Rare, leuke stad

Een tripje naar Canberra leek ons wel iets voor de winter. Overmorgen begint hier de lente, dit weekend was net op de valreep.
Ik wist niet goed wat we er van moesten verwachten, `t Is uiteraard de hoofdstad van Australie, maar verder ??? `Awel, `t is een rare stad, een geplande, aangelegde stad. We vonden het zelfs Russisch, Oost-Duits aanvoelen met veel van die beetje verloederde betonnen jaren zestig gebouwen, hele brede straten en geen kat, hond of mens die er rondloopt. Toch niet in het weekend. De foto van de winkelstraat op zaterdagmiddag is redelijk hallucinant. Raar voor een stad die genoemd werd naar Kamberra, edn Aboriginal-woord voor "ontmoetingsplaats". In de week zal het er ongetwijfeld anders zijn, want in Canberra zetelt natuurlijk het parlement, kwa ontmoetingsplaats kan dat wel tellen.
Canberra is ook bekend voor zijn vele musea. Misschien is dat wel omdat dat zo`n goeie schuilplekken zijn tegen het extremere klimaat - verder weg van de kus, dus erg koud in de winter en ferm heet in de zomer. Wij brachten zaterdag een bezoekje aan Questacon, zeg maar de Technopolis van Australie. De kids vonden het geweldig. Ze konden allerlei proefjes doen, een aardbeving aan den lijve ondervinden, batterijen nabootsen, allerhande optische illusies bekijken, enz. Rosemarie en Jurgen hebben zelfs een vrije val gemaakt - een loodrechte glijbaan !


Jurgen en Rosemarie in vriije val.


Daarna trokken we even de stad in, maar dat was dus maar een kale bedoening. De food court van het shoppingcenter was de enige plek waar het een beetje druk was, dat zegt dan meteen ook alles over Aussies en Canberra.


Stadscentrum op zaterdagnamiddag....


Van een ritje op de caroussel werden we wel meteen weer vrolijk. Toen het pijpestelen begon te gieten zijn we de National Gallery ingedoken : Australische en internationale kunstwerken - indrukwekkende collectie trouwens met Rothko, Warhol, Monet, Rubinstein, .... in een nogal somber gebouw, maar spijtig genoeg was de Aboriginal galerij in renovatie. Het kon de kinderen ook niet echt lang boeien. Dus op naar het volgende, het Australian War Memorial museum, waar veel vliegtuigen staan en hangen. Heel indrukwekkend herdenkingsmuseum. Van al die oorlogsellende en beelden krijg ik steeds een knoop in mijn maag, het is zo onvoorstelbaar vreselijk en niet te vatten. De kinderen - vooral Jan-Willem - zijn ook altijd heel erg onder de indruk van oorlogsgeweld. Grote ogen bij de vliegtuigen, maar zodra er filmpjes zijn met oorlogsbeelden en geluiden, kruipt hij weg. Dat kan hij niet aanzien. Hij belooft dan altijd dat hij nooit geen ruzie meer gaat maken en zeker niemand pijn gaat doen. Ook bij de slotceremonie met doedelzakspeler, bij de "pool of reflection", naast de muur met duizenden namen en klaprozen, bleef hij ongewoon stil.... Tot we bij het buitengaan konijntjes op het gras zagen huppelen en crimson rosella`s in de bomen zagen fladderen.


Australian War Memorial Museum


In Canberra vind je ook alle ambassades, allemaal bijeen in een paar straten vlakbij Parliament. We reden eens voorbij de Belgische en moesten even verder eens goed lachen om het contrast tussen de Amerikaanse - een halve heuvel met versterkte burcht - en de Iraanse - een stukje braakliggend terrein, aan de achterkant van de Amerikanen.

Vandaag zondag brachten we dan een bezoekje aan Parliament House en we konden er een tour meepikken. Enkele interessante feiten die we daar te weten zijn gekomen :
*Het gebouw is pas sinds 1988 in gebruik. Het oude parlementsgebouw staat onderaan de heuvel.
*Het gebouw is het resultaat van een internationale architectuurwedstrijd, gewonnen door een italiaanse amerikaan die na de bouw australier is geworden
*Het gebouw is IN een heuvel gebouwd, niet OP een heuvel, omwille van de symboliek. Het parlement moet er zijn voor de mensen en een parlementsgebouw moet niet boven de mensen uittorenen. Nee, integendeel, in Canberra kunnen de mensen bovenop het parlementsgebouw lopen.
*Die symboliek vereiste wel dat 220.000 vrachtwagen aarde van de heuvel werden weggevoerd, en later weer grotendeels werden aangevoerd om gaten op te vullen.
*In de inkomhal ligt een vloer in Belgische hardsteen - met fossielen ! (iets dat ze hier precies redelijk uitzonderlijk vinden - de gids maakte iedereen er erg attent op)
*Op het dak staat zogezegd de grootste roestvrij-staal constructie van de wereld, de 4 armen van de vlaggenmast
*De vlag zelf is zo groot als een dubbeldekker bus en moet zo ongeveer om de maand vervangen worden - ja, het waait redelijk hard in Canberra
*Het hele politieke systeem in Australie is natuurlijk een quasi copy/paste van het Britse, maar met Australische twisten
*De kleuren van de 2 kamers (volksvertegenwoordigers en senaat) zijn ook groen en rood, zoals in Engeland - en Belgie, maar wel het Australische lichte groen van de eucalyptusbladeren (het rood is me ontsnapt...)
*De kangoeroe en de emu - symbolen op het Australische wapenschild zijn gekozen omdat het de enige dieren zijn die zogezegd niet achteruit lopen : Australie is een land dat vooruit gaat (mooi he)
*In het hele parlement hangen wel 2700 klokken, speciaal gemaakt, want met een speciaal groen en rood lichtje dat aangeeft dat er een wet gestemd gaat worden - als het flikkert moeten alle vertegenwoordigers of senatoren binnen de 4 minuten aanwezig zijn om mee te stemmen : spurten dus
*Het parlementsgebouw bestaat uit wel 4500 kamers en is bedoeld om zeker 200 jaar mee te gaan.
*De best bewaarde versie van de Magna Carta is er te bewonderen

