traagskes

Een overdosis filmpjes over de capriolen van Frank De Winne in zijn raket hebben onze breedbandcapaciteit verslonden. Vandaag en morgen moeten we het met een extreem trage verbinding doen. Het verslag van het weekend - dat overigens lekker, nat en leuk was - zal dus iets voor dinsdag zijn.

The art of communication

Ik ben nu al even niet meer aan `t werk, maar na een aantal jaren "in `t vak", kijk je toch met net iets andere ogen naar communicatie. Australie heeft zo zijn eigen sub-cultuur in reclame en promotie. Ten eerste is er verschrikkelijk veel reclame, op tv, op de radio, in de brievenbussen, langs de wegen. De marketing-budgetten moeten gigantisch zijn. Wat ook opvalt is dat ook kleinere bedrijfjes, a la de lokale meubelwinkel, hun weg vinden naar prime time TV. Echt goedkoop kan dat toch niet zijn. "Dan maar besparen op de creatie van de spot", denk ik dat ze hier dan zeggen. En dat valt echt op. Je ziet hier spots en advertenties waarvan je je echt afvraagt of er ooit over de briefing is nagedacht. Of spots waarvan je gewoonweg weet dat die er enkel is gekomen na veel bier en de slappe lach. Heel veel woordspelingen of verschrikkelijk no-nonsense. En waarbij ze bij de opnames echt geen geld hadden voor modellen of acteurs en stylisten, en ook al geen tijd voor meer dan 1 take. Kwantiteit eerder dan kwaliteit. Voor mij vaak hilarisch,... ik stel me dan voor wat er zou gebeuren als een bureau in Belgie met zo`n voorstellen naar zijn klanten zou trekken... zou geweldig voer zijn voor candid camera. De affiche op de foto vind ik een schoolvoorbeeld van de Aussie way of communication. (For the record, ebbx.com is uiteraard geen sportclub of een celullitis-kliniek) Nogmaals, stel je voor dat je als account director met zoiets naar je klant trekt, of zoiets voorgeschoteld krijgt.

Over zakskes en zakken

Zo wekelijks tegen donderdag begint onze koelkast erg leeg te geraken en is het tijd om naar de supermarkt te gaan om weer een weekvoorraad in te slaan. `t Is nooit mijn hobby geweest, maar hoewel ik nu veel meer tijd heb, vind ik het zo mogelijk nog vreselijker dan in Belgie. Ten eerste omdat de supermarkten zo goed als altijd verscholen liggen in een groot shoppingcenter, zodat je eerst een kwartier moet lopen over de parking en door het shoppingcenter om er te geraken. In de heenweg is dat nog te doen, maar als ik dan met een volle kar terug moet zwalpen, dan komt de ergernis me vaak uit te de oren - en die karren rijden altijd rotslecht en gehoorzamen mij helemaal niet. Ondertussen heb ik gelukkig een Woolworths gevonden, hier redelijk vlakbij, in een piepklein shoppingcentertje, met een grote en lege parking. Prima dus. Wat ook bijzonder prima is, is dat je aan de kassa zelf niks moet inpakken. De kassiersters doen dat met de glimlach voor je. Maar, en dat is ergernis 2, het lijkt wel of die betaald worden per plastiek zakske dat ze gebruiken. 2 flessen water, een zakske; 4 bananen en 3 appels, een ander zakske; een fles shampoo en een pak koekskes, weer een ander zakske. Echt niet normaal, tientallen zakskes per klant. En dan moet je ook weten dat de Aussies heel vaak naar de supermarkt gaan : ze drinken hier vooral verse melk en die moeten ze dus om de paar dagen gaan bijhalen. Altijd maar zakskes, zakskes, zakskes.... die helemaal gratis zijn. Herbruikbare zakken zijn er wel, en die zijn bovendien bijzonder goed : handig formaat, handig om te dragen, heel duurzaam, echt de max... Maar slechts een minderheid - waaronder ikzelf, laat dat duidelijk zijn - gebruikt ze. Waarom niet ? ik weet het niet... ik vrees gemakszucht en groene totale onverschilligheid. En als ze dan met hun karreke vol zakskes aan hun auto komen en alles ingeladen hebben, dan laten de meeste Aussies hun karreke ook gewoon ergens in `t midden van de parking staan, tot groot jolijt uiteraard van de andere chauffeurs die moeten slaommen tussen achtergelaten karren. Niks terugbrengen naar de karrenparking, niks aan de kant zetten (er moet dan ook geen jeton in). Jonge, jonge, jonge, wat ben ik steeds weer blij als ik met mijn herbruikbare zakskes thuis kom.

Al 17 keer

Al 17 keer heeft Jan-Willem naar het filmpje van de Frank-de-Winne-raket gekeken. Al 17 keer heeft hij mee afgeteld. En na 17 keer vindt hij het nog steeds boeiend...

De waarheid komt uit kindermond

Vandaag mochten we op bezoek in Rosemarie`s school en klas. `t Was Open Day. In haar klasje konden we eens een kijkje nemen in haar werkboekjes en schriften. En kijk wat we daar tegen kwamen....




