De laatste dag van `t jaar

Morgennacht zullen we bij de eersten zijn die aan 2009 mogen beginnen en we zijn weeral benieuwd wat dat nieuwe jaar voor ons in petto heeft.
Geheel symbolisch voor heel 2008 ga ik morgen nog maar eens inpakken. Deze keer voor ons lang weekend naar Pacific Palms (op het fotootje). En wat kokkerellen voor een picknickje in de Harbour.
Want voor we naar het noorden rijden, gaan we proberen het nieuwjaarsvuurwerk mee te maken. Het vuurwerk is hier in Sydney heel BIG, heel de stad, heel de haven gaat er in op. Het vuurwerk wordt wel vanop 8 plaatsen afgevuurd en er zijn zo`n 40 georganiseerde "vantage points" vanwaar je naar het vuurwerk kan kijken. Het is een vuurwerk in 2 delen. Om 9u is er het Family-vuurwerk, waar wij naar toe gaan. Dat wordt gevolgd door een Harbour of Light Parade met allerhande mooi verlichte boten in de haven en dan om middernacht houdt iedereen zijn adem in voor het grote vuurwerk. We hebben al allerlei verhalen gehoord over mensen die van `s morgens vroeg ergens hun picknickdeken gaan parkeren en dan een beurtrol inlassen om de wacht te houden. Dat zien wij niet echt zitten. En we gaan dus gewoon op goed geluk de trein pakken morgen in de vooravond en dan zien we wel tot waar we geraken. We nemen ons oudejaarsdiner en wat pintjes mee in de picknick-rugzak. En we zullen niet de enigen zijn die op stap zijn, dus dat wordt sowieso wel gezellig. En tegen dat het dan bij jullie EINDELIJK 2009 is, zijn wij al op weg naar onze strandhut.
Maak er een mooie dag en nacht van !

Ondertussen ging het vandaag op de radio heel de dag over het wetsvoorstel dat een zekere Reverend Nile wil indienen : om het topless zonnen te verbieden op het strand....Hij vindt dat de moraal in Australie "down the drain" gaat en dat het met dit land echt de verkeerde kant uitgaat. Hij vindt het mede een probleem omdat er hier zoveel mensen van Aziatische en Moslim-afkomst zijn en die zouden er door geaffronteerd worden. Ik vind dat toch allemaal wat ingewikkeld worden hoor, hoofddoeken mogen wel, blote borsten niet,...Ach, laat de mensen toch gewoon doen waar ze zich goed bij voelen. (Maar mocht het ooit zover komen, dan denk ik dat heel wat Australian blokes zich wel kandidaat zullen stellen voor de bikini-police en hun rol bij de strandpatrouille heel serieus zullen nemen. Want dan moet er uiteraard een heel reglement komen van wat aanvaardbaar is, hoe groot een bikini moet zijn, wat precies allemaal bedekt moet worden, etc...en dat moet allemaal gecontroleerd worden).
En het andere hoogtepunt van de dag : Paris Hilton en gevolg zijn in Sydney aangekomen. Om te shoppen en nieuwjaar te vieren en ze worden er nog zwaar voor betaald ook.
`t Lijkt echt wel mega-komkommertijd te zijn voor de journalisten.
Tot volgend jaar !

Foto`s van de Blue Mountains

Wie wil zien of de Blue Mountains wel echt blauw zijn, moet maar eens in het fotoboek kijken. Met dank aan Jurgen en Telstra om het internet weer up to speed te krijgen.

Nog even geduld...

gevraagd voor de rest van de foto`s... we hebben oze bandbreedt voor deze maand opgesoupeerd met het downloaden van wat filmpjes. Het zou nu vreselijk lang duren om foto`s op te laden, te lang voor mijn geduld in ieder geval. `t Zal dus iets voor in `t nief jaar zijn....

Nature Track

Inpakken en dan op weg naar Wentworth voor nog eens een wandeling. Na een natte zaterdagavond, is alles weer opgeklaard. Vertrokken aan The Conservation Hut voor een mooie natuurwandeling, mooie bloemen gezien, heel veel vlinders. Veel verschillende soorten begroeiing ook. Onderweg heerlijk verpoosd aan een poeltje met waterval, `t was even klauteren, maar enkel ik heb er natte voeten van gekregen. En nog een picnickje aan de waterval. De rotsen zijn ook prachtig door de verschillende soorten gesteente waaruit ze bestaan en door de erosie zijn er prachtige vormen ontstaan, en hier en daar zie je ook waarom dit het rode continent heet, er zit heel veel ijzer in en soms lijkt het wel alsof de rotsen met rode verf bespoten zijn. Heel mooi. Afgesloten met een hapje en een ijsje in The Conservation Hut. En dan terug naar Beecroft. Maar het staat nu al vast, in de Blue Mountains zien ze ons nog terug.

