De foto`s

Nog even de link naar de foto`s. Het zijn er veel....

Days 17 &18

Ballarat is zo`n mooie stad geworden omdat er zo`n 150 jaar geleden veel goud is gevonden. Dat lokte duizenden gelukzoekers naar de regio - die niet allemaal veel geluk hadden - maar er wel een bloeiende stad van maakten. Hoe het er toen aan toeging, is nagebouwd in Souvereign Hill, zeg maar het Bokrijk van Ballarat. Je ziet er hoe de gold diggers in piepkleine, oncomfortabele tentjes woonden, hoe ze op zoek gingen naar goud. En je vindt er ook een hele straat met alle winkels van toen. We zien hoe goud wordt gesmolten en gegoten - best spectaculair - hoe koetswielen werden gemaakt, ... We gaan er zelfs naar school en het theater. Het zit echt goed in mekaar daar. Maar Rosemarie en Jan-Willem willen vooral zelf gaan goudzoeken. We krijgen even een demonstratie en gaan dan zelf aan de slag met een goud pan. Het vraagt veel geduld, een sterke rug en... juiste verwachtingen. Vroeger zal er af en toe wel eens een gelukzak zijn geweest die best een grote "nugget" vond, maar nu zijn het goudschilfers waar je naar moet zoeken. Goud is 9 keer zwaarder dan het quartz en valt bij het schudden en draaien van je pan dus altijd naar onder. Door langzaam en voorzichtig alle zwaardere materie met water te verwijderen, hou je op het einde en klein beetje zand over. En daar zitten met een beetje geluk een paar goudschilfers tussen, die je met veel moeite en gepruts kan opschrapen met je nagel en in een zakje steekt. Gelukkig hebben Rosemarie en Jan-Willem nog kinderhanden die snel gevuld zijn, en hebben zij nog geen groot besef van geld en de waarde van goud. Zij vinden het fantastisch, en staan te juichen bij elke schilfer. Ze graven diep met de schoppen in de rivier omdat daar volgens hen het meest te vinden is, en moeder moet dan het fijne werk doen. Goldrush-fever, we kunnen ons er iets bij voorstellen. We blijven zoeken tot sluitingstijd, en gaan dan naar de camping voor een verfrissend plonske in het zwembad.


Ons goud


Het is de laatste avond van onze vakantie. Morgen vertrekken we naar huis. Het is een lange rit, dus we willen vroeg vertrekken en laden dus al zo veel mogelijk in.

Ondertussen is het een paar dagen later en zijn we terug thuis. We vertrokken dus op zaterdag en met de hulp van wat verhaaltjes op CD en flinke kinderen en chauffeurs schoot het aardig op. Dus hebben we er een hele lange rit van gemaakt en in 1 dag naar huis gereden. Zo hadden we nog een dagje om de boel wat uit te kuisen en de sprinkhaanoverschotten van de auto te schrobben.

We vonden het een hele goeie vakantie, ideale mix van vanalles en nog wat, weer prachtige dingen gezien, goei weer. We hebben de aangename effecten ondervonden van de verschillende "home improvements" die vooral Jurgen aan onze kampeeruitrusting heeft gedaan, ... we zijn blij.

