Days 9 & 10 : Victor Harbor

Het laatste.....
Dit wordt het laatste berichtje van dit jaar. Hier op de camping in Victor Harbor tellen we af naar 2011. En als deze laatste dag van 2010 een voorproefje is van wat ons in 2011 te wachten staat, dan wordt het op zijn minst een turbulent jaar. Vannacht werd ik wakker en moest even naar `t toilet. Ik lag toen in mijn donzen slaapzak met fleecetruitje en calecon. Toen ik uit de tent stapte leek het wel of ik in een warme haardroger stapte. Tegen de ochtend blies die haardroger enkel maar warmer en harder. Tegen de middag was het 40 graden en harde wind. Maar dan....nog geen 2 uur later was de temperatuur gehalveerd en liepen we weer te klappertanden. Nu, even voor middernacht, zit ik weer met mijn fleecetrui en dikke wollen sokken aan. Wat een dag. Om tureluut van te worden. Wie weet wat morgen brengt ? En eigenlijk was het gewoon de wind die van richting veranderde, van een hete noordelijke landwind ging het naar een zuidwind die recht van Antarctica komt.
Wij hebben het maar wat rustig aan gedaan, Vanmorgen in de hitte leek een ritje met de airco-auto ons een prima idee. Beetje de noordelijke Coorong verkennen, waar de Murray River in de oceaan uitmondt. Cool zicht, ik geloof een van de grootste "zoet meets zout water" plekken ter wereld en een paradijs voor allerlei vogels. Morgen trekken we het Nationale park in en het ziet er veelbelovend uit. Winkels en shoppingcentra hebben ook airco en weinig last van wind, die waren ook plotsklaps heel aantrekkelijk. Rosemarie vond er een goeie wetsuit, nu zal bij het snorkelen tenminste haar snorkel niet meer uit haar mond trillen van het klappertanden. En vermits de temperatuur ondertussen gehalveerd was, heeft ze de wetsuit meteen uitgeprobeerd en goedgekeurd in de golven.
Nu lekker gegeten op de camping. Middernacht gingen de kids niet halen - daarvoor waren de pinguins van gisteren te schattig. Maar met een extra portie "Sjakie en de chocoladefabriek" gingen ze ook op deze laatste dag van `t jaar blij slapen. Of wij middernacht wakker halen, valt nog te bezien. Vandaar alvast en nogmaals, 3 nieuwjaarszoenen voor u allen en moge het een spannend 2011 worden !

En dan voor de volledigheid nog even over gisteren. Terug van Kangaroo Island naar het vaste land. We haalden nog net op tijd de boot, net op tijd, want de gefixte autoband begaf het weer en we moesten alsnog een band verwisselen. Maar dat zorgde er wel voor dat ik me niet al te druk kon maken in de wind, de bijbehorende golven en op en neer zwalpende boot. Ik heb heelhuids en kiplekker de overkant gehaald ! Dan voortgereden naar Victor Harbor waar we even moesten slikken van de drukte. We vonden zo om en bij het allerlaatste kampeerplekje in de wijde omgeving. Dicht opeen en geen grote groene gazon, maar met een geweldige douche en een wasmachine. Dat deed deugd !
`s Avonds trokken we naar Granite Island waar je via een lange brug naar toe stapt voor een pinguin tour. De kolonie fairy pinguins is er op enkele jaren tijd van bijna 2000 naar 140 geslonken, dus we waren al blij dat we er enkele zagen. Zo`n schattige beestjes, zoals die waggel-de-waggel naar hun nest kruipen. Maar toen we dan een moeder (of vader) terug naar zijn 2 uitgehongerde kleintjes zagen lopen, en dan zagen hoe die kleintjes ouderlief bijna lynchten om toch maar zoveel mogelijk eten te krijgen, toen voelden we ons natuurlijk weer geweldige gelukzakken, om zoiets van op enkele meters te kunnen bewonderen !

Days 7 & 8 Cape Borda, Stokes Bay.

