Ze zijn er !

We zitten weer met 7 rond de tafel ! Na een te lange reis zijn Freya, Wim en Vincent toch op Australische bodem geland. Zoals de 3 koningen uit het Oosten hebben ze ons overladen, niet met wierook en mirre, maar met speculaasjes, witte pralinen en puddingpoeder :-) Nu even bekomen, jetlag bestrijden en dan volgt er later op de week ongetwijfeld meer !

Rooie Foto`s

Tje, `t zijn er veel te veel, en ze zien er allemaal nogal rood uit, maar het was er ook zo mooi ;-)

The Red Centre : Terug naar TAlice Springs

Ook aan dit mooie rode liedje kwam een einde. Vandaag ging het terug naar "The Alice". Je kan de Stuart Highway nemen, maar dat vonden we een beetje "boring". Vooral de jongens houden wel van wat stof, we gingen dus via de Ernest Giles Road. Hoewel het al 5 dagen niet meer geregend had, lag die er nog behoorlijk nat bij. Maar grote plassen vinden ze op de achterbank dikke pret, als ze er tenminste aan denken om op tijd de raampjes dicht te doen. For the record, moet ik hier nog even bijzetten dat Jan-Willem zich op dit soort wegen altijd afvraagt wat Bart zou doen...Hoeveel zou Bart de banden aflaten ? Zou Bart door die plas rijden ? of zou hij er langs rijden ? Bart, de grote referentie wat betreft stoer doen met de auto.... zo grappig.
We kwamen op die 100 km geen kat tegen - enkel een paar wegenwerkers. Een paar keer gestopt natuurlijk, zeker ook bij de Henbury meteorietenkraters. 4700 jaar geleden sloeg daar een meteoriet van 1450 kg met een snelheid van 40.000km per uur in de aarde. Dat dat een grote put veroorzaakt, kan je je wel voorstellen. Nu blijven er enkel idylissche kratertjes over, waar het water in blijft staan en waar de plaatselijke dieren uit komen drinken.
Een paar uurtjes later kwamen we terug aan in Alice Springs. We zijn er eens goed gaan eten in de Overlander Steakhouse - waar Jurgen en ik 8 jaar geleden ook al zaten op het einde van ons tripje toen.
We zijn heel erg blij dat we terug gingen naar het rode centrum, we vonden het nog mooier dan tijdens onze huwelijksreis. Komt dat omdat onze geweldige kroost het ook zo leuk en mooi vond ? Misschien wel :-)

The Red Centre : Valley of the Winds

Op zo`n 50 km van de Uluru liggen Kata Tjuta, of de Olga`s. Een groep van 36 rotsen. Geen monolieten deze keer, ze bestaan uit een rood soort beton met allemaal kleine steentjes erin. Het was weerom mooi wandelweer, dus wij trokken naar de Valley of the Winds. Inderdaa, erg winderig, we konden een extra trui gebruiken. Heel mooi om zo tussen en op die grote rode rotsen te wandelen. Veel echo-plekjes ook, er werd wat afgeroepen dus. Weer geen kangoeroes gezien, maar de camouflage-sprinkhanen zijn bijna even leuk. Heel erg grappige beestjes, want die landen is niet hun sterkste kant. Dan vallen ze bijna altijd om en dat vonden Rosemarie en Jan-Willem dan weer hilarisch.
Als je zo naar het rode centrum komt, is de route en de plaatsen die je aandoet redelijk voor de hand liggend. En je komt dan ook altijd dezelfde mensen tegen. In de Valley of the Winds kwamen we voor de 7de keer deze vakantie hetzelfde gezin uit Canberra tegen ;-)
Dan was het tijd voor ijsje en een laatste blik op Uluru.

