat de uitnodiging voor het zeilweekendje niet zo onschuldig was. Meester koppelaars Sam en Kristin hadden Jurgen al van in Thailand op de hoogte gebracht van de Antwerpse vrijgezellen. En helemaal niet toevallig moest Jurgen die bewuste vrijdag wat "langer werken", waardoor het echt toch het beste uitkwam om met ons naar Friesland te rijden. Om maar te zeggen : toeval bestaat niet, en het lot moet je af en toe een ferm handje helpen. Sam en Kristin blijven wij wel voor het leven en eeuwig dankbaar !

Gespreksonderwerp vanmorgen op school met enkele andere vrouwen : de extra dingetjes die we `s avonds doen als onze mannen op businesstrip zijn

*extra slot op de deur
*gsm in de aanslag op nachttafel
*sleutels op het lege hoofdkussen
*lichtje aanlaten in de gang
*nog eens extra gaan kijken of alle deuren wel goed op slot zijn

maar voor de rest zijn we heel geemancipeerd en staan we ons mannetje, hoor ;-)

Nog 3 keer slapen en Jurgen is weer terug .

Womens` Business

Meisjesdag vandaag. Vanmorgen ben ik met Rosemarie naar het Botany Bay National Park getrokken voor een Aboriginal Womens Business workshop - enkel vrouwen en meisjes waren welkom. Onze gids was Pamela, een enorm goedlachse vrouw van de Darawal, de oorspronkelijke bewoners van de streek ten zuiden van Sydney. Ze nam ons eerst mee de bush in - de "supermarket" zoals ze zelf zei - en toonde ons hoe planten en bomen gebruikt worden voor allerlei doeleinden, als medicijnen, bescherming tegen insecten, voedsel, gereedschap en ga zo maar door. Dat alles met heel veel luisteren naar en respect voor de natuur, want ze zorgen er altijd voor dat ze de planten of bomen niet doden, dat er het volgende seizoen altijd nog meer zal zijn, etc. Pamela wees ons ook op tekens van de natuur, bv. aan welke planten ze kunnen zien welke vissen ze kunnen vangen, of wanneer de walvissen er zijn. Mooi en boeiend, zo in en met de natuur leven. Ze vertelde ook dat stilaan en eindelijk de huidige generaties aboriginals terug trots beginnen worden op hun cultuur, hun tradities, de taal terug beginnen leren etc. Decennia (eigenlijk 200 jaar) lang werden ze als minderwaardig gestigmatiseerd en op de duur gingen ze zich ook zo gedragen met alle gevolgen vandien. Nu komt daar verandering in en da`s goed, want zoals van alle culturen, kunnen wij er nog heel wat van leren.
Na de wandeling tijd voor een hapje, heerlijke "bush tukka" - eten uit de bush, verse broodjes met confituur van bush vruchten, lilli pilli, quandong berries en onze favoriet Rosella, van wilde native hibiscusvruchten. Na het "shoppen in the supermarket" en lekker eten, tijd voor juweeltjes.... Womens Business nietwaar. Van een speciaal soort riet hebben we armbandjes gemaakt en versiert met pareltjes. Mooi, leuk, ....Wat een topdagje.
Botany Bay is ook de plek waar James Cook op 28 april 1770 voor het eerst aan land is gekomen in Australie en naar die plek ben ik met Rosemarie nog even gaan kijken. Nu is Botany Bay zowat de haven van Sydney, dus dat ziet er wel helemaal anders uit dan 240 jaar geleden. Maar toch een bijzondere plek, een bezoekje meer dan waard.
En toen kwamen Rosemarie en ik thuis en daar waren de jongens allemaal klusjes aan `t opknappen. Super toch ?! We gaan dat nog doen, van die meisjesdagen.

1ste Moederdag !

`t Is te zeggen, de eerste keer dat we het in mei gevierd hebben. Een klein beetje Antwerpenaar viert moederdag op 15 augustus en vindt het hele mei-gebeuren een "commercieel gedoe" ;-))
Maar nu zijn we hier en "when in Rome, do as the locals do...", dus werd ik zondag door mijn kids in de bloemetjes gezet. Jan-Willem`s kunstwerkje kreeg ik op vrijdag al toen ik uitgenodigd was op de morning tea op zijn school. Na een beetje een moeilijke start voor Jan-Willem op zijn Australische school, deed het echt deugd om hem daar heel erg te zien spelen met zijn vriendjes, hem te horen ratelen in `t Australisch...hij keek niet naar me om, en dat vond ik super.
Rosemarie was wel voor een beetje suspens te vinden en wilde het overhandigen van haar verrassing "met papa bespreken" en ze hebben dan op vrijdagavond ook lang "vergaderd in de dressing". Heel ernstig allemaal. Op zondagochtend was het dan eindelijk zo ver...nog in mijn slaapzak mocht ik het cadootje openmaken : een mapje "for important papers" en een boekje met "coupons", voor allerlei verwennerijen, van "one hug" , over "a back rub", "breakfast" tot "a bubble bath without interruptions". Hmm, ze weten duidelijk erg goed waar mama`s het meest van genieten. Zondagmiddag liepen we in Terrigal dan nog langs een snoepwinkeltje en daar zag ik de educatief totaal onverantwoorde maar oh zo lekker vampierensnoepjes liggen... Uiteraard heb ik die van de vader van mijn kinderen gekregen, en ik mag ze allemaal voor mezelf houden !! Wat is moeder zijn toch heerlijk.
Bij de foto`s 2 uit de oude doos, met een pasgeboren Jan-Willem en Rosemarie. Kan je zien wie wie is ?