Bon, waar waren we gebleven.... Juist. we waren west en we gingen noord- en oostwaarts trekken. Via de Shackle Road reden van zuid naar noord, helemaal naar Cape Borda. Daar staat de hoogstgelegen en kortste vuurtoren van (Zuid-) Australie. We kregen er een hilarische rondleiding in het sappigste Australisch van een hilarische gids die er behoorlijk trots op was dat hij mocht gidsen in de enige echte nog werkende vuurtoren van Zuid-Australie, `t is zo een met een nog ronddraaiend licht, en niet zo`n simpel aan- en uitfloepend licht ;-) Als klap op de letterlijke vuurpijl kregen we er nog een kanon-demonstratie bij. Elke dag om 12u30 wordt het kanon er afgeschoten. Kwestie van de schepen die in de nabijheid varen de kans te geven hun uurwerken op de juiste Adelaide tijd te zetten. De kids waren ferm onder de indruk. Het is even rijden, maar een aanrader.
Bij ons geen vakantie zonder platte band, en ja, een eind verder op de gravelweg naar onze volgende bestemming reden we plat. Gelukkig, dankzij Jurgen`s nieuwe gadget hadden we het snel gehoord en konden we enkele pluggen in de band steken voordat hij helemaal plat was.
Dan op naar de volgende bestemming. Stokes Bay, aan de noordkust, zo ongeveer halverwege het eiland. De camping stond er goed vol, maar er was nog een hoekje waar we wel konden staan. Maar eerst door de rotsen naar het strand. Dat erg mooi bleek te zijn. En een rockpool heeft met zeewier en dus visjes. Ideaal om het snorkelgerief weer boven te halen. Dat snorkelen begint bij de kinderen al ferm goed te lukken. Vooral als er mooie visjes te zien zijn. Dan vergeten ze na te denken over het wat en hoe van flippers en duikbrillen en gaat het als vanzelf. Spijtig genoeg blijft het hier de Southern Ocean en da`s dezelfde als die van Antarctica, zodat er na een halfuur al ferm geklappertand wordt. Maar ze hebben de smaak te pakken, en da`s `t belangrijkste. We genieten met volle teugen van het strand en blijven er tot na zonsondergang.
Op onze laatste dag Kangaroo Island, nog meer strand en snorkelplezier. Snelling Beach is de eerste stop. Zo`n strand uit de boekskes met wit zand, azuurblauw water, haast totaal verlaten. Jan-Willem vindt er meteen een knaloranje zeester die aangespoeld ligt op het strand. `t Beestje is dood, de kinderen willen het toch graag mee als souvenir, om naast het zeepaardje dat we eerder vonden, in een doosje te steken. We binden de zeester op het roofrack om verder op en uit- te drogen en om te vermijden dat het in de auto al te veel gaat stinken. Weer snorkelen, weer visjes, weer klappertandende kinderen. Om terug op te warmen, hollen we het strand op en af en rijden dan naar nog 2 andere strandjes. Mooi, en overal is er wel iets interessants te vinden tussen de rotsen. Maar we willen toch terug naar de rockpool van Stokes Bay om nog eens goed te snorkelen. Dat wordt een groot succes. Het blijft me verbazen hoeveel visjes en hoeveel verschillende soorten visjes je ziet in zo`n rockpool, waar uiteindelijk toch redelijk veel mensen in plonzen. Rosemarie en Jan-Willem zijn terecht fier op zichzelf en scheppen in ware vissersstijl op over hoe groot de vissen wel niet waren die ze gezien en oh ja, ook (bijna) aangeraakt hebben. De rotsen rond en naar het strand blijken de ideale opwarmplek te zijn voor verkleumde snorkelaars. Zeker wanneer ze een paar Franse vriendjes ontdekken die al even gek zijn als zij. Zo beleven zij en wij een gezellige laatste avond op dit eiland !
Morgen terug de ferry op en waarschijnlijk richting Victor Harbour en Goolwa, voor een korte maar krachtige ontstoffingskuur en een decadent lange douche !