The Red Centre : Uluru Base Walk

Die grootste monoliet van de wereld, 348m hoog, die wilden we wel eens van nabij bekijken. Tijd voor een ferme wandeling dus. Uluru kan je ook beklimmen, maar langs alle kanten wordt er gevraagd om het niet te doen. Uluru heeft een erg bijzondere betekenis voor de Aboriginals en uit respect voor hen wordt de klim afgeraden. Tot mijn grote verbazing lappen heel veel mensen die vraag aan hun laars en was het rijtje schuiven op weg naar de top. Het is de bedoeling om de beklimming een van de volgende jaren effectief te verbieden. Waarom het nu niet gewoon meteen kan, is me niet helemaal duidelijk.
Enfin, wij liepen helemaal en hadden zo bijna 10km de tijd om alle plooien, spleten en bochten te bewonderen. Heerlijk winterweer, net geen 20 graden, staalbaluwe hemel, aangenaam zonnetje, en kids in topvorm. Meer moet dat niet zijn.
Daarnet reden we eind naar Kata Tjuta om daar de zon te zien ondergaan. Een mooi spektakel dat ons veel goesting geeft om die "Olgas" morgen eens van wat dichterbij te gaan ontdekken. Nog eens een stevige wandeling dus.

The Red Centre : van Kings Creek Station naar Uluru

Vandaag ging het dan eindelijk gebeuren : Uluru !
Na een stevig ontbijt met spek en eieren gingen we op weg. `t Is iets meer dan 350 km, allemaal asfalt, dus dat valt wel mee. Onderweg nog een paar fotostops, tot we dan plots aan de horizon Uluru en Kata Tjuta zien verschijnen. Een waaw!-moment voor de kinderen. En voor ons. Zo mooi om die rotsen uit het niets te zien opdoemen. We kunnen moeilijk geloven dat we er op dat moment nog meer dan 50 km van verwijderd zijn.
We nemen onze intrek in een cabin op de camping van het Ayers Rock Resort en rijden dan zo snel mogelijk naar de rots zelf en het Cultural Centre. Naast veel uitleg vinden we er ook een aborignal-schilderij dat we allebei erg mooi vinden. Dat gebeurt niet vaak, we hebben het dan ook gekocht.
De middag liep al aardig op zijn einde, en tegen 6 uur gaat de zon hier tegenwoordig onder. Hoog tijd dus om een mooi plekje uit te zoeken voor de zonsondergang. En veel te veel foto`s te trekken van een grote steen die elke 5 seconden van kleur lijkt te veranderen...

The Red Centre : Kings Canyon

Vandaag trokken we naar de Kings Canyon voor een stevige wandeling, langs de bovenkant van de canyon. Eerst een stukje ferm steil naar boven, da`s iets voor ons berggeitjes en dan helemaal rond. Toen Jurgen en ik er 8 jaar geleden waren, had er net een bushfire gewoed en waren de hellingen zwartgeblakerd. Nu was het een prachtige combinatie van fris groen en het felste oranje dat je je kan bedenken. Heel, heel erg mooi is het er. Wind en water hebben er prachtig landschap uitgesleten, en de wanden van de canyon zijn waarlijk adembenemend. Loodrechte wanden, meer dan 100 meter diep. Kids aan de hand dus, of een eind verderop ergens tussen de rotsen. Ze vonden het namelijk bijzonder fascinerend dat al die rotsen vroeger zandduinen waren en gingen dus op zoek naar "oud zand".
Na de wandeling, tijd voor een beloning. We reden door naar Kings Creek Station, zo`n 40 km verderop. We gingen er overnachten in tenten. Maar belangrijker, ze hebben daar kamelen. Tijd voor een kamelenritje dus. De kamelen van dienst bleken trouwens wilde kamelen te zijn. Blijkbaar is het totaal ok om wilde kamelen te vangen en ze dan toeristen te laten vervoeren of er kamelenburgers van te maken. Er zijn er toch te veel in de outback. Rosemarie en Jan-Willem zaten van begin tot eind breeduit te glunderen !
In Kings Creek Station sliepen we in 2 tenten. Na de tot nu toe redelijk zachte nachten werd het erg koud. Goed dus dat we een vuurtje mochten maken.
Toch ook een drama deze dag...Jan-Willem`s lievelings-knuffel-vliegtuigje blijkt spoorloos te zijn verdwenen. Ook telefoontjes naar Kings Canyon en Glen Helen leveren niets op. Na meer dan 5 jaar trouwe dienst als steun en toeverlaat, is dat best verdrietig voor Jan-Willem.