Rit naar Fox Glacier

Vanochtend wakker geworden met ijsbloemen aan de binnenkant van de camper ! Friskes dus, maar met een slaapmuts en een donzen slaapzak had ik daar niets van gemerkt (Jurgen spijtig genoeg wel, maar die heeft dan ook geen donzen slaapzak ;-)). Vandaag was een rij-dag : van halverwege tussen Te Anau en Queenstown naar Fox Glacier : zo`n 400km, maar met onze camper-truck en langs Nieuw-Zeelands berg en dal zijn we er toch een hele dag zoet mee geweest..
Ik denk dat we zowat alle zuid-eiland landschappen hebben gehad : eerst de glooiende schapen-weien, dan langs de schitterende meren van Wakatipu, Wanaka en Hawea. Nog maar eens met de zon er op - we hebben tot nu toe echt heel veel chance met het weer - en de weerspiegelingen van de besneeuwde bergtoppen : fotogeniek ! Onderweg een -paar passen overgestoken, of beter over-gepuft aan 25km per uur. Aan het meer van Wanaka uitgebreid koffie gedronken en dan richting Haast, aan de westkust. Wat is het daar ook weer mooi....subtropische wouden, heel groen, heel veel varenbomen, yucca-achtige planten (cabbage-trees) en bomen, overal overwoekerd door mossen.



Haast Beach is een heel verlaten strand, achter duinen vol gele brem (of zoiets). In de rivieren en hier ook op het strand ligt heel veel hout, stukken takken, halve bomen : Ideaal speelgoed voor Jan-Willem, die in elk stuk wel een raket, dolk, vliegtuig ziet...Of een "wolkijker" waarmee hij Rosemarie helpt om wol te vinden (langs de afsluitingen van schapenweien... ;-)
Tegen de avond aangekomen in Fox Glacier. Morgen gaan Jurgen en ik elk een halve dag wandelen op de gletscher. De kinderen mogen spijtig genoeg nog niet mee. Hopelijk blijven we geluk hebben met het weer, maar voor het eerst ziet dat er niet naar uit : het miezerde daarnet, er hangen heel veel en lage wolken en voorspellingen voor morgen zijn navenant...
Nu we nog eens in de bewoonde wereld overnachten, hebben we daarnet ook onze benen lekker onder tafel geschoven bij wijze van verlaat verjaardagsmenu('k heb een heerlijke berg ribbekes opgesmuld) en kheb zonet schandalig lang gedoucht. Enig minpunt aan de dag : omdat we de voorbije 2 dagen niet aan de verleiding konden weerstaan, kijken we vandaag al naar de laatste aflevering van "Van Vlees en Bloed". Wat geweldig goed is dat he.

Alle foto`s van deze dag staan hier....

Milford Sound

Vanochtend werden we wakker onder een dik pak grijze wolken. Het regent hier 200 dagen per jaar, dus dat was wel te verwachten, maar ik had stiekem toch gehoopt op nog meer mooi weer voor onze tocht naar en op Milford Sound. Opgekraamd en vertrokken zodat we voor de ladingen bussen daar zouden zijn.