Day 6 : Hanson Bay - Flinders Chase National Park

Ik word wakker en moet al eens 2 keer op mijn klok kijken. Kwart na acht. Dat is in jaren niet gebeurd. En al zeker niet omdat ik ook Jan-Willem nog niet heb gehoord. Meestal zorgen tent en slaapzak er immers voor dat hij nog vroeger dan gewoonlijk wakker is. Hier op Kangaroo Island niet. Een combinatie van laat opblijven omdat het lang licht is - naar Australische normen dan toch, en geen vogelachtige lawaaimakers `s morgens vroeg, lijken me de meest waarschijnlijke verklaring voor dit fenomeen. Rosemarie kan dit wel apprecieren en komt vrolijk gemutst en met reuzehonger uit haar slaapzak. Waar ze anders meestal met heel veel moeite en gezucht een boterhammetje en half naar binnenkrijgt, wil ze nu na haar derde boterham met speculaas nog een appel en 2 glazen melk !
Vandaag breken we ons kamp aan Browns Beach op. We trekken naar het westen, naar het Flinders Chase National Park. In 2007 is dat helemaal afgebrand, maar de natuur is er terug flink in gang gestoken en je krijgt dus een bijzonder zicht van afgebrande kale boomtoppen en een dikke lichtgroene onderlaag. Op weg er naar toe stoppen we in Hanson Bay voor een koala-laan. We zien er enkelen, uiteraard kunnen de moeders met babietjes op het meeste enthousiasme rekenen. Maar na de overdosis koalas in Cape Otway met oma en opa, zijn we niet meer echt onder de indruk.
Dan naar het nationaal park. Het is er een drukte van jewelste. Veel tourbussen ook, veel italianen, met het bijhorende lawaai ;-) Kangaroo Island is blijkbaar zo`n eiland dat veel mensen met een toerbus bezoeken en dan op een dag of 2 alle highlights afsjeezen. Wij zijn blij dat we meer tijd hebben om ervan te genieten. Maar we gaan de highlights natuurlijk ook bekijken. Als eerste, de Remarkable Rocks. Overblijfselen van gesmolten rots die vanuit het binnenste van de aarde naar de oppervlakte is gekomen, afgekoeld en dan weer langszaam afgesleten door wind en water. Klimparcours en fotogenieke plek. Dan naar de Admirals Arch - een boog in de rotsen - en zijn kolonie New Zealand fur seals. We kunnen ze al van ver ruiken, wat een stinkerds. In tegenstelling tot de Australische zeeleeuwen die we gisteren op het strand zagen, hebben deze zeehonden een dikke pels en verkiezen ze daarom de rotsen om op uit te rusten. De golven en de zee rondom hun rotsen is geweldig woest, maar daar hebben ze duidelijk geen problemen mee. Zo onhandig en log als dat ze er uit zien met die rare poten / vinnen, zo soepel zwieren ze zich op en van de rosten in en uit het water. We zouden er uren naar kunnen blijven kijken....en ook hier vinden we vooral de bijna zwarte kleintjes het schattigst.
Terug op de camping gaan we nog voor een goeie avondwandeling. De omgeving is erg mooi, grote grasvlaktes, met rietachtig gras en grasbomen. En erg veel wallabietjes, kangaroos en een bijzonder soort gans, de Cape Barren Geese weet Rosemarie me te zeggen. We wandelen helemaal tot aan het Platypus Waterhole maar hebben geen geluk. Er staat een beetje wind, er zijn dus rimpeltjes op het water en daar houden de platypusjes niet van. `t Zal voor een andere keer zijn....
Ondertussen houden we het weerbericht in `t oog, vandaag was droog, mooi, maar nog altijd fris. De volgende dagen beloven terug warmer te worden. We willen graag nog wat snorkelen dus als het weer wat meezit, trekken we morgen terug oostwaarts, naar de kalmere stranden van de noordkust.

Dag 5 Seal Bay - Vivonne Bay

Vanmorgen wakker geworden van de regen, niets griezeligs, maar met de regen was ook een koudefront komen aanwaaien. Geen snorkelweer dus vandaag. Wel voor een ritje. Eerst naar de enige eucalyptusoliedistillerij (wat een woord) op Kangaroo Island. Vroeger was deze welriekende olie een van de belangrijkste exportproducten van Australie. Nu wordt 90% ervan in ... ja, China gemaakt. De manier en de toestellen waarmee de olie gemaakt wordt, lijkt erg primitief en koefelachtig, maar het doet zijn werk. De olie ruikt heerlijk ! We leren weer wat bij - als je een eucalyptusblaadje (van de juiste soort natuurlijk) tegen het licht houdt, zie je de olie in belletjes zitten. Ondertussen laten we de regenbuien overwaaien en de kids vertroetelen een verweesd kangoeroetje dat Celine heet. Na de regen, tijd voor meer dieren. De Australische zeeleeuwen van Seal Bay. Tegen (fikse) betaling mag je in Seal Bay op het strand tot redelijk dicht bij deze bedreigde dieren. De zeeleeuwen wisselen enkele dagen vissen op zee af met enkele dagen snoezen op het strand of in de duinen. Zoals dat steeds is, stelen de kleintjes de show, maar het hele spektakel is meer dan de moeite waard. Ze hebben dan ook een bijzonder mooi strandje uitgekozen, die zeeleeuwen. Vlak naast hun strand ligt Vivonne Bay, dat een tijdje geleden door een of andere Australische journalist uitgeroepen is tot het beste strand van Australie. Waarom is ons niet helemaal duidelijk... Mooi, ja dat zeker, maar met zijn woeste golven en gevaarlijke stroming nu niet meteen kindvriendelijk. Vanmorgen hadden Rosemarie en Jan-Willem van de gids geleerd hoe plastiek en visnetten dodelijk zijn voor de zeeleeuwen. Zoiets moet je hen natuurlijk geen 2 keer zeggen, de "Wildlife Warrior" in hen werd wakker en ze hebben heel het strand van Vivonne Bay uitgekamd en alle touwtjes, stukken visnet en plastiek verzameld en in de vuilbak gedaan. We vonden ook een dood zeepaardje dat al genoeg opgedroogd was en dus niet meer stonk, en hebben dat op het dashboard gelegd ipv in de vuilbak. Met het gevoel een zeehond of 100 van een gewisse dood te hebben gered, kropen ze daarnet in bed.