Mijn gebeden werden aanhoord.... of toch net niet

Nog maar een paar weken geleden heb ik hier nog mijn beklag geuit over de totale inefficientie aan pompstations - vooral omdat je hier niet aan de pomp zelf kan betalen en steeds het winkeltje binnen moet met allerhande en vooral langdurig oponthoud tot gevolg.
En zie hier, dit kreeg ik vandaag in mijn mailbox :

Hi Eva,
Checkout at the pump and SAVE with the fresh new credit card from Woolworths.
Life can be hectic enough with work, family and daily pressures, waiting to pay for fuel shouldn't be one of them. With epump you can now pay for fuel at the pump and still get your fuel saving offers at the same time!


Tijd en geld winnen ? Yes, Yes, Yes, Laat maar komen ...


Maar toen ging ik zo`n kaart aanvragen en kreeg ik de kleine lettertjes voorgeschoteld :
Who can apply?
Before you complete your application for an Everyday Money Credit Card, please ensure you can answer YES to the following:
*You earn more than $20,000 per annum (before tax).
*You are at least 18 years of age
*You are a permanent resident of Australia
*You have a good credit rating
We recommend that the main household income earner applies for the card, as this is a credit facility.

Awoe, awoe, ik krijg zo`n kaart dus niet, en Jurgen ook niet. `k Ben er kapot van...
Nu blijft alleen de hoop dat de permanente Aussies wel allemaal zo`n kaartje gaan gebruiken. Hoop doet leven.

Schoenen zijn hoogst oncomfortabel !

Help, ik kan ze niet meer aan !

Al 6 maanden loop ik op mijn blote voeten, op sleffers, of - om in de bush te gaan wandelen - met sportschoenen. Da`s heerlijk comfortabel en met wat extra eelt kunnen mijn voeten ook tegen een stootje. Ik ben dus een grote fan van de Australische sleffer-(pardon "Thongs")-cultuur.
Helaas-speculaas zijn er ook hier gelegenheden dat sleffers echt niet kunnen - zo bv de Cocktail Party van afgelopen zaterdag... Cocktail-kleedje met Birkenstocks ? Wat mij betreft, laat maar komen, maar tot nu toe toch een fashion "faux-pas" van formaat. Er zat dus niets anders op dan mijn doos met Belgische schoenen toch eens uit de kast te halen. Wat een kwelling! Opgefrommelde tenen, kwikkelend hakje onder de hiel, het leek wel of mijn voeten 2 maten groter waren geworden, of de schoenen gekrompen.... Kortom, bijzonder onaangenaam. Na een paar glaasjes wijn voel je het gelukkig al wat minder, maar toch.
Ik krijg dan ook meteen medelijden met de Australische vrouwen. Want het doorsnee schoenen-aanbod is zo mogelijk nog triestiger dan het kleding-aanbod : bijna allemaal in plastiek, vreselijk ongemakkelijke modellen, oneindig hoge hakken....Hoe doen ze het ?
Gelukkig is het nog steeds redelijk aangenaam herfstweer - de avonden en nachten beginnen wel ferm frisjes te worden - en kan ik overdag nog steeds op sleffers rondlopen. En als het hier dan ook eens echt winter wordt, kan ik meteen mijn laarzen aan en als het echt moet, vind ik wel een duitse website met orthopedisch compleet verantwoord schoeisel.

Vroeg (2)

Het is nu nog maar net 6 uur geweest en toch is het al zo goed als helemaal donker. Het uur is vannacht immers veranderd naar winteruur...en dus zitten we voor de volgende 6 maanden in het donker `s avonds. Maar `s morgens is het al wel vroeg licht. we zullen dus toch eindelijk eens de "Aussie way" moeten gaan leven en vroeger gaan slapen, maar er dan ook om 6 uur al uitspringen. dat zal niet gemakkelijk zijn voor Jurgen en mij, maar dan wel niet om dezelfde redenen....
Deze ochtend mochten we er wel een uurtje langer door uitslapen en vooral bij Jurgen was dat welkom (dat is het altijd eigenlijk). Gisterenavond hadden we een Cocktail Party met de Kindergarten parents van Rosemarie`s school in de golf club van Pennant Hills. De opkomst was niet erg groot, maar `t was toch leuk babbelen met de andere ouders. En dan viel het nog maar eens op dat er bijna geen "echte" Aussies zijn. Bijna allemaal zijn ze zelf of hun ouders van elders in de wereld in dit land terechtgekomen. Een ware melting pot.
De kids waren ondertussen plezier aan `t maken bij Celine, Thibaut en Julie. En daar hebben ze duidelijk weer van genoten. Jan-Willem heeft naar eigen zeggen vannacht van "handjes draaien" gespeeld met Julie en is nu "een beetje verliefd" op haar (concurrentie voor Willem dus....als dat maar goed afloopt)