Milford Sound is het meest bekende "sound" of fiord hier op het zuideiland. Het wordt wel eens het achtste wereldwonder genoemd en het trekt dus massa`s kijklustigen aan.
De weg er naar toe is weerom prachtig, bezaaid met "waaaauuuw"-uitzichten. Eerst is de vallei breed, dan komen de gigantische en enorm steile rotswanden alsmaar dichter bij je te staan. Het is nog vroeg in de lente dus de toppen zijn nog helemaal wit. Omdat de rotswanden zo steil zijn, zijn er in de winter vaak enorme lawines. Dat risico is nu "low", maar langs de weg zie je overal nog lawines - en hun puin - liggen en kilometerslang is zelfs gewoon stoppen voor een foto verboden vanwege het lawinegevaar.
De stralend blauwe lucht, de steile rots-giganten, de besneeuwde toppen ... adembenemend mooi. Het doet uiteraard denken aan de Alpen, maar ik vind het toch nog een stuk dramatischer, steiler, grootser.
Aangekomen in Milford Sound zijn we op een "Nature Cruise" boot gestapt voor een 2h30 durende tocht op de Sound. Niet alleen wij vonden de zon in de fiord fantastisch : de dolfijnen ook en ze kwamen met veel plezier voor, rond, naast de boot springen en spelen. Enkele hadden een baby bij... je kan je al de reactie van Rosemarie en Jan-Willem voorstellen. Even later kwamen we nog de uiterst zeldzame Fiordland pinguins tegen - op het water en op het land - en een hoopje zeehonden. Onze dag kon niet meer stuk.
De Sound is pas rond 1850 ontdekt : Captain Cook is er op 2 van zijn rondreizen gewoon voorbijgevaren. Vanop zee is de ingang naar de fiord dan ook niet te zien. Raar hoor.
Enorm indrukwekkend in de Sound en eigenlijk in heel het gebied er rond zijn de watervallen, die langs de loodrechte rotswanden honderden meters naar beneden vallen. Een prachtig en nat schouwspel.
We hebben geweldig genoten van dit heel bijzonder stuk natuur. Dit stukje Nieuw-Zeeland is top. Op de terugweg hebben we nog een sneuuwman gemaakt en sneeuwballen gegooid en kwamen we enkele kea`s tegen : donkergroene, grote vogels die wel een appeltje lusten.
Nu staan we gekampeerd langs een landweg, tussen de schapen en lammetjes. Ik kan me vervelender manieren bedenken om mijn verjaardag te vieren...

De foto`s van onze tocht naar en in Milford Sound staan hier

Queenstown - Rafting - Te Anau

Vroege ochtend vandaag want om 8u15 werden we opgepikt voor ons rafting-avontuur op de Shotover river. De rit er naar toe is al een hele attractie. De skippers canyon, een slingerend zandpad langs gigantisch hoge kliffen. In de canyon werd vroeger naar goud gezocht. En gevonden : het was maar het schijnt een van de rijkste vindplaatsen ter wereld. Wel extreem barre toestanden voor die goudzoekers : enorm koud in de winter, heel erg heet in de zomer, de canyon weerkaatst alle zonnestralen en wordt daardoor heel erg warm.
Vandaag, in het prille begin van de lente was het koud, minima van -1 en maxima van +8. Ja,.... en wij gingen raften..... Jurgen was een beetje argwanend, maar we werden goed uitgedost. Voor Rosemarie en Jan-Willem al een heel avontuur op zich :
surfpak, fleece, spray-jacket, zwemvest, helm, sokken, schoenen en handschoenen. Zo konden we zelfs het ijswater aan ! De trip zelf was natuurlijk geen wildwaterbaan categorie 5, maar voor de kinderen - en daarmee ook voor ons - een bijzonder avontuur ! Meepeddelen, door de versnellingen roetsjen, pirouetjes draaien, en goed nat worden. Halverwege heb ik zelfs een heuse duik genomen in een diep stuk van de canyon : ijs-en ijskoud ! De ijspegels hingen dan ook overal aan de rotsen. Rosemarie zat helemaal voorin in de raft en kreeg zo alle water over zich heen. Haar vingers en tenen voelden als "frozen jellysticks" , maar toch ging ze met plezier overboord om een rescue te demonstreren.... That`s my girl ! Jan-Willem ratelde en taterde honderduit van pure opwinding, maar hield het liever droog.
Heel erg leuk, alhoewel dat we ook blij waren om onze bevroren onderdelen terug te laten ontdooien in de zon.
Over de canyon hangt nog een oude bungy-hangbrug. Wij hebben vanop de brug een grote "wishing-rock" naar beneden laten vallen. De plonsen weergalmden onze wensen door heel de canyon. Wat een heerlijk avontuur om te kunnen delen met de kids, en wat een mooie stralende dag, geen wolkje aan de lucht.