Wij vonden het erg leerrijk en mooi, een gebouw met veel symboliek en mooie architectuur.


Het Australische wapenschild


Meer moois en veel lekkers vonden we iets later op de Old Bus Depot Markets. We waren er tegen het middaguur en allerhande lokale en kleinschalige producenten verkopen er brood, kaas, gebak, tapenades, confituur, ... Proeven moet en dat laten wij ons geen 2 keer zeggen ! Op de bovenverdieping, de arts en craft afdeling. Zoals altijd op zo`n marktjes, redelijk wat kitsch, maar ook echte pareltjes. Wij hebben er een prachtige kader gekocht. Handgemaakt van allerhande recuperatiehout, een uniek stuk. Ferm groot en dat heb ik mogen voelen op de terugweg naar Sydney, toen ik dubbel-scheef-geplooid naast de kader op de achterbank lag omdat 2 kinderstoelen niet meer pasten op wat overbleef van de achterbank.

Onze laatste stop was ook weer een hele leuke. De Walk-in Aviary in Gold Creek Village. Een hele grote vogelkooi. Voorzien van een bordje meelwormen (! jammie !)en appeltjes trokken we naar binnen en meteen kwamen de papegaaien en lorikeetjes langs alle kanten aangevlogen. In `t begin waren Rosemarie en Jan-Willem nog wat op hun hoede, maar al snel waren de vogels hun "vrienden" en mochten ze uit hun handen komen eten, op hun schouders en zelfs hun hoofd zitten ! Heel heel mooi en leuk. Dieren zijn bij hen gewoon altijd een garantie op enthousiasme en ze hebben niet eens gekakt op ons. Helaas konden we er niet blijven wonen. Maar gelukkig hebben we nu een grote fotokader voor al die mooie vogelfoto`s.


Ons weekend was dus nog maar eens bijzonder geslaagd. Zoals ik al zei, Canberra is als stad erg raar en wat triest, maar de bezienswaardigheden zijn helemaal de moeite waard!
Alle foto`s staan hier bij elkaar.

27 augustus 1999

Vandaag dag op dag 10 jaar geleden hebben Jurgen en ik elkaar voor het eerst ontmoet. Het was een vrijdagavond in Antwerpen en met 2 vriendinnen vertrok ik naar Friesland voor een weekendje zeilen op het Sneekermeer. Enkele weken daarvoor had ik in Thailand rondgetrokken en daar Sam en Kristin leren kennen. Met hen gingen we nu zeilen. Of we nog iemand konden meenemen in de auto naar Friesland ? Ja, natuurlijk. Ok, `t Is een zekere Jurgen, woont in `t stad, vrijgezel, 27, surfer..... hmm, klinkt wel wat.
Wij dus mooi Jurgen gaan ophalen, die meteen op de achterbank werd gezet en onderworpen aan een kruisverhoor onderworpen : Wie zijt gij, wat doet gij, vanwaar komdegij ? Kan je je er iets bij voorstellen ? 3 taterende Antwerpse vrouwen, 1 Oost-Vlaamse man ? Paul Jambers is er niks tegen.
Het werd een bijzonder avondje, want voor we uiteindelijk in Friesland op de camping aankwamen, hadden we al op de Nederlandse fietspaden gereden (zo een dat helemaal apart ligt, met de auto) : ah ja, ze hadden ons gezegd vanaf een bepaald punt de kleine baantjes te nemen. Dus het eerste beste dat we tegenkwamen, zijn we ingeslagen, maar toen de stippellijn op de weg ineens in het midden van de auto zat, en we over zo`n piepklein rondpuntje moesten, kregen we toch wat argwaan. Om dan van dat fietspad te geraken moesten we een bruggetje over waar stond max 500kg (of was het 1500kg - in mijn herinneringen is het misschien allemaal nog wat straffer dan het echt was). Soit, Wij met de auto er toch over, we hebben er zelfs niet aan gedacht uit te stappen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor de avond om was, was ik verkocht en wist ik ook dat ik met Jurgen wilde trouwen. Maar ik wist niet dat mijn geduld nog zooooo lang op de proef ging gesteld worden. Daarover later dit jaar meer, als we dan echt onze 10-jaar-samen vieren. Geloof me vrij, da`s nog niet voor meteen ;-)
Veel later bleek ook dat de uitnodiging voor het zeilweekendje niet zo onschuldig was. Meester koppelaars Sam en Kristin hadden Jurgen al van in Thailand op de hoogte gebracht van de Antwerpse vrijgezellen. En helemaal niet toevallig moest Jurgen die bewuste vrijdag wat "langer werken", waardoor het echt toch het beste uitkwam om met ons naar Friesland te rijden. Om maar te zeggen : toeval bestaat niet, en het lot moet je af en toe een ferm handje helpen. Sam en Kristin blijven wij wel voor het leven en eeuwig dankbaar !