Day 16 : Op weg naar Ballarat

Vandaag verlaten we de kust. Het is donderdag, op maandag moet Jurgen terug gaan werken en we hebben nog wel 2 dagen nodig om thuis te geraken. Het einde van de vakantie is dus in zicht. We rijden vandaag naar Ballarat waar we morgen rijk gaan worden. We gaan de brokken goud er gewoon voor het rapen hebben. Volgens Jan-Willem dan toch... We zullen nog zien hoe dat afloopt, wanneer hij er achter komt dat we in Souvereign Hill inderdaad kunnen goudzoeken, maar dat dat veel geduld en volharding vereist en dat de kans groot is dat dat niet meer dan wat schilfers oplevert.
We verlaten Portland met een stel nieuwe banden op de auto. Na veel research had Jurgen het perfecte stel gevonden alsook een banden-man die die kon leveren, in Portland nog wel. De jongens in hun nopjes natuurlijk. De meisjes ook, want die gingen ondertussen een koffietje drinken.
De weg naar Ballarat was weer een paintball-circuit, met locusts in plaats van verfkogels, maar die hebben een even spetterend effect. Omdat het eindelijk lekker warm was, reden we met de ramen open, maar zo vloog er af en toe wel een lading locustpuree naar binnen, vooral dan op de passagier van voor (ik dus), YAK !
In Ballarat was het een lekkere 32 graden, dat vraagt om een camping met zwembad. Voor het eten nog effe een plonske. Na het eten wil ik nog even de stad inlopen. Ballarat is een oud stadje, met veel mooie, oude gebouwen, van in de tijd dat hier massa`s goud werd gevonden. Op weg daar naar toe kwamen we in het Australische wielerkampioenschap terecht. Vandaag de dag van het criterium, 40 rondjes, samen goed voor 44km. Ze waren er pas aan begonnen, maar we zijn blijven kijken. Robbie McEwen deed ook mee zo bleek, en da`s een halve Belg, we hadden meteen onze favoriet gevonden. Hij heeft uiteindelijk niet gewonnen, maar na de aankomst zagen we hem op zijn fiets zitten. Wij daar naartoe natuurlijk voor een handtekening ("For Peter") en een foto met de kindjes. We spraken hem in `t Nederlands aan en daar keek hij even van op... en antwoordde dan in schoon Vlaams terug.
Zo zie je maar, er gebeurt hier altijd wel wat.

Day 15 : Cape Bridgewater

We vinden het wel leuk om zeker 2 nachten op dezelfde plek te staan. Dat spaart een hoop in en uit-pakwerk uit en vooral, we kunnen iets langer van een mooie plek genieten.
In een brochure las ik dat net buiten Portland een aardbeien-kweker woont waar je zowat het hele jaar door "pick your own" kan doen. Zoiets moet je Rosemarie en Jan-Willem geen 2 keer zeggen en wij daarheen natuurlijk. We plukken een goeie bak vol en rijden naar een scenic lookout. Morning tea met de verste aardbeien ooit ! Mmmmmm. We kunnen er weer even tegen...Spijtig genoeg kan je op aardbeien alleen niet leven en moeten we ramp-o-ramp volgens de kinderen naar de supermarkt (tot blijkt dat je als je meegaat naar de supermarkt, mee kan beslissen over de menu van de volgende dagen....)
Anyway, naast zeeleeuwen vinden ook een hele kolonie gannets - oftewel Jan-van-Genten - Portland en Cape Bridgewater een ideale thuisplek. Een eindje voor de kust zien we 2 witte eilandjes in zee liggen. Wit van de vogels en de bijbehorende vogelkak. Op de kliffen voor ons zit nog een hele troep. Heel dichtbij kunnen we niet komen, ze worden afgeschermd van al te opdringerige menselijke bezoekers. Maar vlak achter het lokale schietterrein is een verhoogje ingericht. Vandaar kan je ze veel beter zien. Dat je daar in het rechtstreekse verlengde van de schietbaan staat, op zo`n 3 meter van de roos, moet je erbij nemen ;-) (we begrijpen nu waarom de plek Point Danger heet).
Daarna trekken we terug naar de rockpools, op zeesterrenjacht. We vinden ze in alle kleuren en maten. Plots zien we wandelend zeewier ! Hmm, da`s interessant ! Uiteraard heeft Jan-Willem dat zeewier onmiddellijk te pakken en dan blijkt er een krabbetje onder te huizen die het zeewier op haar rug en poten laat groeien, een erg geslaagde camouflage-truuk !
Op weg naar de zeesterren, vinden we ook het zeehondje terug dat Jurgen en de kinderen gisteren al hadden gezien. Het zag er toen niet al te gezond uit, maar voor een niet-kenner natuurlijk redelijk moeilijk om te oordelen, die zeehonden liggen altijd maar wat voor pampus op de rotsen en stoten altijd wel wat raar-klinkende geluiden uit. Maar deze zeehond was echt niet in goede doen geweest en was nu dood. De kinderen vonden dat uiteraard best heel zielig en begonnen Jurgen al met een gigantisch schuldgevoel op te zadelen, omdat hij gisteren niet naar de Wildlife Rescue hotline had gebeld. Nu dan toch maar even gebeld en - alle geluk voor Jurgen - zeiden ze dat dat gewoon de natuur is, dat ze de natuur zijn gang laten gaan en dus niets gingen doen (en gisteren ook niets gedaan zouden hebben). Tja, dat is het leven he.
Terug op de camping steekt de wind terug op en kruipen we op tijd en met onze muts op in onze slaapzak.

