Dag 84 : Beestig dagje

Vlakbij de camping in Berry Springs ligt het Territory Wildlife Park, een zoo, een aquarium en een botanic garden, all in one. Onmogelijk om daar niet naar toe te gaan. En het was een schot in de roos. Ik mocht een soort rog eten geven, Jan-Willem hield een uil op zijn arm, de kids hadden een zwarthoofd python rond hun nek, enz. We zagen een hele resem nachtdieren en vogels, ja, inderdaad ook de geweldige, fantastische Gouldian Finch waar iedereen hier helemaal wild van wordt. Na een "close encounter" hebben we nu ook meer sympathie voor de vleermuizen. Echter, niet voor de krokodillen, ook al zagen we die ook van erg dichtbij...
Een aanrader voor wie hier in de buurt komt, en voor wie van dieren houdt.
Terug op de camping waren we net op tijd voor de croc feed. De man van de camping kwam er aan met ene hele zak kippenbillen en vleugels en we mochten die naar de krokodillen gooien. Maar zijn me dat luie beesten, zeg. Als je dat niet vlak op hun, of liever nog in hun muil gooit, kijken ze niet eens op....
Nadien was er nog een didgeridoo demonstratie - Ze begonnen met een stuk tak. Ik was onder de indruk van hoe snel zo'n ding gemaakt is.... 't is te zeggen, de termieten hebben natuurlijk het meeste werk gedaan - de tak hol gemaakt - maar daarna is het niet meer dan de schors er af halen en er een stuk bijenwas opkleven. Daarna speelden ze uiteraard nog een "aireke". Entertainment genoeg dus, alleen proberen Rosemarie en Jan-Willem nu op de achterbank allerlei didgeridoo geluiden uit ;-(

Dag 83 : Blitzbezoek aan Litchfield National Park

In de grote pool van de Edith Falls hadden we gisteren al gezwommen, vanmorgen wilden we naar de "upper pools". Een korte wandeling zo vroeg in de ochtend, hehe, het doet goed. De kids duiken meteen in het water. Ik heb wat meer aanmoediging nodig, maar eens er in, is het lekker spetteren. De Edith Falls donderen in verschillende stappen naar beneden en dat is mooi om zien. We zijn verfrist en kunnen er weer even tegen en gaan richting Litchfield National Park rijden.
Terug aan de parking hebben we bijna een boete omdat we op een busparking staan (omdat de trailer-parking volstond met mobilhomes). Blijkbaar staan de rangers hier onder hoogspanning, het is hoogseizoen, schoolvakantie en pokke-druk. Dat merken we ook wanneer we enkele uren later in Litchfield aankomen. Alle campsites staan er vol en de rangers daar zijn ook niet van de vrolijkste en de vriendelijksten. We besluiten dan maar om het nationaal park "even" snel te doorkruisen.... we kijken vanuit de verte wat naar de magnetische termietenheuvels - die erg plat zijn en een perfecte noord-zuidorientatie hebben - en stoppen bij de Wangi Falls. Ook daar is nog krokodillengevaar en zwemmen mag niet. Het blijft dus bij kijken. Overal in het park is er veel volk en ik begin me zorgen te maken over onze kampeerplekjes voor de volgende dagen. De sat-phone mag zich eindelijk nog eens nuttig maken en we vinden gelukkig nog een kampeerplekje, op een camping, 90km verderop in Berry Springs.
Tegen de avond komen we daar aan en dat blijkt een schot in de roos. Verschrikkelijk vriendelijke mensen, een plekje onder de palmbomen, en ... een bende zoetwaterkrokodillen die de kinderen morgen mogen eten geven !

