"A glorious day"

De hele week met Freya, Wim en Vincent is natuurlijk al erg leuk - op deze blog is het misschien een beetje stil, in huis is dat allesbehalve, `t is lachen van `s morgens tot `s avonds. Maar vandaag was wel een heel bijzonder topdagje. Door de regen vannacht besloten we onze wandeling in de Blue Mountains een dagje uit te stellen en we trokken naar de stad. Eerst naar het Aquarium. Topper van formaat voor de kids, ze hebben niet gestopt met tateren en gillen. In de tunnels met dugongs, haaien, schildpadden, stingrays en oneindig veel andere visjes wilden ze ongetwijfeld blijven wonen. Zo veel moois te zien ! Een aanrader.


Ondertussen waren de regenwolken weggewaaid over zee en werd het een prachtige winterdag. Ideaal weer voor een klim naar de top van de Sydney Harbour Bridge, samen met Vincent ! De voorbereiding neemt ferm wat tijd in beslag : alcoholtest, omkleden, een hele hoop gerief aanhaken... en dan op naar de brug. We gingen voor de "twilight climb". Bij daglicht naarboven, zonsondergang op de top van de brug, naar beneden bij de lichtjes van de Sydney Harbour. Het zicht was ongelofelijk, de lucht was enorm helder, we zagen heel de haven, de oceaan van Port Botany tot Manly, de Blue Mountains aan de andere kant. Onze gids noemde het "a glorious day", met zo`n uitzonderlijk goed zicht, midden in de winter, hoog boven de mooiste haven in de wereld, en we konden hem alleen maar groot gelijk geven. Er stond een stevig windje, we konden al ons gerief dus goed gebruiken. Maar, ooh man, het was genieten in `t kwadraat !



nog meer fotootjes

Op wandel

Gisteren wandelden deze 3 boskiekens hier doodleuk over het voetpad , staken de straat over en gingen dan in het gras voor ons huis wat rondpikken.
Enkele maanden geleden vonden we een verdwaald kuikentje op ons terras. Dat bleek er eentje van de Brush turkeys te zijn. Het lijkt dat dat kuikentje en zijn broer en zus uitgegroeid zijn tot ferme brush turkeys. Dat schept mogelijkheden tegen de kerst....

BBQ Masterchef

Als je in Australie bent, moet je barbecuen. Op Vincent`s verzoek bakten we hamburgers, `t is te zeggen, hij bakte ze en de "cuisson" was perfect. Lekker smullen dus. Na een dag uitwaaien aan Watsons Bay en omstreken smaakten ze voortreffelijk. Foto`s liegen niet ;-)
Nog een goei pint erbij en misschien kunnen ze dan wel eens een hele nacht doorslapen...



Rosemarie en Jan-Willem genieten ondertussen met reuzeteugen van vooral Vincent`s aanwezigheid. Ze gibberen van `s morgens tot `s avonds, non-stop en gigantisch van harte. Jan-Willem wil ook dat ze 10 weken blijven. We hopen dus stilletjes op die beloofde grote uitbarsting van de ijslandse vulkaan.

Ze zijn er !

We zitten weer met 7 rond de tafel ! Na een te lange reis zijn Freya, Wim en Vincent toch op Australische bodem geland. Zoals de 3 koningen uit het Oosten hebben ze ons overladen, niet met wierook en mirre, maar met speculaasjes, witte pralinen en puddingpoeder :-) Nu even bekomen, jetlag bestrijden en dan volgt er later op de week ongetwijfeld meer !

Rooie Foto`s

Tje, `t zijn er veel te veel, en ze zien er allemaal nogal rood uit, maar het was er ook zo mooi ;-)

The Red Centre : Terug naar TAlice Springs

Ook aan dit mooie rode liedje kwam een einde. Vandaag ging het terug naar "The Alice". Je kan de Stuart Highway nemen, maar dat vonden we een beetje "boring". Vooral de jongens houden wel van wat stof, we gingen dus via de Ernest Giles Road. Hoewel het al 5 dagen niet meer geregend had, lag die er nog behoorlijk nat bij. Maar grote plassen vinden ze op de achterbank dikke pret, als ze er tenminste aan denken om op tijd de raampjes dicht te doen. For the record, moet ik hier nog even bijzetten dat Jan-Willem zich op dit soort wegen altijd afvraagt wat Bart zou doen...Hoeveel zou Bart de banden aflaten ? Zou Bart door die plas rijden ? of zou hij er langs rijden ? Bart, de grote referentie wat betreft stoer doen met de auto.... zo grappig.
We kwamen op die 100 km geen kat tegen - enkel een paar wegenwerkers. Een paar keer gestopt natuurlijk, zeker ook bij de Henbury meteorietenkraters. 4700 jaar geleden sloeg daar een meteoriet van 1450 kg met een snelheid van 40.000km per uur in de aarde. Dat dat een grote put veroorzaakt, kan je je wel voorstellen. Nu blijven er enkel idylissche kratertjes over, waar het water in blijft staan en waar de plaatselijke dieren uit komen drinken.
Een paar uurtjes later kwamen we terug aan in Alice Springs. We zijn er eens goed gaan eten in de Overlander Steakhouse - waar Jurgen en ik 8 jaar geleden ook al zaten op het einde van ons tripje toen.
We zijn heel erg blij dat we terug gingen naar het rode centrum, we vonden het nog mooier dan tijdens onze huwelijksreis. Komt dat omdat onze geweldige kroost het ook zo leuk en mooi vond ? Misschien wel :-)

The Red Centre : Valley of the Winds

Op zo`n 50 km van de Uluru liggen Kata Tjuta, of de Olga`s. Een groep van 36 rotsen. Geen monolieten deze keer, ze bestaan uit een rood soort beton met allemaal kleine steentjes erin. Het was weerom mooi wandelweer, dus wij trokken naar de Valley of the Winds. Inderdaa, erg winderig, we konden een extra trui gebruiken. Heel mooi om zo tussen en op die grote rode rotsen te wandelen. Veel echo-plekjes ook, er werd wat afgeroepen dus. Weer geen kangoeroes gezien, maar de camouflage-sprinkhanen zijn bijna even leuk. Heel erg grappige beestjes, want die landen is niet hun sterkste kant. Dan vallen ze bijna altijd om en dat vonden Rosemarie en Jan-Willem dan weer hilarisch.
Als je zo naar het rode centrum komt, is de route en de plaatsen die je aandoet redelijk voor de hand liggend. En je komt dan ook altijd dezelfde mensen tegen. In de Valley of the Winds kwamen we voor de 7de keer deze vakantie hetzelfde gezin uit Canberra tegen ;-)
Dan was het tijd voor ijsje en een laatste blik op Uluru.