Jong geleerd

De laatste tijd is het hier een en al kleuren en tekenen. Van zodra ze `s morgens aangekleed zijn beginnen Rosemarie en Jan-Willem er aan. En al op de terugweg van school naar huis begint een discussie over welk dier ze nu eerst gaan tekenen. Want het zijn inderdaad zo goed als altijd dieren die ze willen kleuren. De muren beginnen aardig vol te raken met hun kunstwerkjes. Rosemarie heeft zoals altijd oog voor detail en kleur, maar ook bij Jan-Willem gaat het "binnen-de-lijntjes" kleuren er met grote sprongen op vooruit : "Practice makes perfection" niewaar ?
Gelukkig mogen ze op school ook veel kleuren, al stelt dat Jan-Willem elke dag weer voor een dilemma. Wanneer hij me `s namiddags zijn tekening van de dag toont, zegt hij steeds heel trots dat die voor mij is. Maar als ik dan zeg dat die echt prachtig is, slaat de twijfel toe.... Hmmm, zou hij de tekening dan toch niet eerder aan zijn papa geven ? En ja hoor, quasi altijd moet ik het onderspit delven en verdwijnt de mooie tekening onder papa`s hoofdkussen - als verrassing. Zielig he, voor mij. Jan-Willem zegt dan wel dat hij de volgende dag een mooie tekening voor mij zal maken, maar je raadt het al : volgende dag, zelfde scenario. Rosemarie heeft het zich wat gemakkelijker gemaakt en nu ze "mum" en "dad" kan schrijven is er voor haar geen dilemma meer.
Trouwens, niet getreurd, ik schilder zelf wel wat. En ook ik schilder diertjes. Australische uiteraard.

Piep piep piep piep

Onweerstaanbaar schattig zijn ze. Vanmorgen waren er dus al 2 uit hun ei gekropen, tijdens de dag is er nog een derde bijgekomen en toen ik daarnet Jan-Willem ging afhalen, was er nog een ei dat ferm in het rond lag te draaien. Daar zal straks ook nog wel een superschattig kuikentje uitkruipen. Je kan je wel voorstellen dat Jan-Willem niet graag naar huis ging.

En thuis zag ik daarnet een hele grote dikke staart in een ventilatiegat kruipen. Ofwel een dikke hagedis - maar hoe is die dan met kop en schouders door dat ventilatiegat gekropen ???? - of een slang - dat vind ik een minder aanlokkelijk idee. Dus vanaf nu, toch maar die muggedeuren dicht en schoenen aan als we buitenlopen.

D R A B C D

Oftewel : Danger - Response - Airways - Breathing - CPR - Defibrilation ! Zo pak ik vanaf nu een "emergency" aan...
Dit weekend heb ik samen met Anne een First Aid Course gevolgd. Nu we hier in Oz zijn en vaak op stap gaan in de bush of elders, leek het me wel nuttig om een beetje eerste hulp kennis te hebben - vooral met een zoon die nog niet echt veel gevoel voor gevaar heeft, en ook wel een beetje omwille van al dat vreemd gespuis dat hier rondkruipt en zwemt. We zijn ingewijd in de technieken van de mond-op-mond beademing, en weten nu perfect (?) om te gaan met gevallen, gebroken en bloedende mensen. `t Is te zeggen, voor eventjes dan toch, hopend dat er snel een ziekenwagen komt.
Wat opviel, was dat de trainer wel erg veel aandacht schonk aan het feit dat je eerst toestemming moet vragen aan het slachtoffer om te mogen helpen. Kwestie van achteraf niet ge"sued" te worden... En zeker als man zou je maar beter niet zomaar een vrouw of kindje helpen. Wat erg. Volgens de andere cursisten is het hier in Australie nog lang zo erg niet, maar de Amerikaanse "sue"-ziekte zou toch wel aan `t overwaaien zijn.
Enfin, ik vond het erg interessant en leuk om te doen. Ik hoop niet dat ik het snel nodig ga hebben, maar denk wel dat ik dan toch wat minder in paniek zal zijn. Kga ook mijn first aid kit nog wat aanvullen en dan kunnen we er wel tegen.

