"Goei nieuws"

Ongetwijfeld en met heel veel plezier ben ik het soort mama dat haar eigen kinderen toch wel echt heel erg mooi, knap, schattig, slim, enz ....vindt. Ja, zelfs, "objectief" gezien vind ik Rosemarie en Jan-Willem ronduit geweldig ;-) en bij elke minuscule stap ben ik grenzeloos trots op hen.
Vandaag kreeg die trots weer een scheutje, want Rosemarie kwam thuis met "goei nieuws" zoals ze het zelf noemt. Ze heeft als eerste van haar klasje haar derde "merit award" gekregen en mag de drie awards nu gaan inruilen voor een "blue ribbon". Joehoe, en fier dat ze er zelf op was ! Die awards krijgen ze voor allerhande voorbeeldig gedrag : behulpzaamheid, teamwork, inzet enz., en `t is elke week weer een heel gedoe met officiele uitreiking, zangstondes en groet aan de vlag. (By the way, nu ik dan toch aan `t stoefen ben over onze dochter : vorige week kwam ze thuis met een rapport waar helemaal niets in doet vermoeden dat ze er nog maar 6 maanden onderwijs in het Engels heeft opzitten. Voor lezen en schrijven - voor al de rest trouwens ook - scoort ze minstens "at" en meestal "above" expectations. Wij trots, zij blij en met nog meer goesting om te leren, kennen en kunnen.)

Afwijking

Jan-Willem heeft een afwijking. Wel, waarschijnlijk heeft hij er wel meerdere. Deze ene is erg opvallend. Ze is naar links...
Gisteren in het Olympic Park nog eens een lesje op 2 wielen fietsen achter de rug...Voldoende snelheid pakken, vertrekken, dat lukt allemaal wel, maar hij valt altijd opzij, naar links dus. En probeer zo`n vierjarige maar eens uit te leggen dat hij dan moet tegensturen en trappen !
Bij Rosemarie hebben we maar 50m achter haar moeten lopen en schouders vasthouden. Jan-Willem is vastberaden iets meer aan onze conditie te doen ;-)
Na Scenic World op zaterdag, hebben we gisteren dan ook de tweede plek gevonden in Sydney waar het druk is in `t weekend. Het Olympic Park en Bicentennial Park dus. We moesten zelfs aanschuiven voor een parkeerplaatsje (en ik was haast vergeten hoe irritant dat is). Maar de zon scheen en er zaten kleine eendjes in `t water...mij hoor je dus niet klagen.

910 trappekes

Met dit prachtige winterweer wilde ik vandaag nog eens naar de Blue Mountains. kHad geluk, want Jurgen en de kids gingen graag mee. Wij dus richting Katoomba, waar het even zonnig was als in Sydney, maar een flink pak frisser, maar een graad of 8, en in de schaduw is dat brrrrrr. We wilden de Giant Stairways af, 910 trappen, deels in de rotsen uitgehakt, deels ijzeren trappen. Maar vooral wreed steil. En ook heel mooi, langs, achter en onder de Three Sisters. Dan door de vallei, door het regenwoud naar het treintje dat ons weer naar boven zou brengen. (how convenient ;-)) Het treintje, de Scenic Railway, is het steilste treintje van de wereld en is deel van "Scenic World", een grote toeristenattractie in de Blue Mountains. Busladingen vol toeristen worden er losgelaten met te snel pratende gidsen, veel te veel fotoapparaten en te ongemakkelijke schoenen. Wij voelden ons meteen een pak minder in de natuur, .... :-( Maar het treintje was leuk, heeeel errug steil, recht de rotswand op en in en volgens Jan-Willem veel te kort.
Dan op `t gemakje in de zon terug gewandeld, langs prachtige uitkijkpunten. En voor een keer eens niet in de file gestaan op weg naar huis. Hmmm, mooi, gezellig, deugddoend dagje.

Visual effects

Prachtig schouwspel daarstraks....Na een erg warme winterdag was een warmte-onweer voorspeld. Eerst veel wind, donkere, grijze wolken, en dan ging de zon onder en zakte ze tot onder die grijze wolken. Hmmmm, waaaw heel de wereld (hier dan toch) kleurde oranje, roze, grijs. Prachtig, maar ook een beetje spooky. Het deed me wat denken aan de lucht van de bushfires die we in Tasmania zagen (maar dan gelukkig zonder de geur en de hitte). Er viel geen druppel water, de wind ging liggen en toen werd het helemaal donker. Het betere visual effects werk als het ware....



Ondertussen hebben we ook een nieuwe speelkameraad in huis. Hij kan sporten als de beste, van golf over bowling tot boksen. En hij kan ook gitaarspelen. Hij heet Wii.... Jurgen heeft hem in een vlaag van eenzaamheid in huis gehaald toen de kinderen en ik nog in Belgie waren. Jurgen heeft deze week al stevig staan rocken met zijn bijhorende Wii-basgitaar (op een onbewaakt moment maak ik daar zeker nog eens een foto van). Rosemarie en Jan-Willem hebben getennist en geboogschiet (of is het booggescheten) ? En ik ben al een paar dagen aan `t recupereren van een bijna-spierscheur van den boks ;-)

Weet je wat ik vandaag gedaan heb ?