Na de speeltijd waren we dan ook nog uitgenodigd voor de Assembly. Da`s de wekelijkse bijeenkomst van de eerste 3 jaren en dan worden de Merit Awards uitgedeeld. En `t is ook de wekelijkse zangstonde ;-) Die moet natuurlijk heel plechtig beginnen met het Australisch Volkslied. "Please, all stand up, and face towards the flag". Rosemarie zong helemaal mee en wij stonden er bij en keken er naar...met een mond vol tanden en peinzend over hoe wij vroeger nooit of te nooit het Belgische volkslied zongen op school en het dus ook niet kennen. ("De Belgen hebben natuurlijk ook niet zoveel gelegenheid om het mee te zingen op de Olympische Spelen he", merkte een andere ouder heel gevat op. Ja, nog iets waar de Aussies veel beter in zijn).
Enfin, na nog wat officiele plichtplegingen in de vorm van the School Creed (" I honour my God and my school, etc...) mocht Rosemarie dan eindelijk voor het eerst optreden met het Junior Choir. Een lang lied over "Puff the magic dragon". Rosemarie staat vanachter rechts - wel wat moeilijk te zien, van waar we zaten. Straks proberen we nog een filmpje er bij te zetten.

The place to be...

Al meer dan 7 maanden wonen wij hier op een boogscheut van Sydney en we hebben het hier heel erg naar onze zin. Zo`n mooie stad, zo vlak bij, midden in eigenlijk - de natuur. Heerlijk weertje, meestal toch. The place to be zou je met gemak kunnen zeggen. Maar wie me kent, weet dat ik ook steeds een grote fan was van Mortsel, en dat nog steeds ben. Vergelijken is onbegonnen werk, totaal zinloos ook. Mortsel en Sydney, da`s een totaal andere categorie. Toch, in Mortsel wonen is bijzonder leuk. Nog een place to be dus. En nu zelfs nog meer, nu mijn zusje er een huis gekocht heeft. Op zo`n moment mis ik het zelfs een beetje om er te zijn.... Maar wij blijven nog even hier, tot na de grote verbouwingen ;-) en als ze dan tegen dat wij terugkomen nog kunnen zorgen voor een mooie lange tunnel onder de Krijgsbaan en de Antwerpsestraat dan is het er helemaal het paradijs.

Pylon Lookout

Op zo`n regenachtige dag als vandaag hadden we niet veel zin om in de bush te gaan wandelen, laat staan te gaan kamperen. Dus zijn we op de trein gestapt, naar de stad. Die 20km richting zee zorgden voor heel ander weer... De Opera en de Harbour Bridge stonden te blinken in de zon. Uitgestapt aan de noordkant van de brug en erover gewandeld tot aan de zuidelijke pyloon. Daar kan je in en op en er is ook een klein museumpje over hoe de brug gebouwd is. Voor de brug er uiteindelijk kwam is er tientallen jaren lang over gepalaverd : of het wel echt nodig was, hoeveel het allemaal niet ging kosten, waar ze precies moest komen, hoe ze er moest uitzien, etc. Na oneindig veel vijven en zessen is dan toch de moedige beslissing genomen, en koos men zelfs voor een esthetisch verantwoord ontwerp. En wat een bouwwerk is het geworden. Bijna 7 jaar heeft de bouw geduurd, van 1924 tot 1932. De bouw heeft de stad ook voor een stuk door de grote depressie van eind jaren 20, begin jaren 30 heen geholpen. En er zijn tijdens heel de constructie "maar" 16 bouwvakkers gestorven, en maar 2 van hen zijn van de brug in het water gevallen. Als je dan bedenkt dat die mannen totaal onbeschermd tot meer dan 100m boven het water werkten, is dat toch erg bewonderenswaardig. Heel vooruitziend vind ik ook dat ze toen al kozen voor wel 6 (!) rijvakken, en dan nog wat andere stroken voor treinen, voetgangers en fietsen.
Misschien moet het Antwerps stadsbestuur maar eens een studietrip naar Sydney ondernemen en dan zonder verder gezeur eindelijk eens beslissen over een mooie brug over de Schelde.
Er stond een stevig windje, maar van op de pyloon heb je een mooi zicht op de brug en de stad. Die ligging, die haven, ... dat maakt Sydney toch echt uniek.
Daarna zijn we doorgewandeld naar de stad, tot aan de Queen Victoria Building - met ons bezoek aan Belgie in het vooruitzicht zijn we een beetje op cadootjesjacht. `t Is zo`n mooi gebouw, uiteraard ondertussen al helemaal gerestaureerd, maar je waant je toch even terug in de tijd. Onze timing was trouwens ook perfect, want toen we net binnen waren begon het nog maar eens te stortregenen.
Terug thuis hebben de kinderen "Mary Poppins" ontdekt. 40 jaar oud, maar ze hebben er bij zitten glunderen en lachen. "Supercalifragilisticexpialidocious" zou ik zeggen, en de strijk ging er ook een pak vlotter mee door.