Jurgen en de kids hebben ook een leuk en druk weekend gehad in het zwembad, op de park-play-date van Rosemarie`s klas, in de jacuzzi met Luna en Senne, en in de kampeerwinkels.
Zaterdag-avond hadden we dan nog een leuk feestje bij Marie en Seb en hebben we tot 23u buiten op `t terras kunnen zitten - heerlijk nazomertje hier ;-))

Vandaag zijn dan ook EINDELIJK de kuikentjes aangekomen op Jan-Willem`s school. `t Is te zeggen, 2 zijn er al uit hun ei gekropen. Een stuk of 15 andere moeten dat deze week nog doen. Superspannend vindt hij het (ik ook trouwens). Hij was vanmorgen niet van bij het hok weg te slaan. Straks probeer ik een foto te trekken.

Harmony Day

Vandaag was het Harmony Day, zoals alle jaren op 21 maart.
"Harmony Day is a day to celebrate a commitment to harmony and mutual respect in a culturally diverse nation. The event's major objectives are focused on reducing racial prejudice and intolerance in Australia."
Ik denk niet dat er veel landen op de wereld zijn waar zo veel verschillende culturen en religies samen leven en - voor zover ik het weet en ondervind - leven die redelijk voorbeeldig samen. Maar het is ook geen multi-culti-utopia... ook hier leven en wonen mensen graag dichtbij soortgenoten en heb je dus heelder wijken en dorpen waar uitsluitend bepaalde nationaliteiten wonen en waar engels zeker niet de eerste taal is. En ook hier heb je vooroordelen en stereotiepen : zo hoor ik op school heel vaak opmerkingen over Asian people die hemel en aarde zouden verzetten om hun kinderen in de beste scholen te krijgen, in de opportunity classes etc en dat zet dan wat kwaad bloed bij de anderen omdat hun kinderen dan wat minder kans op success hebben. Het schoolsysteem en het verder-studeer-systeem is dan ook wat ingewikkeld en vreemd - misschien moet daar eens wat aan gebeuren....
Enfin, de kids hadden op school gewerkt rond het thema "You + Me = Us" en konden voor de gelegenheid "orange treats" kopen tijdens de speeltijd. En wij hebben - geheel in het thema een berg geraspte worteltjes gegeten ;-)
En terwijl het in Belgie nu officieel lente is en de lente er naar horen zeggen ook echt in de lucht hangt, zinken wij verder weg in de herfst, maar met elke dag zon en meer dan 25 graden, is dat heeeeel draaglijk.

Hoe hou je je bezig ?

Die vraag krijg ik wel eens...
Ziehier, het antwoord : het leven zoals het is op woensdag :
7u : wakker worden
7u05 : met 4 in bed - knuffelen, want zonder kan de dag niet goed beginnen
7u20 : even skypen voor Belgie in bed kruipt
7u30 : verloren brood bakken om mijn populariteit hoog te houden
7u40 : allemaal samen eten en dan de usual ochtendrituelen van boterhammekes en co voor Rosemarie, kinderen aankleden en insmeren, zelf aankleden, etc
8u30 : vanavond komen Gert en Evelien eten, dus alvast aan de lasagne begonnen
9u : Rosemarie naar school brengen
9u45 : in boekjes werken met Jan-Willem : hij begint het graag en goed te doen
10u30 : lasagne verder afmaken
11u : vergeten hoed naar school brengen en dan naar Jan-Willem`s zwemles. Hij heeft vandaag voor de eerste keer een paar meter alleen "gezwommen" : gedreven en ondertussen wat gepeddeld met armen en benen. Hij ging zelfs vooruit ! bravo.
12u30 : naar huis hapje eten
13u : wafels bakken & wafels naar de buren brengen
14u : uurtje sport
15u : snel douchen en dan naar school Rosemarie halen
15u30 : op playdate bij Sophie (Rosemarie`s beste vriendin)
17u : terug naar Ryde voor Rosemaries zwemles. Jan-Willem en ik plonsen ondertussen wat in het grote zwembad
18u30 : Weer snel naar huis - grmbl grmbl, file - lasagne in de oven
19u : Oef, Gert en Evelien zijn er : eindelijk aan tafel en babbelen en eten.
6 maanden geleden kwamen ze bij ons in Mortsel op bezoek om wat over Australie te praten voor ze aan hun trip begonnen. Nu hebben ze 5 maanden door heel Australie gezworven en was het gezellig bijpraten. Ze hebben prachtige plekjes gezien en dat doet ons weeral watertanden. Wat een mooi groot land is dit toch. Bestond er maar een manier om meer vakantiedagen uit te vinden.
23u : afwasmachine staat haar ding te doen en ik kan nu - met een wijntje - mijn blog wat updaten.
Je ziet, ik hou me wel bezig, en word ook wel bezig gehouden en zo heb ik het graag. (ik vraag me alleen af hoe ik dat in godsnaam allemaal deed - nog niet zo lang geleden - toen ik full-time werkte...)