*Verse limonade gemaakt met de citroenen uit de tuin van de buurvrouw
*In de parkspeeltuin van `t zonnetje genoten terwijl Jan-Willem en een vriendje op de schommel hingen
*Afgesproken met Jurgen voor een terraslunch in Rhodes, het was er zelfs wat warm in de zon
*Plannen gemaakt voor een weekendwandeling in de Blue Mountains, want ze beloven nog een hele week "fine, mostly sunny" weer en een graad of 20.

Hmmm, "quite some winter" ;-).

Maar nu ga ik toch maar onder een fleecedekentje in de zetel kruipen, voor het gasvuur, met een tas hete thee. De avonden en nachten zijn immers nog bitterkoud.

Kind wordt mens

Tadaa !

Ooit las ik eens dat vrouwen die zich goed in hun vel voelen hun haar makkelijker kort laten knippen. Ik denk er wel eens aan wanneer ik mijn haar weer eens uit pure gemakszucht kort laat knippen. Rosemarie voelde zich duidelijk ook kiplekker vandaag. `t Moest al lang eens gebeuren en vanmorgen dan een afspraak gaan maken bij de kapper - die trouwens het toppunt van de coiffeur-jeanette bleek te zijn, heel lief en vriendelijk, maar zo erover dat ik mijn lach bijna niet kon inhouden. Rosemarie ging ervoor, 15cm haar er af, zonder twijfelen, blikken of blozen. Ons klein meisje werd op slag een klein mevrouwtje. Of zoals Jan-Willem het dan zegt : "Rosemarie lijkt nu op een "mens" (in tegenstelling tot een "kind", de categorie waartoe je volgens hem behoort zolang je bij je mama en papa woont).

Terug in thuis nr2

Hehe, hier ben ik weer. Terug van mijn gewone blog-plekje in Beecroft. Onze thuis nr 2. Na 4 bijzonder leuke weken in thuis nr 1. Ze zijn voorbijgevlogen die weken, het heeft ons allemaal deugd gedaan. Een hele luide dankjewel aan al die lieve familie en vrienden voor hun gastvrijheid en tijd !
Het terugvliegen viel wel mee, al ga je natuurlijk niet voor je plezier 25 uur in een stoel zitten he. Een jaar-rantsoen aan tv heeft ons erdoor geholpen, ik ben ook weer helemaal mee in film-land. Echt blij waren we natuurlijk pas toen we Jurgen terugzagen en in ons eigen bed konden wegzinken. De eerste nacht hebben we allemaal meer dan 12 uur geslapen als rozen. Deze nacht - de tweede - was het iets minder, een nachtelijk extra lang verhaaluur, hielp uiteindelijk wel.
Nu hier, maar uiteraard ook in Belgie, is het voortdurend van "hoe is het ?" "hoe was het daar ?" enzovoort.
Aan de grote vergelijkende studie tussen Australie en Belgie ga ik niet beginnen. Wat ik nu wel zeker weet is dat Belgie een bijzonder goeie plek is om groot en oud te worden, en ook dat onze tijd hier in Australie een godsgeschenk is waar ik enorm dankbaar voor ben en nog wel even van wil blijven genieten... (al maakt dat de beslissing over wat ik de komende tijd ga doen ivm werk, studie etc er niet makkelijker op, maar daarover later meer).
Met stip op 1 heb ik in Belgie natuurlijk genoten van familie en vrienden. In de categorie "vanalles" kon ik toch ook volgende dingen apprecieren :
*de lange, lichte avonden
*de brede rijstroken op de autostrade
*radio 1, met zijn mooie vlaamse stemmen
*de solden, ik heb me moeten inhouden, teveel mooie spullen ;-)
*fritjes van de frituur
*terrassen en cafes in een eeuwenoud stadscentrum
*het besef dat het heel erg leuk is om het ergens door en door te kennen, ergens helemaal thuis te zijn
*de leuke reacties op deze blog - een morele verplichting om ermee door te doen ;-)
In de categorie "beter in Australie" staat dan weer heel erg zeker "de winter". Gisteren lagen Jurgen en de kids gezellig in de hangmat in de zon. Er staat ook weeral vanalles in knop en bloei. Deze week wordt een beetje saai, elke dag tot tegen de 20gr en zonnig. Niet slecht he, voor een maand zoals februari in Belgie.
Vanochtend zijn de kids naar school vertrokken, Jurgen naar zijn werk, ik naar de supermarkt, het gewone leven gaat weer zijn gangetje. Straks nog wat van onze "Belgische buit" gaan ronddelen bij de buren en wat schoolvriendinnen.
En dan begin ik weer te plannen he, uitstapjes, weekendjes, Nieuw-Zeeland, ....al was het maar om hier iets te vertellen te hebben !