Dag 3 & 4 : Kangaroo Island - Brown Beach

Aaahhh, wat een leven ! Kerst moeten doorbrengen op het strand. Op dit eigenste ogenblik zitten we er nog. Op Browns Beach, aan de rand van het water, bij de ondergaande zon, kids spartelen nog in wat na in het water, en op 10 meter van ons zwemt een mantaray .
Gisterennamiddag reden we de ferry op. De zee was ferm woelig en even dacht ik dat ik beter een pilleke had gepakt. Maar Kangaroo Island was steeds in zicht, het was prachtig weer, enkele dolfijnen voor de boot zorgden voor wat afleiding en de overtocht duurt maar 45 minuten. De beschrijving van de camping in Browns Beach klonk mooi, dus reden we daar recht naar toe. Een halfuurtje later waren de eerste schelpen geraapt, en was onze hele vakantie al goedgekeurd. Tent opgezet tussen de bomen op een boogscheut van het strand. Het was natuurlijk kerstavond dus moest er gesmuld worden. Op zijn campings dan wel. Kip met appelmoes en veenbesjes en hashbrowns. En als dessert uiteraard kersenpavlova`s ! Het maakte het gemis van de kerstkalkoen een beetje minder zwaar.
Op kerstochtend werden we gewekt door het geluid van een tractor en wat hohoho`s. Santa Claus !! kwam uit het niets, op zijn tractor de kamperende kinderen wat snoepjes brengen. Leuk hoor.
Tijd voor een uitstapje. Eerst naar Antechamber Bay, waar we even door de duinen en de rivier moesten om een gigantisch strand helemaal alleen voor ons te hebben. De zwemkleren lagen nog in de auto, dus gingen we maar skinny dippen ;-)
Dan verder naar Cape Willoughby en de vuurtoren daar voor een mooi uitzicht. Maar het is kerstdag en dan is alles dicht, dus we konden hem niet bezoeken. Dan nog verder en 512 trappekes op naar de top van een heuvel - waarvan we de naam niet meer weten... - voor nog meer mooie uitzichten. Vanop de top zagen we een bijzonder mooie baai met turqouise water en we kenden onze volgende bestemming. Pennington Bay. Daar hadden we het strand ook weer bijna helemaal alleen, dus gingen de kids weer skinny dippen. Even hilariteit alom toen Jan-Willem met zijn blote poep ergens op ging zitten en ineens "keiveel pijn had". Hij staat recht, en we zien een dode blue bottle op het strand liggen, een zeer pijnlijke soort kwal. Dat deed natuurlijk een ferme schep bij zijn psychologische pijn, en hij leek halfdood te gaan. Ik dacht niet dat het raak was geweest, maar toch maar terug naar de auto gegaan. Halfweg het strand viel hij echter uit zijn rol van stervende en huppelde hij weer rond als een jong veulen.
Terug aan ons eigen strand hebben we de snorkels van de sint uitgeprobeerd en goedgekeurd, tot Rosemarie en Jan-Willem zo onderkoeld waren en door het klappertanden de snorkels niet meer in hun mond konden houden.
Wat een geslaagde kerst. De enige zware taak die ons nu nog rest is te beslissen of we nog een dag langer op dit plekje blijven of naar het volgende paradijselijke strand. Aaah, a hard day at the beach ;-)