Dag 82 : Katherine Gorge & Edith Falls

En nu gaan we de Katherine Gorge vanop het water bekijken. Zo ziet ze er nog impressionanter uit. Het regenseizoen is fel en lang geweest en de rivier is nog niet “bevrijd” van de zoutwaterkrokodillen. Er mag dus nog niet gezwommen en gekanod worden. (Zoetwaterkrokodillen zitten er wel, maar die zijn al lang niet meer griezelig.) We stappen dus mee op een “cruise”-boot en krijgen meteen een “tour” gevoel. De gids wijst op wel op vanalles en vertelt allerlei interessantigheden. Soms wordt de rivier te smal of te ondiep en moeten we van de boot, even wandelen en even verder een andere boot in. Langs de gorge zijn ook vele plekjes met aboriginal rotstekeningen. Overal in de gorge zie je de sporen van het voorbije natte seizoen, dat moet toch echt impressionant zijn, en ik zet het op mijn “lijstje” van dingen die ik nog eens wil doen.
NA de derde gorge verpozen we even aan een waterval met plas en keren dan weer helemaal terug. Een mooie, mooie tocht.
Terug aan de camping is het weer inpakken geblazen. We willen vanmiddag nog naar Edith Falls. Daar aangekomen, een primeur : “campground full”. Hmm, ik loop toch maar even naar de kiosk om te vragen of er alternatieven zijn. Ja, je mag op de parking staan, maar in die asfalt krijgen wij geen piketten in, he. Maar dan helpt het geluk een handje. Er komt net iemand aan die komt melden dat ze vertrekken, en zo krijgen wij toch nog een plekje.
Tentje gezet, zwembroeken aan en naar de Edith Falls. De plunge pool is er een van formaat, de waterval ligt 150 meter verder. Gerustgesteld door het bordje “safe swimming, no crocodiles”, duiken we er in en beginnen te zwemmen. De stroming zit ferm tegen, maar de gastjes hebben er zin in en na een ferm zwemmeke komen we aan de waterval. Even uitrusten en dan zwemmen we terug – veel gemakkelijker nu, nu de stroming een beetje helpt.
Terwijl we terugzwemmen, blijkt dat de 2 meisjes die aan de waterval zaten, gered moeten worden. Ze zaten “stuck” aan de waterval.. Hoe ze er geraakt waren, is een beetje een mysterie, want ze konden niet zwemmen. En ze konden al zeker niet terug... Ene uit de categorie “hoe stoem kunde zijn” !
Anyway, wij hadden een heerlijk zwemmeke en gaan weeral goed slapen.


de twee stipjes die je bij de waterval ziet zitten, zijn de 2 meisjes die niet kunnen zwemmen....

Dag 81 : Katherine gorge wandeling

Vandaag deden we een ferme wandeling in de buurt van de Katherine Gorge. Op zich niet zo’n hele lange (8,5 km), maar het was ferm warm en met momenten ferm bergop. We wandelden naar de top van de Katherine Gorge en daar is het toch al snel 10 graden warmer dan beneden, dichtbij de rivier onder de bomen. Het uitzicht was wel de moeite, we zagen de bootjes voorbijvaren – dat staat morgen op het programma. Op de terugweg liepen we langs de boatramp en onder de duizenden vleermuizen die daar hangen (te stinken).



Na de wandeling vonden de kids dat ze wel een ijsje verdiend hadden. In het visitor centre gingen ze likken en ondertussen wat mensen kijken – ook altijd leuk natuurlijk. De rest van de namiddag brachten we door bij het zwembad – niet slecht zo, een camping van het nationaal park.. met een zwembad. ‘sAvonds troepte zowat de hele camping samen rond een tv, voor de State of Origin. Na bijna 3 jaar Australie is dat echter nog altijd niet aan ons besteed. Ik snap zelfs de regels van hun football-spel nog niet.

Dag 80 : Katherine

En dan nu even kort, want het is al na 10u (hoooooooog bedtijd) en ik heb kou.
We werden vanmorgen heelhuids wakker op ons krokodillen-plekje. Oef. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat bij nadere inspectie het riviertje niet erg diep bleek te zijn en er dus zeker geen zoutwaterkrokodillen zouden inzitten. Het lijkt wel weer een geval van imaginaire problemen, niet ?

Anyway, we pakken in en rijden terug de highway op. Tegen de middag komen we aan in Katherine. Er zijn hier wel 5 kappers, maar bij geen enkele kan ik zomaar meteen terecht. Ten vroegste tegen de late namiddag. Geen probleem, dan vermaken we ons toch gewoon wat in de Hot Springs. Daar is het lekker verpozen...



De koelkast en andere bakken worden ook weer volgeladen en tegen de avond rijden we (ik kortgeknipt) naar het Nitmiluk National Park, oftewel Katherine Gorge. We moeten terug gewoon worden aan mensen, aan drukte,... de camping staat hier aardig vol, er is een kiosk op de camping, heel veel internationale toeristen ook. Maar ook hier kleurt de avondlucht prachtig rood, oranje, roos.