Days 13 & 14 : Mount Gambier - Cape Bridgewater

Vertrek met oponthoud, want de filmavond gisterenavond in de tent was de batterij van de auto niet goed bekomen. Platte batterij dus.... Gelukkig stonden we niet alleen en is er altijd wel iemand die wil helpen.
Vanuit de Coorong trokken we terug zuidwaarts, langs de kust en dan wat landinwaarts naar Mount Gambier. Eerlijk gezegd, een beetje een saai landschap, veel gigantische grasvlaktes, graanvelden etc. Mount Gambier is beroemd voor zijn blauw meer. En blauw dat is het zeker, van het blauwste blauw dat je je kan voorstellen. Haast onnatuurlijk. Het meer zit in een oude vulkaan en zorgt nu voor de drinkwatervoorraad van Mount Ganbier en omstreken. Vandaar dat je er niet echt bij kan en al zeker niet in mag zwemmen. Maar daar zou het water meer dan waarschijnlijk toch te koud voor zijn. Wij wandelen er helemaal rond, maar vinden nergens een bordje dat verklaart waarom het blauw zo blauw is. Mijn gok is dat er ook een of andere alg de oorzaak is, want in de winter verliest het meer zijn blauwe kleur en wordt het donkergrijs.
Vanuit Mount Gambier rijden we verder, richting Victoria. Met het oversteken van de grens wordt het een halfuurtje later en ook tijd om een geschikt kampeerplekje te vinden. De campings van de nationale parken staan vol. Het is de voorbije dagen niet echt warm geweest en we kunnen de douche nog wel even uitstellen. We vinden een plekje op een grasveld achter een rest area. Toch geweldig dat je dat hier kan, gewoon zomaar ergens op een veld, onder de sterren je tent opslaan. Het is maar 13 graden, maar we slapen weer als rozen.
Van ons kampeerplekje is het nog maar een kort ritje naar Portland en Cape Bridgewater. We maken er een heel erg mooie wandeling bovenop de kliffen, langs blowholes - die niet spuiten - en een "petrified forest" - dat helemaal geen versteend woud blijkt te zijn, hoewel het er erg op lijkt, maar nog maar eens het resultaat van het spel van water en wind met hard en zacht gesteente. Heel bijzonder !
Dan verder naar de kaap, waar een kolonie zeeleeuwen woont. we ruiken hen voor we ze zien. Het is een non-breeding kolonie, jong grut met andere woorden, en inderdaad, we zien ze heel speels door de golven springen en surfen. Het blijft leuk. Nog verder komen we aan het strand, waar Jurgen en de kinderen zeesterren blijven zoeken, terwijl ik terugstap om de auto op te pikken. Ik ben blij dat we hier 2 nachten blijven. Morgen wil ik terug naar dit strand komen. Cape Bridgewater !
We vinden een kampeerplekje - op zacht groen gras en met douche deze keer - even buiten Portland en krijgen er een privestrand bij ! Vannacht vallen we dus in slaap bij de ruisende golven.

Days 11 & 12 : The Coorong

Op de eerste dag van het jaar vertrekken we uit Victor Harbor, maar niet zonder eerst ons feestontbijt van pannekoeken te hebben verorberd. En dan naar de autowinkel voor een nieuwe luchtfilter. Want hier in Oz is nieuwjaarsdag - behalve voor de banken - business as usual en zowat alle winkels zijn open en iedereen doet geheel normaal. Dan op naar Coorong National Park, een enorm "wetlands" gebied achter de duinen van de Zuidelijke Oceaan. Het is een internationaal gerenommeerd vogelgebied en jaarlijks komen hier vogels uit o.a. Alaska, Japan en Siberie broeden. Wij vinden het vooral een heel heel mooi gebied, Jurgen is grote fan van de halfopgedroogde zoutmeren waarvan sommige helemaal roze kleuren in de zomer. Ikzelf vind vooral de kleurschakeringen zo mooi, blauw, groen, roze, wit... En de pelikanen die met honderden door de lucht vliegen. Op weg naar een kampeerplek stoppen we bij een uitkijkpunt over een paar eilandjes. Het lijkt of er een witte laag over het eiland ligt. Bij nader inzien, blijken dat een stuk of duizend pelikanen te zijn die daar komen broeden.
Enig nadeel van zo`n wetlands is dat het ook mosquito-heaven is. Enkele idyllisch en schaduwrijke kampeerplekjes blijken complete no-go zones te zijn. Van zodra je even stilstaat, komen enkele honderden muggen aanvliegen. Dan naar de andere kampeerplek die wat dichter bij de duinen en de oceaan ligt. Wat meer in de wind dus. Ook niet ideaal, maar snel gekozen !
Vandaag maakten we een mooie wandeling in de Coorong, langs de lagunes, door de bush, langs de zoutmeren. Gelukkig dat het maar een goeie 20 graden is, de zon brandt goed door in zo`n open vlakte ! We rijden ook nog even het strand op en zijn onder de indruk van de onstuimigheid van de oceaan. Ondertussen is de wind er nog maar wat aangewakkerd en echt aangenaam is het er niet. Dan maar terug naar de tent, auto strategisch geparkeerd als windscherm voor de tent. Tijd om blog bij te werken. En zo meteen lekker warm met muts en fleece in de donzen slaapzak ! (Ja, zomer in Australie.... buiten die ene warme haardrogernacht in Victor Harbor, heb ik al alle nachten genoten van mijn fleece met kap, sokken en donzen slaapzak ! En ik zal nog eens iets zeggen, mij hoor je niet klagen, ik heb nog nooit zo goed geslapen ;-)