Erover

Dees vind ik er toch weer over hoor ! Dat de eetcultuur me hier soms op zijn zachts gezegd verbaast, en regelmatig ook ferm op mijn systeem werkt, weten de meesten al wel.
Vandaag kreeg Jan-Willem een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje - van een jongetje dat ik trouwens niet eens ken (hij zelf heeft er nog nooit over gesproken, en dat ligt dan ook vooral aan het feit dat zijn "school" geen echte "school" is en alle kinderen op andere dagen komen, op andere uren gebracht en gehaald worden - `t is dus enkel toeval als je de mama`s of papa`s eens een keer ziet)

Soit, terug naar het eten : Kijk maar eens naar de rechterkant van de uitnodiging. Dat strookje kan je gebruiken om te antwoorden (te "rsvp-en", zoals dat hier heet) en dan kan je ook meteen aanduiden wat je wil eten !!!! en die keuzes dan !!!! en als klap op de vuurpijl krijg je nog de belofte dat je gefrituurde hap met fritten komt en overgoten wordt met liters cordial !!! (voor de leken, da`s een kleurstof-suikerbom om bij water te doen)
Niet te doen toch ?

Ik vind het dus niet zo heel erg dat Jan-Willem niet kan gaan. Wij zullen dan met de camper door Nieuw-Zeeland rijden.

Gespreksonderwerp vanmorgen op school met enkele andere vrouwen : de extra dingetjes die we `s avonds doen als onze mannen op businesstrip zijn

*extra slot op de deur
*gsm in de aanslag op nachttafel
*sleutels op het lege hoofdkussen
*lichtje aanlaten in de gang
*nog eens extra gaan kijken of alle deuren wel goed op slot zijn

maar voor de rest zijn we heel geemancipeerd en staan we ons mannetje, hoor ;-)

Nog 3 keer slapen en Jurgen is weer terug .

Goeie voornemens

Een vrouw met een plan is ze, onze Rosemarie (van wie zou ze dat hebben ? ;-)
Nu ze 6 is, wil ze de volgende 6 dingen leren - zeg maar, helemaal alleen kunnen...
Deadline : haar 7de verjaardag.

1. alleen in douche gaan, wassen en afdrogen
2. zelf boterhammen smeren, vlees snijden, etc ... met vork EN mes eten dus
3. een strik maken, met al die velcro schoenen tegenwoordig is dat er nog niet van gekomen
4. de klok lezen, of beter de klokken : wijzerklok, digitale wekkers, 12h en 24h indeling, etc
5. de dvd en wii etc. aan en afzetten, cdtjes wisselen....tot nu toe mocht ze dat van ons nog niet zelf
6. tafel dekken en afruimen
(kgeef het toe, de inspiratie voor deze laatste kwam misschien een klein beetje van mij

Go for it, zou ik zeggen !

Zomaar

omdat ik het mooie foto`s vind....
Jan-Willem, klaar om als een halve tarzan aan het slingertouw te gaan hangen, in de tuin.

Jarig !

Voor haar verjaardag heeft Rosemarie vandaag gekozen voor een bezoekje aan de Taronga Zoo. Eigenlijk altijd weer een voltreffer, en met mooi weer zeker. Man, die giraffen ! die hebben een onbetaalbaar uitzicht over de haven, opera en brug. Voor haar verjaardag had Rosemarie ook een "close encounter" met een koala gevraagd. Maar dat vond ik eerlijk gezegd een beetje een tegenvaller, we konden er wel echt dichtbij, maar ze mocht haar lievelingsdiertjes niet aanraken of vasthouden. De oppassers deden ook niet echt moeite om er een wakkere koala bij te halen. Ergens wel te begrijpen, maar toch. Och, het mocht de pret niet bederven. We hebben een reuze dagje gehad, alle dieren gezien, ook het Australische vriendje van Kai-Mook, geboren op 4 juli en een even schattig olifantje. De gorilla`s, zeeleeuwen, slangen, woestijnvosjes en (old-time favourites) de stokstaartjes zijn gebombardeerd tot "vrienden". Hier komen we dus zeker nog terug.


Heel erg bedankt voor alle lieve wensen voor ons meisje. Genoten heeft ze er van, en wij genoten van haar glunderend gezichtje !

Alle foto`s van de 6-jarige staan hier....