Dag 79 : Bye bye Western Australia

Vanmorgen genieten we nog languit van het superzwembad van de camping. De meeste mensen zijn druk in de weer met opruimen en inpakken en zodoende hebben we het voor osn alleen, wat het allemaal nog wat mooier maakt. Klokslag 10uur rijden ook wij de camping af, met een spic en span propere auto en kar - ik word er gelijk vrolijk van (niet dat dat daarvoor niet zo was hoor, maar toch). We gaan eerst nog wat het stuwmeer, de stuwdam en de rivier ontdekken. Allemaal mooi, indrukwekkend, en warm. Op de camping zagen we nog een filmpje over hoe de dam gebouwd werd. Door mannen in hotpants en bloot bovenlijf. Niks helmen, niks beschermde kledij en volgens mij moesten die "blokes" ook niets van zonnecreme weten.... dat waren andere tijden...
Anyway, Lake Argyle is voor ons de laatste stop in Western Australia. Wat een prachtstaat is dit, immens groot, maar met immens mooie plekken !
We rijden de grens met de Northern Territory over en de klok schiet anderhalfuur naar voor. Onze volgende bestemming is Katherine, maar dat halen we vandaag niet. Ergens voorbij Victoria River zien we een oud spoor van de weg gaan en rijden dat op. Een beetje verder is een stukje gras platgereden, het ziet er goed uit om te kamperen. Wanneer de tent er goed en wel staat, merken we dat we toch wel redelijk dichtbij het riviertje staan, en we zijn in croc-country.... Plotsklaps horen we allerlei "geluiden".... en ik stel me al voor dat morgenvroeg een gigantische krokodil voor de deur zal liggen.... Aaarrrgghhh
Maar het koelt goed af, ik kruip weer lekker onder mijn donzen slaapzak en slaap zo diep dat ik de krokodillen niet hoor ;-)

Dag 78 : Kununurra & Lake Argyle

De “scenic lookout” hadden we gisteren gemist omdat het al te donker was. Vanmorgen hadden we dan een “scenic” ontbijt met stoere dingo-verhalen aan Jan-Willem, die als een blok door al het gehuil doorgeslapen heeft.
We pakken in en rijden naar Kununurra. Dit stadje (dorpje) is zowat het oostelijke einde van de Kimberleys. Wij vinden er een goeie bakker (ja, inderdaad, met vanilla slice voor jurgen !) en doen wat inkopen. Niet teveel want overmorgen verlaten we Western Australia voor de Northern Territory en over die grens mogen we weer geen vers fruit en groenten meenemen. Het is zondag en de kappers zijn niet open, ik moet dus nog even tandenbijten (grrrr). Voor de rest valt in Kununurra niet zoveel te beleven. Tenzij je op de Ord river wil gaan varen. De Ord river is vooral bekend omdat ze een eind verderop gedamd is, waardoor Lake Argyle is ontstaan, het grootste meer in Australie – die ook geklasseerd wordt als “inland sea” (omdat er door hevige wind soms zo’n grote golven ontstaan dat het op een zee lijkt).
Wij willen gaan kamperen aan Lake Argyle. Vlakbij de stuwdam is een camping met een zwembad en dat is een ideale plek voor een middagje verpozen. Het zwembad is een “infinity pool”, met uitzicht over het meer.... Ja, daar hebben we met gemak een tijdje ingezeten.
We hebben van het rustige dagje ook geprofiteerd om wat stof te ruimen. Jurgen heeft de auto proper gespoten en gewassen en ik heb me over de bakken ontfermd. Er is een halve Kimberleys uitgekomen, maar nu kunnen we weer relatief stofvrij in en uit de auto stappen en eten. Oef....
Een ander minder prettig fenomeen waar je hiermee geconfronteerd wordt, is de “cane toad”, een soort pad die een verscrhikkelijke pest is. Aanvankelijk zat die alleen in Queensland, maar hij is nu opgerukt naar de Northern Territory en lijkt nu ook de Kimberleys en Western Australia te gaan inpalmen. De pad heeft een gif in zich, dat dodelijk is voor de lokale fauna – die wel van een kikker houden. Verschillende soorten dieren zijn al zo goed als uitgeroeid en er lijkt geen einde aan te komen. De cane toads planten zich verschrikkelijk efficient voort. Een vrouwelijke pad kan wel 75.000 kleine padjes per jaar produceren !
Overal zie je infoborden die de mensen er attent op moeten maken dat ze moeten “toad busten”. Als je een pad ziet, pak hem dan, of op zijn minst laat het weten aan de bevoegde instanties. Op de camping heeft Jan-Willem natuurlijk al snel een kikker gezien waarvan hij denkt dat het een cane toad is. Hmmm, tja, zou kunnen, maar het zou ook een lokale boomkikker kunnen zijn. Onze expertjes zijn echter redelijk zeker van hun stuk en voor alle veiligheid pakt Jurgen de beestjes toch maar op en we steken ze in de vuilnisemmer. De kids brengen hen naar de receptie van de camping. Ja, inderdaad het zijn cane toads. Er zitten er hier verschrikkelijk veel. Wat moeten we ermee doen, vragen we.... “Kom”, zegt de campingbaas, en hij stopt ze in een plastieken zakje en steekt ze in de diepvriezer,... bij de ijsjes ;-).