Dag 2 : Darlington Point - Hahndorf

Beetje boring dagje vandaag. De noodzakelijke kilometers malen om in South Australia te geraken. Het landschap is eigenlijk best saai, veel landbouwgrond, soms dor en geel en bijlange zo mooi niet als de prachtige rode weg naar Broken Hill, enkele honderden kilometers naar het noorden. Wel mooi zijn de overstroomde vlaktes, de weerspiegelingen van de gumtrees die midden in het water staan zijn fotogeniek. Uitgedroogde zoutmeren staan terug nat en kleuren roze. In de rubriek beesten : veel dode kangoeroes langs de weg, en daardoor ook veel kraaien en andere roofvogels die dat wel lekker vinden (yak!). Veel sprinkhanen die te pletter vliegen tegen de auto. Veel emu's her en der in de vlaktes. Zowat het boeiendste dat vandaag we vandaag tegenkomen, zijn de award-winning vanilla-slices, oftewel tom-pouckes, Jurgen's favoriete taartje. Snoepen als bestrijding tegen verveling in de auto ? Moet kunnen....
Nu zitten we op de camping van het "resort" in Hahndorf, een dorpje in de heuvels net buiten Adelaide. Ja, juist geraden, het dorp is opgericht door een bende Duitsers en genoemd naar hun kapitein. Het is ons door een Australische vriend aangeraden als een erg leuk en lekker dorpje. We zullen dat morgenvroeg eens gaan bekijken en dan hopelijk nog wat kerstlekkernijen inslaan voor we op de ferry rijden. Nu zijn we al lang tevreden met de muggen als grote afwezigen. De kids hebben daarnet nog heel even in het ijskoude zwembad geplonsd en hebben zo een saai dagje toch blij afgesloten.

Onze zomervakantie

We zijn alweer terug van onze zomervakantie. Stevig doorgereden vandaag, vandaar al een dagje eerder in ons eigen bed. Heb onderweg mijn blog offline wat bijgehouden. Vandaar vanaf hier een reisverslagje....

Dag 1 : Beecroft - Young - Darlington Point
Hehe, we vertrekken. Of toch bijna. Want vlak voor ik wakker werd, maakte ik me de bedenking dat we wel eens door de Fruit Fly Exclusion Zone zouden moeten rijden. Een gebied in Zuid Australie waar zogezegd geen fruitvliegjes voorkomen en waar de plaatselijke gewassen dan ook beschermd moeten worden tegen dit gespuis. Dat betekent dat je geen groenten en fruit van buiten de zone, binnen de zone mag brengen. Even checken, en ja hoor, `t is van dat. Voor ons betekent dat 3 dingen. Dat ik gisteren beter niet naar de woollies was gegaan voor een weekvoorraad groenten en fruit. Dat ik die weekvoorraad nu terug uit de koelbox moet halen en in de koelkast kan steken. En dat we vandaag ferm veel kersen gaan eten. Op het programma vandaag staat immers "pick your own cherries" in Young. Iets na de middag zijn we er. We duiken de boomgaard in. Het kersenseizoen loopt op zijn einde en er is in het voorjaar veel schade geweest door de regen. Maar we plukken nog massa's dikke, donkere, sappige kersen. We eten er minstens evenveel als dat we er in de emmer doen. Zoo lekker ! De min of meer hetzelfde uitziende dingen die ze in de supermarkt verkopen, kunnen wij vanaf nu geen kersen meer noemen. We hebben ons ingehouden, maar eindigen uiteindelijk toch nog met 4 kilo in onze emmers. Meteen hebben we ook een missie. De Fruit fly zone grens is immers nog maar een goeie 200 km verder, een kleine 2 uur dus om een kiloke kersen de man te verorberen. Soms is het spijtig dat je niet kan blijven eten. Burp...maar wat hebben ze gesmaakt !



Kamperen doen we in Darlington Point, waar we verwelkomd (?) worden door duizenden en duizenden muggen. Van de agressieve soort. Hatelijk. Schuldige aan deze plaag is de overdreven regen van de afgelopen weken. Al dat water was de ideale kweekpoel voor muggenlarven. Ook in overdreven getalen aanwezig vandaag waren de sprinkhanen of locusts. In zwermen van duizenden en duizenden vlogen die door de lucht. Daar met de auto doorrijden lijkt wel een spelletje paintball ! Enig voordeel, die beesten bijten niet en springen gewoon weg als je aankomt. Op roadtrip door Australie, het blijft boeiend.