Uitgeprobeerd en goedgekeurd

`t is echt een goei ding, onze "kar-met-tent" : Ze heeft met glans de eerste test doorstaan in het Dharug National Park. Een uurtje ten noorden van Sydney aan de Hawkesbury river, een mooie en groene streek. De tent plooit heel gemakkelijk open en op 1, 2, 3 stond ons huisje dus recht. De "awning" oftwel de veranda eraan zetten duurt iets langer, maar ging ook wel vlotjes en we hebben ze al kunnen gebruiken want zaterdagavond kregen we een buitje op ons hoofd en dak. Meteen de waterdichtheid van de tent getest, en ook dat is ok. De kinderen vinden het kamperen fantastisch. Zeker Jan-Willem ontpopt zich dan tot een oer-mannetje : vuurtje stoken met papa, plasje doen in de bosjes, luisteren naar de geluiden van de natuur, ...
Rosemarie vindt het ook allemaal prima, maar houdt niet zo van vuile en natte voeten en `s nachts ook niet zo van haar broer die een vreeeeselijk wrikkelvarken-in-slaapzak blijkt te zijn en onmogelijk aan zijn luchtmatras kan blijven liggen. Daar moeten we nog wat op zien te vinden.

Zaterdag hebben we gewandeld langs de Great Old North Road, een van de oudste aangelegde wegen : meer dan 700 geketende gevangenen hebben kilometers en kilometers zandrotsen weggekapt en er een weg van gemaakt. Wat een vreselijke toestanden moeten dat geweest zijn in zo`n lieflijk landschap - en dan te weten dat die weg niet eens lang in gebruik is geweest....
Zondagochtend kregen we op onze wandeling bloeddorstig gezelschap : Bloedzuigers, en veel. Op onze benen, sokken en in onze schoenen. Hardnekkige monstertjes zijn het. De kids waren eerst wel wat schrikkerig, maar vonden het op de duur ook wel stoer dat er zoveel bloedzuigers in hun schoenen en sokken zaten, en de "schade" viel nog wel mee... Maar toen we 3 uur later in Brooklyn gingen picknicken, bleek dat een van die beesten zich via mijn broekzak op mijn been had genesteld en zich daar te goed had gedaan..., Ondertussen was die zo dik als mijn pink geworden - best wel vies he.
In Brooklyn hebben we nog wat naar de bootjes en de vissers en de pelikanen gekeken en dan rustig naar huis gereden, al dromend van nog veel meer mooie kampeeruitstappen met onze kar-met-tent.

Echt gebeurd

Vandaag in de apotheker : ik ging wat reis-apotheek medicijnen halen en vroeg wat uitleg aan de apotheker. Dat het er hier in een apotheek een pak commercieler en minder medisch aan toe gaat dan in Belgie, tja, dat is gewoon zo. `t Is een business gelijk een andere. Maar dat aan de toonbank een van de apothekersassistenes - helemaal ongegeneerd - een pak frieten met ketchup was aan `t eten, dat vond ik er toch over. Nu heb ik echt helemaal niets tegen een pak friet op tijd en stond, integendeel. Maar je zou toch denken dat in een land waar 1 op 2 volwassenen te dik is en je rond de oren wordt geslagen met reclame voor weight loss programs en wondermiddelen, de apothekers iets discreter van hun frietjes smullen...


Ondertussen is het hier nog steeds een aangenaam "herfst"weertje. Na school hebben de kids dan ook nog lekker kunnen krijten. Hier geen konijnen of poezen op de stoep, maar platypussen en kangoeroes. En omdat het "het seizoen" is van appels en de peren, ook nog wat van dat. Jan-Willem en Rosemarie komen dat tegenwoordig wel eens vragen, of het wel "het seizoen" is van dit of dat...In de supermarkt of groentenwinkel krijgen ze dat van mij nl. te horen als ze aardbeien willen in de winter of pompoensoep in de lente. En bij de gedachte dat ze daardoor de natuur een handje helpen, vinden ze zichzelf heel bijzonder !