Beecroft City

eventjes een stukje over het dorp waar wij wonen, Beecroft, ofte 1 van de +/- 700 suburbs van Sydney. Beecroft ligt 22km ten noordwesten van CBD (Central Business District)- een kleine 20 minuutjes met de auto en je bent op de Harbour Bridge - in het Hills District. Sir Copeland kwam rond 1880 de streek verkennen en vond het wel geschikt als residentieel gebied. En hij noemde de eerste nederzetting naar de meisjesnaam van zijn eerste 2 vrouwen (zussen dan nog wel), Hannah en Mary Beecroft. Hannah Street is nu de belangrijkste winkelstraat, Mary Street is de straat van de school en Copeland Road is ook een mooie, grote straat. Vandaag leven er ongeveer 8614 mensen in de suburb, veel gezinnen, maar toch ook veel - dat valt me op - iets oudere, en veel oudere mensen (dat zal de goei lucht zijn denk ik). Het centrum - Hannah Street dus - is naar Australische (Sydney) normen "gezellig", met een heel aantal kleinere winkeltjes. Je vindt er alles wat je nodig hebt, zelfs gebraden kippen ! De kinderboekenwinkel is een waar paradijs voor Rosemarie en Jan-Willem en ook ik kan er maar moeilijk aan weerstaan. Beecroft is ook een hele groene suburb met heel veel bushland, en de bijhorende vogels en andere diertjes en daar houden wij wel van.

Orthopedisch verantwoord....

... dat wel, maar voor de rest zijn het toch maar gedrochten : de schoolschoenen van Rosemarie. `t Was laatste deel van haar uniform dat we nog moesten kopen : zwarte schoenen. Omdat heel deze natie - buiten de schooluren - 365 dagen per jaar op slippers (thongs) of op zijn blote voeten gaat, is de keuze in zwarte schoenen beperkt, heeeel beperkt. Er is keuze tussen een modelleke met veters en een met velcro. Dus heel schoolgaand Australie draagt dezelfde orthopedisch verantwoorde schoenen. Die mannen van Clarks hebben dat goed gezien, zo`n monopolie op de schoolschoenen ! Gelukkig vind Rosemarie heel dat uniform-gebeuren heel spannend en cool en is ze dus zelfs blij en trots op haar gedrochtjes. Houden zo !

Puffen

We maken hier een paar hete dagen mee, met temperaturen een flink pak boven de 35 graden. Hier en daar moeten al ferme bush fires bestreden worden. Morgen krijgen we even een "break" van de hitte en gaat het maar 24 graden zijn. En ondertussen krijgen we op TV ook veel beelden voorgeschoteld van de stevige winterprik in Belgie en omstreken. Zo op TV ziet het er wel leuk uit al die sneeuw, maar da`s waarschijnlijk omdat ze de bijhorende verkeersellende niet tonen. `t Voelt toch raar, en ik kan me absoluut niet voorstellen nu zo in de kou te zitten.
Wij hebben de afgelopen avonden al kunnen genieten van de hangmat die in een van de kerscadootjes zat. En da`s echt relax max ! Er is maar 1 probleem, we hebben er maar 1 , daar moet snel verandering in komen.
Ondertussen is het hier nog wel vakantie, maar Jurgen is terug aan `t werk en op de weg begint het ook stilaan drukker te worden. De kinderen zijn aan hun laatste week daycare begonnnen. Gisteren viel me nog eens op dat hun engels echt wel begint te vlotten : gisteren stond de ipod hier nogal luid te spelen en opeens begon Rosemarie in `t engels mee te zingen " you`re beautiful, you`re beautiful, ...enz " helemaal juist uitgesproken. Als ik dan denk aan de manier waarop ik als 15-jarige de engelse teksten van top-30 liedjes meewauwelde zonder echt te begrijpen waarover het ging... Zo`n engels taalbad is toch echt een verrijking voor zo`n prutske. En Jan-Willem die heeft vooral een goeie uitspraak vind ik, zijn engelse (of Australische) "R" is echt chapeau, zoals hij "rainbow lorikeet" kan zeggen.
Verder niet veel bijzonders te melden. Op het nieuws ging het hier nog over de haaien. Nu het zomer is, gaan natuurlijk heel veel mensen naar `t strand en in de zee. Aan enkele van de drukst bezochte stranden in Sydney is de zee al een paar keer ontruimd moeten worden omwille van haai-gevaar. Ze zaten blijkbaar tot op 150m van `t strand... toch een beetje grellig he. Blijkbaar is de waterkwaliteit er hier in Sydney de laatste jaren een pak op vooruit gegaan waardoor er meer vis in de oceaan zit. Dus ook meer eten voor meer haaien... Gelukkig is door de betere waterkwaliteit de zichtbaarheid ook vergroot en kunnen de haaien makkelijker opgespoord worden vanuit de helicopters en hier in Sydney zouden het vooral Hammerhead haaien zijn - de iets minder gevaarlijke en minder mens-etende soort. Hmm, da`s een geruststelling...