Intermezzo

Even een intermezzo...

Om de link naar alle foto`s van de vakantie mee te geven.... De volgende dagen vertel ik over de rest van de vakantie en zal ik nog wat foto`s toevoegen.

En verder ook omdat het natuurlijk ook nog gewoon vakantie is. Voor de kids dan toch. (Jurgen is vandaag terug aan het werk gegaan.) Zij hebben nog 3 weken. We hebben nog een hele reeks uitstapjes en afspraakjes gepland, maar doen het toch vooral op `t gemak, met lange pijama-ochtenden.
Gisteren gaf ik hen de kookboeken en daaruit hebben ze de weekmenu samengesteld. Met veel dessertjes en lekkernijen uiteraard, want "allez, mama, `t is toch vakantie he". Al dat lekkers moet natuurlijk eerst in huis gehaald worden. En onder druk van zo`n simpele waarheid, vond Jan-Willem het deze keer niet vreselijk erg om mee naar de supermarkt te gaan. Ik profiteerde van hun goeie "winkel-bui" om ze nog even mee te tronen naar de solden. En wat een plezier hebben we gehad. Vanalles passen en uitzoeken en dan commentaar geven. Vooral op mij natuurlijk, als ik er dingen uithaalde die "echt niet bij me pasten", "veel te seutig waren", of "voor vrouwen die pas verliefd waren" (?) (iets nogal bloots). Gelukkig waren er ook enkele dingen die wel hun goedkeuring kregen. Opvallend daarbij is dat ze allebei mijn rode genetische afwijking hebben. Alles wat rood is, is goed. Wat niet rood is, tja, ..... Zo stond Jan-Willem zijn zus een rood kleedje aan te praten en hij vond het echt zo`n zonde dat het eigenlijk niet groot genoeg was. Enfin, we hadden een enorm gezellig middagje. Buiten regende het nog maar eens voor de verandering. Dat winkelen kwam dus nog goed uit ook.
Thuisgekomen kreeg Rosemarie plots een bijzonder jeukend hoofd. Bij nadere inspectie bleek haar hoofd onder de bulten / bultjes te zitten met kleine zwarte puntjes er in. Teken ? ! Zoveel ? dat kan niet goed zijn.... Naar het hospitaal gebeld voor advies en dan naar de apotheker. Daar bleek dat het waarschijnlijk geen teken maar een of andere mijten zijn die waarschijnlijk ergens uit een boom zijn komen vallen op ons meisje. Volgens tinternet kunnen ze tot 2 weken toe vreselijk blijven jeuken.... Vanavond nog hebben we er de nodige zalfjes en shampoo opgesmeerd. Hopelijk doet dat zijn werk en heeft ze er niet al te veel last van. Volgens de apotheker ligt het aan dat vreselijke vochtige weer. Hier wel geen overstromingen zoals in Queensland, maar wel erg vochtig met ferme stortbuien tussendoor. Enkel insecten en klein kruipend gespuis houden daarvan en kweken tegen de sterren op.
Gelukkig komen morgen en overmorgen vriendjes spelen, dus ze heeft voldoende afleiding.