de 21ste eeuw

Excitement alom bij Rosemarie en heel haar klas. Sinds deze week zijn ze de trotse gebruikers van een elektronisch Smart board. Weg met het oude zwarte schoolbord, weg met het schoolkrijt. Welkom in de 21ste eeuw ! Met hun smartboard beloven de lessen een pak interssanter te worden. Het is een gigantisch computer scherm, een touch screen waar je uiteraard vanalles op kan tonen (met allerlei "hide", "drop down" en andere snufjes), maar je kan er ook met je hand op tekenen en schrijven (en weer uitgommen), je kan er mee op het internet gaan, etc...
De school - `t is te zeggen, het oudercomite - heeft er al een aantal gekocht en omdat Rosemarie`s juf er al veel mee gewerkt heeft in een vorige school, was zij bij de gelukkigen. Tegen volgend jaar zouden alle klassen er een hebben.
Ik vind het fantastisch en vraag me ook af hoe dat in Belgie zit ? Zijn daar ook al van die interactieve smartboards ? Of is het nog met krijt en bordveger ?

Nog altijd bezig

Met de schoolterm terug goed op gang, heb ik ook weer tijd om me creatief uit te leven. Ik zei al dat ik aan de cursus Graphic Design ben begonnen. De eerste module - Design History - heb ik ondertussen afgewerkt, ook het daarbijhorende assignment (waar ik trouwens een leuke A+ score op heb behaald). Tussen die soep en patatten door probeer ik ook nog wat te tekenen voor mijn Botanical Drawing Class, ook al omdat vooral Jan-Willem heel vaak iets opraapt in de bush...."voor jou mama, kan je dat eens tekenen". En als dat nog niet genoeg is, schilder ik nog wat.
Straks begin ik met module 2 van de cursus en dan moet het wat ingetogener... `k moet tientallen schetsjes maken die een beweging of emotie weergeven, maar `k mag enkel een stip, een lijn of een vlak tekenen. Dat wordt interessant.


enkele botanische frutsels, ik ben nog steeds een fan van potloodtekeningen, en van waterverf heb ik nog altijd wat schrik


van acrylverf heb ik minder schrik ;-)

"wat zal ik eens aandoen ?"

Rosemarie en ik hebben nog 74 dagen om te beslissen wat we gaan aandoen om toch een beetje op te vallen op onze volgende meisjesdag.
We hebben namelijk beslist om op 8 augustus samen mee te doen aan de "City to Surf" Race. Een topevenement in Sydney waar jaarlijks meer dan 70.000 mensen aan deelnemen. De race loopt over 14 kilometer, van het hartje van de stad, helemaal tot aan Bondi Beach. Uiteraard gaan wij die 14 km niet lopen, wij gaan voor het "Back of the Pack" klassement van de stevige stappers. Toen ik het vroeg was Rosemarie meteen laaiend enthousiast en ik ben ervan overtuigd dat ze dat gaat kunnen. `t Is een taaie die Rosemarie van ons. Met ons gaan nog een paar schoolvriendinnen van me mee. Als het weer even wil meezitten, wordt dat ongetwijfeld een onvergetelijk dagje voor ons.
Nu rest enkel nog de vraag hoe we een beetje gaan opvallen in dat "peleton". De City to Surf race is nl. ook een lopend en wandelend rariteitenkabinet met mensen in de meest uiteenlopende en hilarische outfits. Denk roze pluimenhoed, denk blauwe pruik, ... zolang het maar comfortabel zit. Ik zal de "hot dollar" shops eens gaan inspecteren ;-)

Hard labeur

Het was een beetje stil op blogfront deze week. Het was dan ook een doodgewone week, met onze gewone doordeweekse bezigheden. De kinderen zijn naar school geweest en hadden wat playdates, Jurgen ging werken en ik heb - naast de was, plas, boodschappen, kook,school etc - getekend en geschilderd en mijn 1ste assignment afgewerkt voor mijn graphic design course. Enig memorabel feit : de limoncello was klaar en is ondertussen al weer op ;-). Gelukkig bracht Ole ons weer een nieuwe lading citroenen.
Het was ook een redelijk koude week, en behoorlijk nat. Het droog krijgen van de was begint weer een uitdaging te worden.
Maar vandaag wilde het maar niet regenen, dus moesten we echt de tuin onder handen nemen. Dat was al langer nodig. De tuinpaden waren immers verdwenen, net zoals onze huisnummer en brievenbus, en het werd alsmaar moeilijker om in en uit de auto te stappen (de oprit werd alsmaar smaller). Nu ben ik al niet geboren met felgroene vingers, maar in een tuin als de onze hier, valt er maar weinig plezier te rapen in tuinieren. Woekerplanten en slingerplanten die je ZIET groeien...grrr. Een hele trailerlading hebben we weggesnoeid, en daarbij hebben we zeker 6 ballen teruggevonden, en ook enkele bijzonder interessante "bugs" die van Rosemarie en Jan-Willem uiteraard in een potje moesten.



Na het werk het verzet, bij Astrid en Volker. Heerlijk gegeten en gedronken (daar ging de limoncello), gebabbeld en gelachten. De kids amuseerden zich naar goeie gewoonte. Een heerlijk herfstdagje dus. ;-)

Brrrrr met een grote B

Voor al diegenen die vinden dat wij schrandelijk overdrijven in het dragen van verschillende laagjes wol of fleece: het bewijs dat het hier ook ferm koud kan zijn.... Gisteren op weg naar Lithgow reden we door Richmond, een halfuurtje bij ons vandaan. Boven de velden hing er een mysterieus dik pak mist, kinderogen zagen een dun laagje sneeuw op het gras liggen, en de thermometer stopte bij 4.3 graden. Da`s niet meer fris, da`s koud.

Hoe vettiger, hoe prettiger

Vandaag was een "hoe vettiger, hoe prettiger" dag. Anne en Filip zijn aan hun laatste weken in Sydney bezig en wilden nog wel eens een dagje 4Wdriven. Zoiets moeten ze natuurlijk geen 2 keer vragen en Jurgen komt er zelfs graag vroeg voor uit zijn bed. Speel-tuin van de dag waren de Powerlines in de buurt van Lithgow.
`k Ga er verder niet al te veel woorden aan "vuil" maken, al de rest is dat al genoeg. En de foto`s doen de rest van het verhaal... Maar in `t echt was nog een pak cooler ;-)


de kids vonden het leuk


Wie nog meer modder wil zien, klikt hier

Fish Market

Gisteren namen we de kids mee naar de Fish Market. Ze waren eerst niet echt laaiend enthousiast,.... tot ze de vissen ontmoetten. Ze keken hun ogen uit en kregen er honger van. Oesters, scalops, calamares, zeewiersla, zalm, en we konden er weer tegen.

Heel Sydney was gisteren trouwens in de ban van de homecoming van Jessica Watson, een 16-jarig meisje dat in haar eentje en non-stop in 7 maanden rond de wereld is gezeild. Best een knappe prestatie, en ze werd dan ook ingehaald als een ware kampioen. Maar echt wild word ik er niet van. Ten eerste begrijp ik niet welke ouders hun 16-jarig meisje voor 7 maanden de oceanen opsturen (Rosemarie moet alvast niet gaan beginnen dromen), en ten tweede zit er achter de zeilster een bijzonder media- en geldgeil PR-bureau, en daar hou ik niet zo van...