Crossen

Wij rijden hier in Australie rond met een Jeepachtige auto (Nissan X-trail voor de liefhebbers). De vorige keer toen we in de Blue Mountains waren, hebben we een stukje off-road gereden en dat was Jan-Willem nog niet vergeten. Voor hem staan de Blue Mountains gelijk aan "crossen met onzen Jeep" en crossen dat doe je niet op de geasfalteerde weg, nee da`s door putten rijden op onverharde wegen, liefst wegen waar veel stenen op liggen.
Om hem een groot plezier te doen, en omdat er in Jurgen ook wel een klein Jan-Willempje schuilt, zijn we op zaterdag wat off-road gaan rijden. Eerst naar het McMahons-uitkijkpunt. 20 km off-road, maar een gemakkelijke, rechte weg. Onderweg sprong een bijzonder grote hagedis (of was het een leguaan of...) net op tijd weg, echt een joekel. Het uitzicht op het meer was prachtig, maar net iets te veel vliegen om er een perfect picknickplekje van te maken. Daarna naar Mount Hay. Die weg was al het iets betere cross-werk en het uitzicht daarboven was er een om stil van te worden. We konden zelfs Sydney zien liggen. Van zover had het wel iets van een spookstad, heel vreemd. We hebben er een kort wandelingetje gemaakt, maar dan kregen we de donder en bliksem op ons dak en zijn we maar snel terug naar de auto gelopen. Terug gecrosst, spijtig genoeg niet door de modder, en in ons huisje spelletjes gespeeld. Gezellig.

Grand Canyon

Op vrijdag geen tocht langs de kliffen met achter elke bocht vergezichten. We daalden af tot op de bodem van de canyon en zo zijn we door heel wat verschillende stukken natuur gelopen. Ik had op voorhand een beetje schrik dat deze wandeling voor de kids iets te lang ging zijn. Maar nee hoor, er was meer dan genoeg moois te zien. De kinderen zijn echt heel erg geboeid door de natuur, alle bloemetjes hebben ze gezien, ze weten altijd perfect of we dat bloemetjes al eens eerder hebben gezien. Voor elk hagedisje blijven ze staan 9en geloof me, dat zijn er heel wat), elk vlindertje vinden ze een klein wonder, om nog maar te zwijgen over de vogels, da`s de top. Ze kennen al heel veel Australische vogels bij naam en herkennen ze ook. De tocht naar beneden in de canyon - en daarna er terug uit - is een toch met heel veel trapjes en af en toe een gevaarlijk steil stukje langs de rand van de rotsen. Ik heb dan af en toe een ferm streske omdat Jan-Willem geen enkel besef van gevaar heeft en net op zo`n plek, op zo`n moment (als hij voelt dat ik sta te stressen) contrair begint te doen, geen hand wil geven en vooral niet in de pas wil lopen (letterlijk dan). Maar soit, we zijn er heelhuids doorgeraakt. Ze vonden het bijzonder en waren ook wel trots op zichzelf dat ze zo goed gestapt hadden (wij en de andere wandelaars ook natuurlijk). Van trotsigheid kreeg Rosemarie nog een dosis extra energie en is ze na het einde van de wandeling nog een extra 1.5 km met me meegestapt om de auto terug te gaan halen. Chapeau klein meisje !

Zot van... A en de 3 zussen

De mist van kerstavond was helemaal opgeklaard en Kerstdag was mooi, zonnig en de Blue Mountains kleurden mooi blauw. Ik wilde heel graag naar The 3 Sisters gaan kijken, bij een bijzondere dag hoort immers een bijzondere uitstap. The 3 Sisters is een rotsformatie van 3 (hoe raad je het) rotsen. Ik hoorde dat het er oorspronkelijk 7 waren, maar dat 4 rotspunten afgebroken zijn. Voor de Aboriginals heeft deze plek een bijzondere spirituele betekenis : Het verhaal gaat dat de 3 rotsen 3 zussen voorstellen die verliefd waren op 3 mannen van een andere stam. Maar vermits ze van een andere stam waren, mocht hun liefde niet zijn. De mannen hadden dan het plan opgevat om de 3 zussen te ontvoeren uit hun stam, om toch samen te kunnnen zijn. Om dat te voorkomen had een oude geleerde uit de meisjesstam de zussen versteend, met het plan dit terug ongedaan te maken als het gevaar geweken zou zijn. Spijtig genoeg, op het moment dat de 3 mannen het opgegeven hadden, was de oude geleerde overleden en de zussen zijn dus nog steeds versteend. Beetje droevig verhaal en ik weet niet welke de moraal van dit verhaal is. Maar het uitzicht aan Echo Point is prachtig ! Van daaruit zijn we naar de Leura Cascades gewandeld, mooie tocht, prachtige vergezichten, en dan weer tussen de varens en het mos. Heel afwisselend en daardoor bijzonder boeiend. En vooral, wat rook het daar lekker, een en al eucalyptus ! Op `t einde van de wandeling terug met de taxi - een hoogtepunt voor Jan-Willem - en dan terug naar ons huisje voor wat boomerang-werpen, badminton en een lekker kerstdiner met pannekoeken !