Een lang weekend in Pacific Palms

Op 1 januari was het hier in Sydney meteen terug "business as usual". In tegenstelling tot Kerstmis, is 1 januari hier niet zo`n bijzondere dag. Winkels zijn gewoon open en aan de mensen mark je ook totaal niet dat het de 1ste dag van `t jaar is. Wij dus ook maar terug "business as usual", en dat betekent, op stap gaan. deze keer naar Pacific Palms op 3 uur rijden boven Sydney, in het Great Lakes gebied. We hadden er een hutje op een camping die op een landtong lag tussen meer en oceaan. Het meer was 3 minuten stappen, de oceaan slechts 2. Idyllisch plekje dus.
Het weer was niet helemaal tiptop, 2 nachten veel wind en regen en overdag redelijk wat wolken. Maar we hebben weer leuke uitstapjes gemaakt. Je moet maar kijken in het fotoboek. De schoonheid van de oneindige kust van dit immense land heeft ons weer deugd gedaan : we hebben dolfijnen gezien van ver, de pelikanen van heel dichtbij en Jan-Willem heeft er weer voor gezorgd dat geen enkel insectje onopgemerkt voorbij kon trippelen en zo hebben we weer enkele mooie exemplaren gezien. Het strandrijden met de Jeep is er niet van gekomen. Het zand was wel heel erg mul en het strand was vooral heel erg verlaten en als je dan komt vast te zitten, is er niemand om je los te trekken. Dat zal voor een volgende keer zijn. Het waren weer enkele heerlijk mooie dagen en nachten ook : ver weg van alle lichtvervuiling kregen we een prachtige, felle sterrenhemel te zien : een nachtelijk uitstapje naar de toiletblok was een waar plezier. En nu nog 10 keer slapen en we trekken naar Tasmanie. `t Leven kan schoon zijn.

Nieuwjaarsbrieven

Bij een nieuw jaar horen lieve wensen een ook Jan-Willem en Rosemarie hadden zich goed voorbereid. De juffen uit Mortsel hebben geholpen met een mooie tekst. De dagelijkse ritjes naar de Daycare waren prima gelegenheid om de brieven te oefenen. En toen werd nog maar eens het immense verschil tussen onze kids duidelijk. Rosemarie wilde niet liever dan oefenen en opnieuw en opnieuw haar brief opzeggen. `t was een behoorlijk lange brief met redelijk wat moeilijke woorden, maar zoals steeds kende ze die in een mum van tijd van buiten en toch wilde ze blijven oefenen. Op de skype deed ze het dan ook voorbeeldig ! Jan-Willem daarentegen die weigerde gewoon pertinent om te oefenen. Die keek naar zijn blad, heeft een paar keer naar mij geluisterd wanneer ik zijn brief voorlas en dat was dat. Daarna "oefende hij het zelf, in zijn hoofd" zo zei hij. Hij wilde zijn brief niet opzeggen voor mij. Ik dacht dus eerlijk gezegd dat daar niet veel van in huis ging komen op de skype. Maar nee hoor.... Met zijn publiek erbij op de skype - en de cadootjes die lagen te lonken -, ging hij zitten, nam zijn brief en zei die luid en duidelijk op ! Met dat manneke gaan wij - en zijn juffen vooral - nog afzien se ;-)
De donutmaker die in een van de cadootjes zat, is alvast een succes. We zijn er meteen mee aan de slag gegaan. En tijdens de vuurwerk-picknick vielen die donuts bij de belgische kindjes heel erg in de smaak. in een mum van tijd waren ze op.