Vanmiddag zijn we dan verder gereden naar Te Anau. Morgen willen we immers naar Milford Sound. Westwaarts dus, weg van de bergen van Queenstown, door de brede valleien (met schapen uiteraard) naar de bergen van Fiordland. Ik kan maar niet ophouden met herhalen hoe ontzettend prachtig ik het vind. Ik val van het ene superlatief in het andere. Ook weer van dat met ons kampeerplekje van vanavond. Idyllisch ten top, aan de rand van het meer van Te Anau, met zicht op de besneeuwde toppen, de zon die ondergaat achter de bergen, helemaal alleen, enkel een paar eendjes dobberen rond. De kinderen spelen uitgelaten met wat stenen, stokken en elkaar. Wij luisteren naar het klotsen van het water, schillen een appeltje en genieten.

De foto`s van onze derde dag staan hier....

Enkele foto`s getrokken door de raft-gids.

Mount Cook Lookout - Queenstown

Het lijkt wel of we op wintervakantie zijn... Vanochtend werden we wakker van het vederlicht getik van sneeuwvlokjes op onze camper (zoals ik al zei, het was onnoemelijk stil op ons plekje aan het meer, de enige levende zielen in kilometers omtrek waren konijntjes).
Maar de zon kwam al op van achter de bergen. Bedden opgebroken en richting eerstvolgende stadje voor melk en brood voor het ontbijt.
Toen ik in het plaatselijke cafe mijn latte bestelde, zag ik een postkaart van de Clay Cliffs een beetje verderop. Wat een gelukkige vondst, want die kliffen zijn prachtig. Ontstaan door watererosie en je kan er helemaal tussenwandelen. Je waant je in een of andere canyon.
Dan verder op weg naar Queenstown, via de Lindis Pass. In de verte zagen we steeds de grote besneeuwde toppen, terwijl wij door de vallei reden, die nu weer eens heel groen - dus vol schapen - was, dan weer eens veel dorder - dus ook weer schapen, maar veel minder.
Queenstown is de action-kick-adrenaline-hoofdstad van de wereld en `t is hier dat bungy-jumpen is uitgevonden. Geen fan van dat elastiekhangen, maar op de weg reden we langs de plek waar voor het allerallereerst gesprongen werd. Even ramptoeristen dus. Deze jump is niet zo hoog, "maar" 43m, maar kmoet eerlijk zeggen dat ik er de fun niet van inzie...
Geef mij maar de "luge" bovenaan de Gondola. Met een skiliftje rezen we tot hoog op de berg, hoog boven Queenstown, dus met een adembenemd zicht op het meer. Nog een beetje hoger met een stoeltjesliftje en dan met een sleetje op wieltjes naar beneden. Eerst nog even voorzichtig, maar dan sjeezen door de bochten en lachen voor de fotofinish. Rosemarie was net groot genoeg om het alleen te doen, en dat liet ze zich geen 2 keer zeggen.
Daarboven nog wat staan kijken naar de parapenters, de parasailers etc, zoals gezegd, de action hoofdstad van de wereld.
Queestown lijkt ook een erg gezellig stadje, prachtig gelegen, maar ook mooi gebouwd, helemaal gericht op outdoor sporten en skien. Maar ook druk en commercieel. `t Is te zeggen : in een straal van 10 km geen mogelijkheid om vrij te kamperen (de vallei is ook nogal smal). Dus staan we nu middenin de camper-gallore op een commerciele camping. Dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen : fris en proper gewassen liggen we nu met opgeladen batterijen in onze slaapzak en zo meteen begint deel 2 van " Van Vlees en Bloed" !

De foto`s van dag 2 staan hier...