New Year`s Eve

Met oneindige dank aan Filip en Jan die al van `s middags een deken zijn gaan spreiden op Ball`s Head en door hun sympathieke zelve en strategisch inzicht heelder vierkante meters "bijgewonnen" hebben... Wij hebben het Sydney-nieuwjaars-familie-vuurwerk van op een fantastisch plekje kunnen bewonderen. Heel wat mensen zaten al van `s morgens vroeg de wacht te houden om dan later op de dag te worden vergezeld van familie, vrienden en frigoboxen vol lekkers. Alle plekjes met zicht op de Harbour Bridge werden ingepalmd door picknickend Sydney - en heel veel buitenlanders zoals wij. Maar wat een gezellige bedoening. Helemaal niet de claustrofobische "ik kan niet meer bewegen" massa van vuurwerken in Antwerpen. Het werd een vuurwerk in 2 delen. Om 9u het familie-vuurwerk, heel mooi, en zeker voor de kinderen indrukwekkend genoeg, gevolgd door de Harbour of Light parade : 55 mooi verlichte boten die een tochtje door de haven maakten. Daarna zijn wij terug huiswaarts gekeerd (Rosemarie en Jan-willem zouden het echt niet tot middernacht hebben uitgehouden en we vertrokken de volgende dag op vakantie). Het ontzagwekkende geknal en geschitter waar om 00h00 de brug en daarmee heel Sydney mee in brand werd gestoken, hebben wij dan ook van in onze zetel gezien. 5 miljoen dollar hebben ze hier de lucht ingeschoten. Een immense hoop geld, dat wel. Maar wat een vuurwerk-spektakel.
Wij hebben 2008 leuk en gezellig afgesloten en gaan voor een dito 2009. En we hebben ook al wat interessante plekjes op `t oog voor `t vuurwerk van 2010 !

Warm dagje

Terwijl we tot hier horen dat het vriest dat het kraakt in Belgie, steeg het kwik in Sydney vlotjes boven de 35 graden, zeker in het Westen en voor morgen beloven ze nog hetere temperaturen, de 40 is dan in zicht. En da`s natuurlijk wel echt hot, maar al bij al nog heel draaglijk. Ons huis heeft geen airco, maar dikke muren en brede dakranden die de zon van de ramen houdt en in huis blijft het dus heel doenbaar. En omdat het hier vroeg donker wordt, koelt het ook sneller af. Ons hoor je dus echt niet klagen. `t Was wel te warm om te koken, dus er stond sushi op `t menu. Vooral de stokjes vonden de kinderen wel leuk, al moeten ze nog wat oefenen. Jurgen heeft ondertussen de hangmat geinstalleerd in de tuin en ligt daar nu wat te chillen (nu is`t te donker voor een fotootje, maar dat volgt zeker). En ik ga mijn blog wat bijwerken, want `t is al van vorig jaar geleden, en er valt weer heel wat te vertellen en te tonen.
Ah ja, belangrijk feit van de dag - naast opa`s verjaardag - ik heb een fritpot gekocht. Daar moet je dan als Belg helemaal voor naar Australie verhuizen....Ik heb nog nooit van mijn leven een fritpot gehad en dus ook nog nooit van mijn leven zelf fritjes gemaakt. Ni meer normaal dacht ik zo. Nu dus wel en dit weekend zullen wij zonder twijfel een fritje steken.