Christchurch - Lake Tekapo - Mount Cook Lookout : Wind en Schapen

Vanmorgen vertrokken we uit Christchurch. Met ons huis op wielen, een heuse kamion. Een met een manuele versnellingsbak, dat was ook weeral even geleden, dus in `t begin met de nodige horten en stoten.
In Christchurch zagen we al meteen de sneeuw op de bergen liggen, wat vooral Rosemarie wel heel erg leuk vond. Zij droomt al sinds enkele weken van de Nieuw-Zeelandse sneeuw....
Langs de Alpine Inland Scenic Route reden we naar Lake Tekapo. Mooi, mooi, mooi, groene velden, gele brem-achtige hagen, blauwe lucht, 10 minuten later een plensbui. Nieuw-Zeeland`s cliche nr 1 : 4 seasons in 1 day : afgevinkt. En ver buiten de bewoonde wereld van Christchurch moet je niet gaan om het allergrootste Nieuw-Zeelands cliche tegen te komen : : er zijn hier veeeeel meer schapen dan mensen (iemand vertelde me later dat er nu ongeveer 40 miljoen schapen zijn voor 4 miljoen mensen - vroeger waren er dan 70 miljoen...). Lente is lammetjestijd, de weien lopen er vol van. We passeerden ook heel erg pasgeboren lammetjes, de navelstrengen hingen er nog aan, de placenta lag naast hen in `t gras...Verder ook veel koeien, hertjes, alpaca`s.
Aankomen bij Lake Tekapo is een "waauw-moment" : het meer is vooral prachtig van kleur, turkoise blauw, surreeel bijna. Vooral vanop een afstand en hoogte ziet het er heel bijzonder uit. Wij reden dus naar Mount St. John voor nog een beter zicht. Toen we daar dan uiteindelijk met onze kamion opgepuft waren, werden we er bijna van de top geblazen. Giga-veel wind. Maar ook sneeuw !
Voor de kinderen is de vakantie al lang geslaagd. Met de besneeuwde bergen op de achtergrond is Lake Tekapo is onbeschrijfelijk mooi, een uitzicht dat we niet zullen vergeten.
Het zomeruur is hier reeds vorige week ingezet. Daardoor blijft het `s avonds weer wat langer licht. We profiteerden ervan om nog een eindje verder te rijden. En zo staan we nu aan Mount Cook Lookout, aan Lake Pukaki. Bijna zo blauw als Lake Tekapo, en omringd door besneeuwde toppen. Helemaal alleen, oorverdovende stilte, volle maan, kampvuurtje, schitterende sterren....Nu maar duimen dat we het warm kunnen houden tot morgenvroeg.
Dit is echt genieten. Als je `t mij vraagt, is het heel erg moeilijk om ongelukkig te zijn in Nieuw-Zeeland.
Foto`s van de 1ste dag staan hier....

Kia Ora !

Oftewel : Hallo !!
Wij zijn terug van een prachtige reis naar het Zuideiland van Nieuw-Zeeland. Onwaarschijnlijk mooi weeral. We hebben het elke dag maar een keer of 20 gezegd hoe ontzettend mooi het er is. Allerlei leuks gedaan : van raften tot relaxen in hete thermische baden. Rosemarie had er op gehoopt nog eens sneeuw te zien. Dat is uitgekomen en nog geen klein beetje : sneeuwballengevechten, sneeuwstorm, ijs aan de binnenkant van de camper...we hebben het allemaal gehad.


Deze foto van in Hanmer Springs doet het niet vermoeden, maar toch : wij zaten in een zwavelbad van 38 graden. De buitenlucht was 0 graden, op het dak in de achtergrond ligt 10cm sneeuw....


Kheb net foto-uploadcapaciteit bijgekocht. Met een beetje geluk kan ik straks meer foto`s en tekst en uitleg de wereld insturen.....

23 dagen

Ooit las ik eens dat een wetenschappelijk experiment aangetoond had dat blijdschap om een nieuw auto 23 dagen duurt. Nog 10 dagen te gaan dus. Ik tel af. De afgelopen 10 dagen werd ik met momenten immers horendol van Jan-Willems non-stop opmerkingen over de auto. Enkele voorbeelden : "de kinderen van mijn school hebben nog nooit zo`n grote auto gezien" (ik moet nog steds vlak aan de fence parkeren), "de kinderen van mijn school vinden het geluid van onze motor heel interessant" , en nog "wij zijn de enige auto in Beecroft die een snorkel heeft" (als ik hem dan op een ander exemplaar met snorkel wijs, gaat hij compleet in denial) "wij kunnen nu nooit meer stuck zitten". Maar hij zou de zoon van zijn vader niet zijn als hij ook niet wat kritische noten liet horen. De auto is nog niet ideaal want hij heeft geen roof rack, geen reserveband op de koffer, en geen extra set lichten op het dak. Daar mag hij dan later zelf voor zorgen se.